1 List Piotra 3:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z kontekstu lęku. Tuż wcześniej czytamy: „Nie obawiajcie się zaś ich gróźb i nie dajcie się zaniepokoić!” (1 List Piotra 3:14). Na tym tle słowa „Pana zaś Chrystusa miejcie w sercach za Świętego” pokazują, gdzie lęk może tracić swoją władzę: w miejscu, w którym Chrystus zostaje uznany za Świętego. Gotowość do odpowiedzi, o której mówi werset, nie wymaga błyskotliwych argumentów. Słowo „uzasadnienie” wskazuje raczej na zdawanie sprawy z tego, co w kimś naprawdę zakorzeniło się, niż na wygranie sporu. Sama nadzieja jest tu opisana jako już istniejąca w wierzących. Dalszy fragment dopowiada, że ta odpowiedź ma być udzielana z łagodnością i bojaźnią Bożą (1 List Piotra 3:16). Można sobie wyobrazić kogoś, kto po trudnej rozmowie nie umie wyjaśnić, skąd bierze się jego spokój. Nie musi mieć wtedy gotowej odpowiedzi na każde pytanie. Wystarczy szczera odpowiedź, wolna od pogardy. Werset zdaje się mówić, że świadectwo rodzi się z serca, które wie, komu ufa, a nie z potrzeby obrony za wszelką cenę.

Piotr łączy uzasadnianie chrześcijańskiej nadziei z tym, co dzieje się w sercu: Chrystus ma być uznany za Świętego i otoczony czcią. Obrona wiary nie zaczyna się więc od wygrania sporu, lecz od tego, komu człowiek ufa i komu pozostaje wierny. „Gotowi do obrony” nie znaczy, że trzeba mieć odpowiedź na każde pytanie. Chodzi o umiejętność wyjaśnienia nadziei, która kształtuje życie. Ważne jest też, kto pyta: Piotr mówi o każdym, kto domaga się uzasadnienia tej nadziei. Nie opisuje nawracania rozmówcy siłą ani traktowania go jak przeciwnika. W następnym wersecie podkreśla łagodność, bojaźń Bożą i czyste sumienie. Treść odpowiedzi i sposób jej udzielenia są zatem ze sobą związane. Kontekst rozdziału przypomina, że wierzący mogą cierpieć mimo czynienia dobra. Nadzieja nie jest obietnicą łatwego życia ani gwarancją, że dobre postępowanie spotka się z uznaniem. W 1 Liście Piotra 3:15 świadectwo obejmuje zarówno słowa, które wyjaśniają wiarę, jak i postawę, która pokazuje, że Chrystus naprawdę jest Panem. To właśnie ta zgodność nadaje odpowiedzi wiarygodność.

Ten wers zaczyna się w sercu, zanim dotrze do rozmowy. Najpierw Chrystus ma być uznany za Świętego w sercu, a dopiero potem pojawia się gotowość do odpowiedzi. Obrona nie jest więc zapasem gotowych słów. Wypływa z tego, co już mieszka w człowieku. Apostoł nie obiecuje, że każdy będzie miał gotowy wykład ani że każdą dyskusję wygra. Mowa o gotowości wobec tego, kto domaga się uzasadnienia nadziei. Takie pytanie często pada zwyczajnie, w zwykłym dniu. Ktoś z pracy zauważa spokój w trudnym tygodniu i pyta, skąd on się bierze. Odpowiedź może być krótka i szczera, bez wykładu i bez pogardy dla pytającego. Sąsiedni wers, 1 List Piotra 3:16, wiąże tę obronę z łagodnością i bojaźnią Bożą. Wiarygodność buduje zgodność słów z życiem. Ten, kto pyta, zwykle wcześniej widział, jak ktoś zachowuje się w sporze, przy rozliczeniach czy w chwili straty. Nadzieja uzasadnia się w zwykłej wierności, a słowo jedynie ją nazywa.

Nadzieja, o której mówi Piotr, nie jest ozdobnym hasłem ani pewnością, że życie ułoży się po myśli wierzących. Wyrasta z uznania Chrystusa za Świętego i Pana, któremu należy się pierwsze miejsce w sercu. To stąd bierze się gotowość, by wyjaśnić, na czym opiera się ta nadzieja, gdy ktoś o nią pyta. Obrona wiary nie przypomina tu walki o zwycięstwo w sporze. Sąsiednie wersety mówią o łagodności, bojaźni Bożej i czystym sumieniu, a także o możliwości cierpienia mimo czynienia dobra. Słowa i postępowanie nie są więc od siebie oddzielone: odpowiedź nabiera wiarygodności, gdy towarzyszy jej życie, które nie odpłaca złem za zło. Można pomyśleć o świetle widocznym w oknie pośród ciemności. Samo nie usuwa nocy, ale wskazuje, że ktoś wciąż czuwa. Taką obecność może nieść chrześcijańska nadzieja: nie obietnicę łatwego losu, lecz zakorzenienie w Chrystusie, który przez śmierć prowadzi do Boga. Gotowość do uzasadnienia nadziei zaczyna się zatem nie od doskonałych słów, ale od serca zwróconego ku Temu, na kim ta nadzieja się opiera.