1 List Piotra 3:6 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście Piotra 3:6 apostoł przywołuje Sarę, która „była posłuszna Abrahamowi, nazywając go panem”, i od razu łączy jej przykład z życiem wierzących kobiet: „Stałyście się jej dziećmi, ponieważ czynicie dobrze i nie obawiacie się żadnego zastraszenia”. Te słowa są skierowane do konkretnych kobiet, które żyły w domach, gdzie część mężów nie przyjmowała nauki, więc nie są ogólną obietnicą dla każdego w każdej sytuacji. Strach przed zastraszeniem działa jak zimny przeciąg, który wchodzi do domu przez każdą szparę. Apostoł nie udaje, że taki lęk nie istnieje, lecz wskazuje na spokój wewnętrzny, który, jak pisze wcześniej w Pierwszym Liście Piotra 3:4, jest cenny wobec Boga. Wcześniej w tym samym rozdziale ozdobę zewnętrzną przeciwstawiono wnętrzu serca, więc to, co łączy wierzące kobiety z Sarą, nie polega na wyglądzie ani pozycji, lecz na sposobie życia. Mowa o świętych kobietach, które miały nadzieję w Bogu, a więź ta opiera się na wspólnej nadziei. Fragment pokazuje, że bliskość z dziedzictwem wiary rodzi się w zwykłym dobru. Lęk nie zostaje tu wymazany, ale też nie ma ostatniego słowa o człowieku.

Werset łączy dwa elementy, których nie należy rozdzielać: Sarę jako przykład uległości oraz dobro i wolność od zastraszenia jako cechy adresatek. Piotr nawiązuje do wcześniejszego wezwania skierowanego do żon, także tych, których mężowie nie słuchają nauki. Nie przedstawia jednak posłuszeństwa jako zgody na każdy rodzaj zachowania ani jako miary wartości kobiety. Słowa o nazywaniu Abrahama „panem” przywołują postawę Sary opisaną w Księdze Rodzaju. W tym fragmencie jej przykład zostaje osadzony w szerszym obrazie kobiet pokładających nadzieję w Bogu. Dlatego zdanie o „córkach” Sary nie wyznacza rodowodu ani nie sprowadza wiary do naśladowania dawnego obyczaju. Określa przynależność przez podobną ufność wyrażaną w dobrym postępowaniu. Ważne jest również zakończenie wersetu: adresatki nie mają ulegać „żadnemu zastraszeniu”. Piotr nie pochwala więc lęku jako ceny pobożności. W kontekście kolejny werset nakazuje mężom okazywać żonom cześć i przypomina, że są razem dziedzicami łaski życia. Cały fragment wiąże postawę żony z nadzieją w Bogu, a odpowiedzialność męża z szacunkiem; nie daje podstaw do usprawiedliwiania przemocy ani poniżania.

W Pierwszym Liście Piotra 3:6 pojawia się przypomnienie o Sarze, która była posłuszna Abrahamowi, nazywając go panem. Piotr nie zatrzymuje się jednak na jej historii. Od razu mówi, kim stają się dziećmi Sary adresatki jego listu. Słowa „Stałyście się jej dziećmi, ponieważ czynicie dobrze i nie obawiacie się żadnego zastraszenia” wiążą pokrewieństwo z konkretnym sposobem życia. Tekst nie opiera go na pochodzeniu ani na zasługach przodków. Wskazuje dobro widoczne w codzienności i spokój wobec gróźb. Ta więź nie jest więc tytułem, który się posiada, lecz postawą, którą się okazuje. Może to wyglądać tak, że ktoś w domu lub w pracy nie porzuca uczciwego postępowania, mimo że próbuje się go zastraszyć. Piotr nie obiecuje, że taka droga będzie zawsze lekka. Mówi o wierności dobru w sytuacji, która wymaga odwagi. Najważniejsze w tym wersecie jest to, że wiara zostaje osadzona w zwykłych wyborach. Dziedzictwo Sary przechodzi na tych, którzy w prostych decyzjach dnia codziennego wybierają dobro, a nie lęk. Ten obraz nadaje codzienności wagę, której z zewnątrz często nie widać.

W 1 Liście Piotra 3:6 Sara zostaje przywołana jako wzór kobiet, które pokładały nadzieję w Bogu. Jej posłuszeństwo Abrahamowi i nazwanie go „panem” należą do języka i porządku społecznego tamtej epoki. Sednem wersetu nie jest ustanowienie męskiej władzy bez granic, lecz pochwała czynienia dobra bez ulegania zastraszeniu. Nadzieja w Bogu nie oznacza tu obietnicy życia wolnego od nacisku; wskazuje raczej, że nacisk nie musi odebrać człowiekowi wierności dobru. Ważny jest też szerszy kontekst. Werset 7 nakazuje mężom darzyć żony czcią i przypomina, że są razem dziedzicami łaski życia. To nie jednostronny obraz relacji: tekst zwraca się do obu stron, choć mówi do nich w odmienny sposób. Przywołanie Sary nie powinno więc służyć usprawiedliwianiu przemocy, poniżania ani wymuszania posłuszeństwa. „Czynicie dobrze” nadaje temu świadectwu konkretny kształt: dobro pozostaje dobrem, nawet gdy otoczenie nie odpowiada na nie życzliwie. Odwaga opisana w wersecie nie jest hałaśliwa. Jej źródłem jest ufność, która nie pozwala, by strach rozstrzygał o tym, co słuszne.