1 List Piotra 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment nie zbywa trudności. Mówi wprost o możliwości cierpienia dla sprawiedliwości, a słowa „nawet jeśli” wskazują raczej na możliwość niż na pewność, że każdy tak właśnie przeżyje swoje dni. Błogosławieństwo zapowiedziane w Pierwszym Liście Piotra 3:14 nie polega więc na tym, że trudności znikną. Polega na tym, że w nich zostaje się przy dobru i nie traci się własnej tożsamości. Najbardziej poruszające wydaje mi się to, że autor nie każe lękowi zamilknąć. Pisze: „Nie obawiajcie się zaś ich gróźb i nie dajcie się zaniepokoić!”. Groźby są więc traktowane jako realne, a serce jako coś, co łatwo się w nich zaplątuje. Kontekst wokół tego wersetu, zwłaszcza zachęta do gorliwości w czynieniu dobra z Pierwszego Listu Piotra 3:13 i słowa o cierpieniu czyniącym dobrze z 3:17, pokazuje, że wierność ma konkretny kształt w codziennym postępowaniu, a nie tylko w odwadze chwili. Lęk może wracać, a zaniepokojenie bywa częścią ludzkiego doświadczenia. Ten werset przypomina jednak, że wiara nie musi być głośna ani heroiczna, aby była prawdziwa. Zakorzenia się w dobru, które człowiek już wybrał, i w Bogu, który go w tym wyborze nie zostawia.

W 1 Liście Piotra 3:14 błogosławieństwo nie oznacza, że cierpienie samo w sobie jest dobre ani że wierzący unikną krzywdy. Piotr mówi o cierpieniu „dla sprawiedliwości”: o koszcie wierności dobru, nie o każdej przykrości ani o skutkach własnego zła. Wcześniej zachęca do gorliwego czynienia dobra, a później przypomina, że lepiej cierpieć, czyniąc dobrze, niż źle. Nakaz, by nie ulegać groźbom i niepokojowi, nie zaprzecza temu, że strach może się pojawić. Podważa raczej przekonanie, że groźby przeciwników mają ostateczną władzę nad znaczeniem sytuacji. „Jesteście błogosławieni” kieruje wzrok ku Bożej ocenie, nie ku pozorom bezpieczeństwa czy sukcesu. Ten werset nie zachęca do szukania konfliktu ani do lekceważenia zagrożenia. W sąsiednim wersecie Piotr łączy odwagę z gotowością uzasadnienia nadziei, a następnie z łagodnością i czystym sumieniem. Chrześcijańska niezłomność nie polega więc na twardości wobec ludzi, lecz na wierności dobru bez oddawania lękowi ostatniego słowa.

Ten werset nie obiecuje życia bez trudności. Zaczyna się od słów „nawet jeślibyście coś wycierpieli”, które mówią o możliwości, a nie o pewnym losie każdego wierzącego. Piotr nazywa takich ludzi błogosławionymi, a to zmienia sposób patrzenia na cierpienie za sprawiedliwość. Druga część wersetu dotyczy lęku. Piotr pisze: „Nie obawiajcie się zaś ich gróźb i nie dajcie się zaniepokoić!”. Te słowa wskazują, że groźby mogą zająć miejsce w sercu, jeśli się na to pozwoli. Sam zakaz jednak nie wystarcza, dlatego w 1 Liście Piotra 3:15 apostoł wskazuje oparcie: Chrystus ma być uznany za Świętego w sercach. Odwaga nie wyrasta z gwarancji, że wszystko dobrze się skończy, lecz z wierności Temu, który jest Święty. Można to zobaczyć na przykładzie. Ktoś w pracy odmawia podpisania nieuczciwego dokumentu i nie zna wszystkich konsekwencji tej decyzji. Jego spokój nie bierze się z przewidywania przyszłości, tylko z jasności, komu należy. Groźba nadal jest realna, ale nie decyduje o tym, co jest dobre. Strach słabnie nie dlatego, że znika zagrożenie, lecz wtedy, gdy serce ma inny punkt odniesienia.

Piotr nie nazywa cierpienia dobrem samym w sobie. Pisze o bólu, który może spotkać tych, którzy trwają przy sprawiedliwości, i nie obiecuje, że dobro zawsze ochroni ich przed krzywdą. Błogosławieństwo nie oznacza tu łatwego losu. Oznacza, że groźby nie mają ostatniego słowa nad życiem człowieka należącego do Boga. Werset następuje po pytaniu o to, kto miałby szkodzić tym, którzy gorliwie czynią dobro, a przed wezwaniem, by Chrystus był uznany w sercu za Świętego. Widać więc, że odwaga nie polega na odpłacaniu przemocą ani na udawaniu, że strach nie istnieje. Sąsiadujące słowa mówią o łagodności, czystym sumieniu i nadziei zakorzenionej w Chrystusie. To one wyznaczają kształt wierności pod naciskiem. Może chodzić o człowieka, który odmawia udziału w krzywdzie, choć naraża się na szyderstwo albo stratę. Jego życie przypomina małe światło, którego nie gasi cudza groźba. Piotr nie każe szukać cierpienia; przypomina, że cierpienie za dobro nie oddziela od Bożego błogosławieństwa. Chrześcijańska nadzieja nie usuwa ciemności, lecz odbiera jej władzę nad ostatecznym sensem wierności.