1 List Piotra 1:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o miłości, która rodzi się bez widzenia. Piotr pisze do chrześcijan, którzy nigdy nie stali obok Jezusa, a mimo to, jak czytamy w 1 Liście Piotra 1:8: „Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy teraz w Niego, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się niewymowną radością pełną chwały”. Te słowa dotykają tęsknoty, która trwa mimo braku znajomych twarzy i głosu. Taka miłość bywa cicha. Ktoś, kto modli się latami w pustym mieszkaniu albo w szpitalnym korytarzu, może odczuwać, że jego uczucie nie ma dokąd pójść. Apostoł widzi jednak, że wiara i miłość trwają także wtedy, gdy nie ma czego oglądać. Radość, o której mówi, jest jeszcze przed wiernymi, a mimo to opisuje ją w czasie teraźniejszym, jakby już dotykała ich codzienności. Oczekiwanie nie jest więc pustką, lecz przestrzenią, w której uczucia wciąż spotykają się z Bogiem. List nie obiecuje, że to napięcie zniknie od razu. Zostawia jednak miejsce dla miłości, która trwa mimo tęsknoty, i zapowiada radość jako dar, który już teraz kształtuje wspólnotę wiary.

W 1 Liście Piotra 1:8 wiara nie jest przedstawiona jako wiedza oparta na bezpośrednim widzeniu. Adresaci miłują Chrystusa, choć Go nie widzieli, i wierzą w Niego, choć nadal Go nie widzą. To nie znaczy, że ich więź z Nim jest nierzeczywista: jej podstawą jest zaufanie, a nie oglądanie. Ważne jest również miejsce tego zdania w rozdziale. Piotr pisze do wierzących żyjących w rozproszeniu i wspomina o smutku związanym z różnymi doświadczeniami oraz o próbie wiary. „Radość niewymowna” nie oznacza więc, że cierpienie przestaje boleć ani że chrześcijanin zawsze odczuwa radość. Wskazuje na radość zakorzenioną w nadziei, która może współistnieć ze smutkiem. Jej przedmiotem nie jest sama wiara, jakby stanowiła cel, lecz Chrystus i zbawienie, ku któremu wiara prowadzi. Kolejny werset nazywa ten cel wprost. Piotr łączy zatem teraźniejszą ufność z przyszłym spełnieniem: wierzący jeszcze nie widzą Chrystusa, ale ich nadzieja zmierza ku spotkaniu z Nim. „Pełna chwały” radość pozostaje związana z tą obietnicą, nie z gwarancją łatwego życia.

Piotr pisze do chrześcijan rozproszonych po prowincjach Azji Mniejszej, którzy nie widzieli Jezusa na własne oczy. A jednak, jak czytamy w 1 Liście Piotra 1:8, mówi do nich: „miłujecie Go” i „choć nie widzicie, przecież wierzycie”. Ta miłość i ta wiara nie są pustą deklaracją. Kształtują codzienne wybory, także te najmniejsze. Można wyobrazić sobie kobietę, która od miesięcy opiekuje się chorym ojcem i nie widzi końca swoich dyżurów. Nikt nie mówi jej, że jej trud został zauważony. Mimo to wstaje co rano, podaje leki i mówi do ojca dobre słowa. Jej miłość do Chrystusa nie zależy od tego, co widać w danym dniu, lecz od tego, czemu zaufała. Piotr nie obiecuje, że cierpienie zniknie od razu. Mówi o radości, która dopiero się ukaże, a w wersecie 7 wiąże wiarę z objawieniem Jezusa Chrystusa. Obietnica jest prawdziwa, ale nie odbiera bólu. Wiara nie musi udawać, że trudności nie ma. Tu widać coś ważnego: miłość nie czeka na pełny obraz. Wystarcza zaufanie do Tego, który już działa, a niewymowna radość bywa ukryta w zwykłej wierności.

List Piotra 1:8 mówi o więzi z Chrystusem, która nie zależy od widzialnej obecności. Adresaci listu nie widzieli Jezusa, a jednak Go miłują i wierzą w Niego. Nie jest to wiara oparta na udawaniu, że trudności nie istnieją. W poprzednich wersetach Piotr wspomina smutek pośród różnorodnych doświadczeń, a zarazem nadzieję zakorzenioną w zmartwychwstaniu Chrystusa i dziedzictwie zachowanym w niebie. Radość, o której pisze, nie musi oznaczać stałej lekkości ani braku żalu. Jest radością „niewymowną” i „pełną chwały”: jej pełnia przekracza to, co można już teraz zobaczyć i opisać. Wersety te nie obiecują szybkiego końca cierpienia. Ukazują raczej, że obecna niewidzialność Chrystusa nie przekreśla relacji z Nim, a przyszła radość ma związek z celem wiary, nazwanym dalej zbawieniem dusz. Można myśleć o świetle widocznym przez zamknięte okno: samo okno go nie odsłania, ale blask pozostaje. W tym fragmencie wiara nie usuwa tajemnicy. Uczy trwać przy Chrystusie, zanim nadzieja stanie się widzeniem.