1 List Piotra 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od wybrania i kończy życzeniem pokoju, a między tymi słowami mieści się droga serca, które zostało dotknięte przez Boga. Piotr pisze do ludzi, których sam list nazywa przybyszami wśród rozproszenia, czyli do tych, którzy żyją z dala od swojego miejsca. Uświęcenie w Duchu i skłonienie się do posłuszeństwa brzmią jak sprawy bardzo wewnętrzne, bo dotyczą gotowości serca, które przestaje się opierać i pozwala się prowadzić. Obraz pokropienia krwią Jezusa Chrystusa przypomina, że ta więź została ukształtowana przez Boga, a nie zbudowana wyłącznie przez wysiłek wierzących. Wybranie, o którym mówi fragment, wskazuje na działanie, które nie zależy od tego, jak mocno dane serce czuje się bliskie Bogu w danej chwili. Życzenie łaski i pokoju, wypowiedziane nad wspólnotą rozproszonych, mówi o czymś trwałym, a nie o chwilowym nastroju. Zostaje skierowane do ludzi w ich rzeczywistym położeniu, także wtedy, gdy wciąż są w drodze. W tym krótkim zdaniu uczucia tęsknoty i niepewności nie stają się przeszkodą, lecz miejscem, w którym Bóg wypowiada swoje dobro.

Pozdrowienie Piotra łączy trzy odniesienia: wybór przez Boga Ojca, uświęcenie w Duchu oraz posłuszeństwo i pokropienie krwią Jezusa Chrystusa. Nie przedstawia ich jako kolejnych etapów, które człowiek musi przejść. Ukazuje raczej życie wspólnoty jako zakorzenione w działaniu Boga i skierowane ku wierności Chrystusowi. „Uświęcenie” oznacza tu przynależność Bogu, nie zaś osiągnięcie bezbłędności. Posłuszeństwo nie jest też zasługą, dzięki której można zapracować na wybór. Należy do odpowiedzi ludzi należących do Boga. Obraz pokropienia krwią przypomina o oczyszczeniu i przymierzu: wierzący zostają związani z Jezusem, którego śmierć nadaje tej przynależności konkretny sens. Adresaci listu żyją w rozproszeniu, a dalsze wersety mówią o próbach i smutku. Słowa o łasce i pokoju nie obiecują więc łatwego życia ani braku cierpienia. Określają dar Boga dla wspólnoty, która doświadcza niepewności, a zarazem otrzymuje żywą nadzieję dzięki zmartwychwstaniu Jezusa. Werset nie pozwala sprowadzić wybrania do uprzywilejowanego statusu. Opisuje je jako przynależność, która obejmuje Boże działanie i kształtuje posłuszne życie pośród rozproszenia.

W Pierwszym Liście Piotra 1:2 widać, skąd bierze się chrześcijańskie życie. Piotr pisze do rozproszonych wierzących, którzy żyli jak przybysze w obcym świecie, i zaczyna od Bożego działania. Adresaci zostali wybrani „według tego, co przewidział Bóg Ojciec”. Dopiero potem pojawia się cel: uświęcenie w Duchu, posłuszeństwo i pokropienie krwią Jezusa Chrystusa. Posłuszeństwo stoi tu wśród celów wybrania, obok uświęcenia. Ci ludzie „skłonili się do posłuszeństwa”, więc ich codzienne wybory są odpowiedzią na to, co Bóg już przygotował. W praktyce oznacza to wierność w zwyczajnych sprawach: uczciwość w pracy, cierpliwość w domu, dotrzymane słowo. Pokropienie krwią kieruje myśl ku ofierze Chrystusa. Dla kogoś, kto obawia się, że jego słabości przekreślają relację z Bogiem, jest to ważna prawda. Oczyszczenie opiera się na Jezusie, a nie na doskonałości tego, kto je przyjmuje. Fragment kończy się życzeniem łaski i pokoju, które mają być udzielone obficie. Łaska jest źródłem wszystkiego, co w wierze się dzieje, a pokój staje się jej owocem w sercu i w relacjach. Obfitość tych darów pokazuje, jak szeroko Bóg chce działać w ludziach, których powołał.

Piotr pisze do chrześcijan rozproszonych po różnych krainach, nazywając ich wybranymi. Ich przynależność do Boga nie zależy od miejsca ani od poczucia, że są u siebie. Werset ukazuje ją jako dzieło Ojca, Ducha i Jezusa Chrystusa: wybranie wiąże się z uświęceniem w Duchu, posłuszeństwem i pokropieniem krwią Chrystusa. Nie jest to powód do wynoszenia się ponad innych, lecz źródło nadziei dla ludzi żyjących z dala od domu. Słowa o posłuszeństwie i krwi Chrystusa trzymają razem odpowiedź człowieka i Bożą łaskę. Posłuszeństwo nie kupuje przynależności do Boga, a zbawienie nie staje się obojętne na sposób życia. Krew Jezusa przypomina o przymierzu i oczyszczeniu; Duch kształtuje życie oddane Bogu. Na końcu Piotr życzy obfitości łaski i pokoju. Nie obiecuje tym słowem braku smutku: zaraz potem wspomina o doświadczeniach, które go przynoszą. Pokój nie oznacza więc życia bez ciężaru. Jest darem Boga dla wspólnoty, która pośród rozproszenia pozostaje związana z Chrystusem i ma przed sobą niezniszczalne dziedzictwo.