1 List Piotra 1:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od słowa „przez to”, a więc od czegoś, co zostało już wcześniej opisane. Piotr mówi najpierw o smutku w różnorodnych doświadczeniach, a potem o wierze, która przechodzi próbę jak złoto w ogniu. Ten związek jest ważny, bo wartość wiary nie jest tu oderwana od bólu, lecz wyrasta z niego i przez niego zostaje ujawniona. Złoto w ogniu nie staje się cenniejsze przez samo cierpienie. Ogień oddziela to, co przemija, od tego, co zostaje. Zniszczalne złoto poddaje się próbie, a mimo to Piotr uznaje wiarę za cenniejszą. Nie opisuje jednak, jak długo ta próba potrwa ani jak będzie wyglądać w życiu konkretnego człowieka. Wskazuje natomiast cel: sławę, chwałę i cześć przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Ta zapowiedź nie odbiera smutku, który Piotr otwarcie nazywa. Nie każe też udawać, że ogień nie parzy. Werset zostawia miejsce na łzy i jednocześnie patrzy dalej, w stronę spotkania, w którym to, co prawdziwe, zostanie uznane. Najmocniej działa tu myśl, że próba nie jest końcem wiary, lecz drogą, na której wiara zyskuje swój prawdziwy ciężar.

Obraz złota poddanego ogniowi wyjaśnia, co znaczy próba wiary: ujawnia jej wartość, ale nie czyni jej cenną dopiero przez cierpienie. Piotr nie mówi, że trudności są dobre same w sobie ani że każda próba przyniesie szybki, widoczny sukces. Pisze do ludzi doświadczających smutku z powodu różnych doświadczeń i osadza ich nadzieję w Bożej opiece oraz przyszłym zbawieniu. Złoto pozostaje zniszczalne, choć ogień sprawdza jego jakość. Wiara ma większą wartość, bo kieruje ku temu, co niezniszczalne, i ku Jezusowi Chrystusowi, którego objawienie dopiero przyniesie pełnię chwały. Słowa o sławie, chwale i czci nie są obietnicą ludzkiego uznania w obecnym życiu. Wskazują na ostateczne znaczenie wiary wobec Boga. Ważne jest więc rozróżnienie między próbą jako doświadczeniem a jej obrazowym skutkiem: ujawnieniem autentyczności wiary. Ten werset nie wyjaśnia, dlaczego konkretne cierpienie spotyka daną osobę. Pokazuje natomiast, że cierpienie nie unieważnia nadziei ani wartości wiary. Jej miarą nie jest brak trudności, lecz więź z Chrystusem, która trwa także wtedy, gdy pozostaje niewidzialny.

Próba wiary zwykle kojarzy się z ciężarem, którego nikt nie wybiera. Ten werset zaczyna jednak od wartości: „wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota”. Piotr porównuje wiarę do złota, które także przechodzi przez ogień. Złoto jest jednak zniszczalne, a wartość wiary zostanie ujawniona przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Warto zwrócić uwagę na czas. Wartość wiary jest już obecna, ale jej pełne ujawnienie należy do przyszłości. Człowiek, który przez lata trwa przy Bogu w cichych, zwyczajnych dniach, często nie widzi, jak wielki jest owoc tej wierności. Piotr nie obiecuje, że ten owoc będzie widoczny już teraz. Wskazuje na chwilę, w której wszystko stanie w świetle. Ciekawe są też słowa „na sławę, chwałę i cześć”. Mówią o uznaniu, które nie zależy od oceny ludzi. Wiara, która nie zyskuje oklasków, nie traci więc znaczenia. Jej wartość ma swoje miejsce tam, gdzie oceny świata nie sięgają.

Piotr pisze do ludzi żyjących w rozproszeniu, którzy doświadczają smutku z powodu różnych prób. W 1 Liście Piotra 1:7 obraz złota poddanego ogniowi pomaga zobaczyć, że próba odsłania wartość wiary, ale nie czyni cierpienia dobrym ani nie obiecuje, że każda trudność szybko się skończy. Złoto pozostaje zniszczalne; wiara ma wartość, której nie wyznacza trwałość rzeczy doczesnych. Jej pełna wartość ukaże się „przy objawieniu Jezusa Chrystusa”. To perspektywa, która nie pomniejsza obecnego smutku, lecz nie pozwala uznać go za ostatnie słowo. Wcześniejsze wersety mówią o żywej nadziei i dziedzictwie zachowanym w niebie, a dalsze o miłości do Chrystusa, choć niewidzialnego. Wiara trwa więc nie dlatego, że wszystko staje się jasne, ale dlatego, że jest skierowana ku Temu, którego jeszcze się nie widzi. Słowa o chwale, czci i sławie wskazują na przyszłe uznanie tej wiary przed Chrystusem. Wierność przeżywana pośród niepewności może wydawać się mała i ukryta. W Bożej perspektywie nie jest jednak bez znaczenia: jej prawdziwa miara przekracza to, co przemija.