1 List Piotra 1:13 – znaczenie i zastosowanie

Po opisaniu chwalebnego statusu wierzących apostoł zaczyna wzywać ich do obowiązków. Przypomina nam to, że chrześcijaństwo prowadzi do pobożnego życia. Ma sprawić, że będziemy nie tylko mądrzejsi, lecz także lepsi.

Najpierw wzywa do panowania nad sobą i świętości. Wezwanie, by przepasać umysł, oznacza zebranie myśli i przygotowanie serca do działania. Podróżny, biegacz, żołnierz czy pracownik podwija luźne ubranie, żeby móc swobodnie się poruszać. Podobnie chrześcijanie powinni uporządkować swoje myśli i pragnienia. Nie wolno nam pozwalać, by myśli bezwiednie błądziły. Powinniśmy powściągać to, co sprowadza nas z właściwej drogi, i wytrwale trwać w posłuszeństwie.

Apostoł mówi też, by zachować trzeźwość, czyli być czujnym, ostrożnym i umiarkowanym we wszystkim. Dotyczy to jedzenia, picia, ubioru, odpoczynku, pracy i całego postępowania. Oznacza również trzeźwe myślenie i pokorną ocenę samych siebie. To ostrzeżenie jest nam potrzebne, bo duchowe niebezpieczeństwa i wrogowie są zawsze blisko.

Apostoł wzywa, by bez reszty pokładać nadzieję w łasce, która zostanie nam dana przy objawieniu się Jezusa Chrystusa. Niektórzy odnoszą te słowa do sądu ostatecznego, ale naturalniej jest rozumieć je jako wezwanie, by w pełni ufać łasce przyniesionej przez Ewangelię. W tym sensie objawienie Chrystusa w Ewangelii ukazuje życie i nieśmiertelność. Mamy ufać tej łasce bez wahania i pokładać w niej nadzieję aż do końca.

Uczy nas to, że najważniejszym zadaniem chrześcijanina jest właściwa troska o serce i umysł. Pokazuje też, że nawet najlepsi chrześcijanie potrzebują przypomnień, by zachować trzeźwość. Dzieci Boże wciąż potrzebują nadziei na większą łaskę i muszą wytrwale iść naprzód. Mocne zaufanie Bożej łasce doskonale współgra z gorliwym wypełnianiem obowiązków.

Następnie apostoł mówi, by jako posłuszne dzieci nie ulegać dawnym pragnieniom, którym podporządkowywaliśmy się w niewiedzy. Można to odczytać zarówno jako nakaz, jak i jego uzasadnienie. Wierzący powinni żyć jak dzieci Boga, ponieważ zostali przyjęci do Jego rodziny i dzięki Jego łasce otrzymali nowe życie. Nie mogą wracać do dawnego sposobu życia, w którym rządziły nimi grzeszne pragnienia, zanim poznali Boga.

Dzieci Boże powinny swoim posłuszeństwem pokazywać, kim są. Posłuszeństwo to powinno być obecne, wytrwałe i pełne. Nawet dzieci Boże żyły kiedyś w pożądliwości i niewiedzy, podporządkowując całe życie grzesznym pragnieniom. Nawrócenie przynosi jednak prawdziwą przemianę życia wewnętrznego, mowy, zachowania i codziennego postępowania. Grzeszne pragnienia są zarazem owocem niewiedzy i jej oznaką.

Apostoł wzywa: skoro Ten, który nas powołał, jest święty, my również mamy być święci w całym swoim postępowaniu. To wzniosłe wymaganie ma mocne uzasadnienie. Bóg powołał nas przez swoją łaskę, a to powołanie powinno skłaniać nas do dążenia ku świętości. Biblia mówi też, że mamy być święci, bo Bóg jest święty. Jego świętość powinna pobudzać nas do dążenia do jak największej świętości.

Świętość ta powinna obejmować całe życie. Dotyczy zarówno spraw religijnych, jak i codziennych, zarówno dobrych, jak i trudnych chwil, a także naszych relacji z przyjaciółmi i wrogami. Powinna też naśladować Boży wzór. Nigdy nie dorównamy świętości Boga, ale mamy Go naśladować. Pewną miarą postępowania jest dla nas spisane Słowo, a starotestamentowe wezwanie do świętości nadal obowiązuje wierzących w Nowym Testamencie.

Słowa „jeśli wzywacie Ojca” zakładają, że ci chrześcijanie rzeczywiście modlą się do Boga jak do swojego Ojca. Skoro tak czynią, powinni przeżyć czas swojego pobytu na ziemi z bojaźnią. Nie chodzi tu o przerażenie, lecz o pełen czci respekt. Jesteśmy na tym świecie pielgrzymami i przybyszami, którzy zmierzają do prawdziwej ojczyzny.

Cały czas naszego życia na ziemi powinniśmy przeżywać przed Bogiem z czcią. Myślenie o Bogu jako Ojcu i Sędziemu dobrze do siebie pasuje. Pełne miłości zaufanie do Niego i święta bojaźń wobec Niego należą do siebie nawzajem. Świadomość, że jest Sędzią, może nawet pomóc nam jeszcze bardziej docenić Go jako Ojca. Jego sąd będzie sprawiedliwy i bezstronny, a każdy zostanie osądzony według swoich czynów.

Żadne zewnętrzne powiązanie z Bogiem nikogo nie ochroni. Żyd może nazywać Boga Ojcem, a Abrahama swoim ojcem, ale Bóg nie jest stronniczy. Nie będzie popierał nikogo ze względów osobistych, lecz osądzi każdego według jego postępowania. W wielkim dniu czyny ludzi ujawnią, kto naprawdę należy do Boga. Jesteśmy powołani do wiary, świętości i posłuszeństwa, a nasze działania pokażą, czy odpowiedzieliśmy na to powołanie.

Apostoł zachęcał ich, by spędzali czas swojego życia na ziemi w bojaźni wobec Boga, ponieważ wzywają Ojca. Następnie podaje drugi powód: zostali wykupieni nie rzeczami zniszczalnymi, takimi jak srebro czy złoto, lecz drogocenną krwią Chrystusa. Przypomina im to najpierw, że zostali wykupieni okupem zapłaconym Ojcu. Pokazuje również, jaka była cena i od czego zostali wykupieni: od próżnego sposobu życia przekazanego im przez tradycję. Wiedzieli o tym, nie mogli więc twierdzić, że nie znali tak ważnej prawdy.

Powinniśmy stale pamiętać o naszym odkupieniu, bo jest ono mocnym powodem, by żyć święcie i bać się Boga. Bóg oczekuje od chrześcijan życia zgodnego z tym, co wiedzą, dlatego trzeba przypominać sobie prawdy, które już znamy (Księga Psalmów 39:4). Ani srebro, ani złoto, ani żadna inna przemijająca rzecz na tym świecie nie może odkupić choćby jednej duszy. Takie rzeczy często stają się pułapkami, pokusami i przeszkodami na drodze do zbawienia, ale nie mogą go zapewnić. Przemijają, nie mogą więc odkupić nieśmiertelnej duszy.

Jedyną ceną odkupienia ludzi jest krew Jezusa Chrystusa. Odkupienie to jest rzeczywiste, a nie tylko przenośne. Zostaliśmy nabyci za cenę, która odpowiada wartości tego, co zostało nabyte, ponieważ jest nią drogocenna krew Chrystusa. To krew niewinnego człowieka, baranka bez skazy i zmazy, którego zapowiedzią był baranek paschalny. To także krew Osoby nieskończonej, Syna Bożego, dlatego Pismo Święte nazywa ją krwią Boga (Dzieje Apostolskie 20:28).

Chrystus przelał swoją najdroższą krew nie tylko po to, by wybawić nas od przyszłej wiecznej niedoli, lecz także po to, by już teraz uwolnić nas od próżnego sposobu życia na tym świecie. Życie jest próżne, gdy jest puste, powierzchowne i nierozumne, gdy nie służy czci Boga, dobru wiary, świadectwu wobec niewierzących ani czystemu sumieniu człowieka. Niebezpieczne jest więc nie tylko jawne zło, lecz także puste i bezwartościowe postępowanie.

Sposób życia człowieka może wyglądać religijnie i być uzasadniany jego wiekiem, zwyczajem i tradycją, a mimo to być całkowicie próżny. Żydzi powoływali się na takie argumenty i zachowywali wiele zewnętrznych form, a jednak ich sposób życia był tak pusty, że tylko krew Chrystusa mogła ich od niego wykupić. Dawne zwyczaje nie są pewnym kryterium prawdy, a nierozsądne jest mówić: „Będę tak żyć i tak umrę, bo tak postępowali moi przodkowie”.

Po omówieniu ceny odkupienia apostoł przechodzi do spraw związanych zarówno z Odkupicielem, jak i z odkupionymi (Pierwszy List Piotra 1:20; Pierwszy List Piotra 1:21). Odkupiciel jest przedstawiony nie tylko jako baranek bez skazy, lecz także jako Ten, który został wcześniej przeznaczony, czyli wybrany przed założeniem świata. Gdy Pismo Święte mówi, że Bóg coś wcześniej poznał, oznacza to więcej niż samo przewidzenie przyszłych wydarzeń. Chodzi również o zamysł i postanowienie, że dana rzecz się wydarzy (Dzieje Apostolskie 2:23). Bóg nie tylko wiedział, że Jego Syn umrze za ludzi, lecz postanowił o tym i zarządził to, zanim powstał świat.

W ostatnich czasach Chrystus został objawiony ze względu na nich. Przez swoje narodziny, świadectwo Ojca i własne dzieła, a zwłaszcza przez zmartwychwstanie, ukazał się jako Odkupiciel wcześniej przeznaczony przez Boga (List do Rzymian 1:4). Nastąpiło to w ostatnich czasach Nowego Testamentu i Ewangelii, dla Was, czyli dla wierzących Żydów, grzeszników i ludzi uciśnionych. Jeśli w Niego wierzycie, Jego przyjście jest dla was pociechą.

Ojciec wskrzesił Chrystusa z martwych i obdarzył Go chwałą. Jako dzieło mocy zmartwychwstanie należy do wszystkich trzech Osób Trójcy, lecz jako akt sądu jest szczególnie dziełem Ojca. Ojciec, działając jako Sędzia, uwolnił Chrystusa, wskrzesił Go z grobu i obdarzył chwałą. Wskrzesiwszy Go z martwych, ogłosił całemu światu, że Chrystus jest Jego Synem. Wprowadził Go do nieba, ukoronował chwałą i czcią, dał Mu wszelką władzę w niebie i na ziemi oraz obdarzył Go chwałą, którą miał u Boga, zanim powstał świat.

Odkupieni są opisani także przez swoją wiarę i nadzieję, których źródłem jest Jezus Chrystus. Przez Chrystusa wierzycie w Boga, a Chrystus rozpoczyna, umacnia, podtrzymuje i dopełnia waszą wiarę. Teraz Wasza wiara i nadzieja mogą spoczywać na Bogu, ponieważ przez Chrystusa, Pośrednika, który jednoczy Boga z ludźmi, Bóg pojednał Was ze sobą.

Z tego uczymy się, że Boży plan posłania Chrystusa jako Pośrednika powstał w wieczności i był zarazem sprawiedliwy i miłosierny. Nie usprawiedliwia to jednak grzechu ludzi, którzy Go ukrzyżowali (Dzieje Apostolskie 2:23). Bóg miał szczególne plany łaski dla swojego ludu na długo przed tym, zanim jawnie okazał mu tę łaskę. Ostatnie dni są o wiele szczęśliwsze niż wcześniejsze epoki świata. Odkąd Chrystus został objawiony, światło jest jaśniejsze, wiara ma mocniejsze oparcie, ustanowione praktyki są skuteczniejsze, a pociechy większe. Nasza wdzięczność i służba powinny odpowiadać tak wielkim błogosławieństwom.

Odkupienie w Chrystusie staje się udziałem tylko prawdziwie wierzących. Niektórzy utrzymują, że było ono dostępne dla wszystkich, inni temu zaprzeczają, lecz nikt nie twierdzi, że śmierć Chrystusa prowadzi do zbawienia każdego człowieka. Obłudnicy i niewierzący nadal zginą na wieki, choć Chrystus umarł. Ostatecznym przedmiotem wiary chrześcijanina jest Bóg w Chrystusie, a zmartwychwstanie Chrystusa i następująca po nim chwała stanowią dla tej wiary mocne oparcie.

Następnie apostoł zachęca do braterskiej miłości. Zakłada, że Ewangelia już zadziałała w życiu wierzących, oczyszczając ich dusze, gdy przez Ducha byli jej posłuszni, i wzbudzając w nich przynajmniej szczerą miłość do współwierzących. Na tej podstawie zachęca ich, by wzrastali w miłości i gorliwie miłowali się nawzajem czystym sercem (Pierwszy List Piotra 1:22). Nie należy wątpić, że każdy prawdziwy chrześcijanin oczyszcza swoją duszę. Apostoł traktuje to jako coś oczywistego. Oczyszczenie duszy oznacza, że wcześniej była ona pełna wielkiego brudu i skalania, które zostały z niej usunięte.

Nie mogą tego dokonać ani oczyszczenia wymagane przez Prawo, ani zewnętrzne obmycia obłudników. Głównym narzędziem, którym Bóg posługuje się, by oczyścić życie grzesznika, jest Jego Słowo: dusze zostały oczyszczone przez posłuszeństwo prawdzie. Ewangelię nazywa się prawdą, ponieważ przeciwstawia się dawnym symbolom i cieniom, błędom oraz kłamstwom. Prawda ta oczyszcza duszę tylko wtedy, gdy człowiek jest jej posłuszny (Ewangelia Jana 17:17). Wielu słyszy prawdę, ale ona ich nie oczyszcza, bo nie chcą się jej poddać ani być jej posłuszni.

To Duch Boży dokonuje w duszy tego oczyszczenia. Ukazuje jej nieczystość i udziela darów, które ją upiększają i oczyszczają, takich jak wiara (Dzieje Apostolskie 15:9), nadzieja (Pierwszy List Jana 3:3), bojaźń Boża (Księga Psalmów 34:9) i miłość do Jezusa Chrystusa. Duch pobudza także nasze wysiłki i sprawia, że przynoszą owoc. Jego pomoc nie zastępuje jednak naszego zaangażowania. Wierzący oczyścili własne dusze, ale dokonało się to przez działanie Ducha.

Zanim chrześcijanie będą mogli prawdziwie i szczerze miłować się nawzajem, ich dusze muszą zostać oczyszczone. Ludzka natura jest pełna grzesznych pragnień oraz niesprawiedliwych sympatii i uprzedzeń, dlatego bez Bożej łaski nie potrafimy miłować Boga ani siebie nawzajem tak, jak powinniśmy. Nie ma prawdziwej miłości, jeśli nie płynie ona z czystego serca. Obowiązkiem każdego chrześcijanina jest więc szczere i serdeczne miłowanie innych. Miłość ta powinna być prawdziwa, silna, trwała i obejmować wielu.

Piotr zachęca wierzących, by miłowali się nawzajem także dlatego, że łączy ich duchowe pokrewieństwo. Wszyscy narodzili się na nowo, nie z przemijającego nasienia, lecz z nieprzemijającego. Uczymy się z tego, że wszyscy prawdziwi chrześcijanie narodzili się na nowo. Apostoł przedstawia to jako wspólne doświadczenie wszystkich szczerych wierzących, które wprowadza ich w nową, bliską więź. Przez nowe narodzenie stają się dla siebie braćmi i siostrami.

Głównym środkiem, którym Bóg posługuje się, by dać nowe narodzenie, jest Jego Słowo (List Jakuba 1:18). Nowe życie przychodzi przez Ewangelię. To drugie narodzenie jest o wiele lepsze i bardziej pożądane niż pierwsze. Piotr pokazuje to, przeciwstawiając nieprzemijające nasienie temu, co przemija. Dzięki pierwszemu stajemy się dziećmi ludzkich rodziców, a dzięki drugiemu — synami i córkami Najwyższego.

Nazywając Słowo „nasieniem”, Piotr uczy, że choć początkowo może wydawać się ono małe, ma wielką moc. Przez jakiś czas może pozostawać ukryte, lecz wzrasta i ostatecznie wydaje dobry owoc. Dlatego ci, którzy narodzili się na nowo, powinni miłować się nawzajem czystym sercem i z głębokim uczuciem. Bracia i siostry połączeni więzami krwi powinni się miłować, ale obowiązek ten jest jeszcze większy tam, gdzie łączy ich duchowa więź. Podlegają tej samej władzy, mają udział w tych samych przywilejach i służą tej samej sprawie.

Słowo Boże jest żywe i trwa na wieki. Jest słowem żywym, czyli dającym życie (List do Hebrajczyków 4:12). Udziela życia duchowego, zapoczątkowuje je, podtrzymuje i nieustannie pobudza nas do wypełniania obowiązków, aż doprowadzi nas do życia wiecznego. Trwa również na wieki: na zawsze pozostaje prawdziwe i na zawsze żyje w sercach tych, którzy narodzili się na nowo.