1 List Piotra 1:11 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o ludziach, którzy szukali czegoś, czego nie mogli w pełni zobaczyć. Prorocy badali, kiedy i w jakich okolicznościach się to wypełni, a jednocześnie Duch Chrystusa, który w nich był, wskazywał na cierpienia przeznaczone dla Chrystusa i na uwielbienia, które miały nastąpić potem. W Pierwszym Liście Piotra 1:11 ich pytania nie są oceniane jako niewiara. Poszukiwanie prowadziło do Bożej zapowiedzi, choć odpowiedź na pytanie o czas pozostawała otwarta. Poruszające jest to, że prorocy nie znali pełnego kształtu historii, której byli częścią. Widzieli fragment drogi, a w nim zapowiedź prowadzącą przez cierpienie do chwały. Wielu wierzących zna to z własnego doświadczenia: patrzą na swój odcinek drogi i nie widzą całości. Werset nie daje wglądu w kalendarz, ale pokazuje, że Duch Chrystusa już wtedy świadczył o tym, co Bóg zamierzył. Tekst wymienia najpierw cierpienia przeznaczone dla Chrystusa, a potem uwielbienia, które miały nastąpić. Nie zamienia tego jednak w ogólną zasadę o każdym bólu ani w obietnicę dla każdego, kto cierpi. Mówi o drodze Mesjasza i o tym, że w niej była zawarta zapowiedź chwały. Pytanie o czas pozostaje otwarte, a odpowiedź spoczywa w wierności Boga, który prowadzi historię.

W 1 Liście Piotra 1:11 prorocy nie są przedstawieni jako ludzie posiadający pełny obraz przyszłości. Badali, „kiedy i na jaką chwilę” wskazywał Duch Chrystusa. Ich dociekanie dotyczyło więc czasu, ale także sposobu, w jaki miały się spełnić zapowiedziane wydarzenia. Tekst podkreśla zarazem, że źródłem ich proroctwa był Duch działający w nich, nie tylko ludzka intuicja. Treścią tych zapowiedzi były „cierpienia przeznaczone dla Chrystusa” oraz następujące po nich uwielbienia. Piotr łączy te dwa wymiary, nie pozwalając zatrzymać się wyłącznie na cierpieniu ani pominąć jego ciężaru przez zbyt szybkie przejście do chwały. W dalszym kontekście wyjaśnia, że prorockie słowa służyły także późniejszym wierzącym, którym głoszono Ewangelię. To ważne rozróżnienie: prorocy mogli badać Boże objawienie, a zarazem nie znać w pełni jego czasu i spełnienia. Ich ograniczone rozumienie nie unieważniało prawdy przesłania. Dla Piotra cierpienie i chwała Chrystusa stanowią centrum nadziei, która nie opiera się na łatwym odczytywaniu wydarzeń, lecz na Bożym działaniu zapowiedzianym w Piśmie.

Prorocy badali, „kiedy i na jaką chwilę” wskazywał Duch Chrystusa, który w nich był. Ten werset nie podaje im odpowiedzi na pytanie o termin. Nazywa natomiast to, co najważniejsze: cierpienia przeznaczone dla Chrystusa i uwielbienia, które miały potem nastąpić. Duch wskazywał więc drogę, a nie harmonogram. Ta różnica ma znaczenie w zwykłym życiu. Oczekiwanie bez daty łatwo przechodzi w niepokój, bo człowiek chciałby wiedzieć, kiedy przyjdzie próba i kiedy nadejdzie ulga. Wiara jednak nie czeka po omacku, ponieważ zna kierunek, nawet jeśli godziny pozostają ukryte. Warto zauważyć słowo „potem”. Tekst mówi o porządku między cierpieniem a chwałą w odniesieniu do Chrystusa. Nie składa z tego obietnicy, że każde trudne doświadczenie wierzącego przebiegnie w ten sam sposób i w tym samym czasie. Pewne jest to, co Bóg zapowiedział przez proroków. Prorocy otrzymali światło na drogę Chrystusa, a nie kalendarz historii. W tym jest spokój. Można ufać kierunkowi, który został wskazany, choć daty wciąż należą do Boga.

Prorocy badali, „kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa”. Ich pytanie wyrastało z nadziei, której pełny kształt nie był jeszcze odsłonięty. Duch obecny w prorokach zapowiadał cierpienia Chrystusa, a po nich uwielbienia. W 1 Liście Piotra 1:11 ta kolejność nie jest obietnicą, że każde cierpienie szybko ustąpi widocznemu triumfowi. Mówi o drodze Chrystusa i o chwale, która następuje po Jego cierpieniach. Prorocy szukali znaczenia słów, które przekraczały ich własny czas. Następne wersety mówią, że głoszone przez nich sprawy miały służyć późniejszym odbiorcom Ewangelii. Wśród rozproszonych i poddanych próbie wierzących ta perspektywa staje się źródłem żywej nadziei: ich wiara kieruje się ku zbawieniu i objawieniu Jezusa. Jest w tym pokora wobec Bożego czasu. Nie wszystko zostaje wyjaśnione od razu, nawet tym, przez których Bóg przemawia. A jednak cierpienie Chrystusa nie jest ostatnim słowem o Nim. Prorockie badanie zatrzymuje się przy tajemnicy, w której ból i przyszła chwała należą do jednej drogi, choć jej pełny sens odsłania się stopniowo.