1 List Jana 5:10 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach dostrzegamy przywilej i mocną pozycję prawdziwego chrześcijanina. „Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo w sobie” (Pierwszy List Jana 5:10). Ma nie tylko zewnętrzne dowody, które mogą dostrzec inni, lecz także świadectwo o Jezusie Chrystusie obecne w jego sercu. Może mówić o tym, co Chrystus uczynił dla jego duszy, i o tym, co sam w Nim zobaczył i znalazł.

Po pierwsze, głęboko uświadomił sobie własny grzech, winę, nędzę i ogromną potrzebę takiego Zbawiciela. Po drugie, dostrzegł doskonałość, piękno i dzieło Syna Bożego, a także to, jak doskonale taki Zbawiciel odpowiada na wszystkie jego duchowe potrzeby i smutki. Po trzecie, widzi i podziwia mądrość oraz miłość Boga, który przygotował i posłał takiego Zbawiciela, aby uwolnić go od grzechu i piekła oraz obdarzyć przebaczeniem, pokojem i społecznością z Bogiem.

Po czwarte, doświadczył mocy słów i nauki Chrystusa: ranią one, uniżają, uzdrawiają, dają życie i przynoszą pocieszenie jego duszy. Po piąte, przekonuje się, że objawienie Chrystusa jako największy przejaw miłości Boga jest zarazem najpotężniejszym środkiem, który budzi i rozwija miłość do świętego i błogosławionego Boga. Po szóste, narodził się z Boga przez prawdę o Chrystusie (Pierwszy List Jana 5:1). Ma nowe serce i nową naturę, nową miłość, nowe pragnienia i nowe upodobania. Nie jest już tą samą osobą co dawniej.

Po siódme, wciąż doświadcza prawdziwej walki wewnętrznej z grzechem, ciałem, światem i niewidzialnymi mocami zła, zgodnie z nauką Chrystusa, która mówi o tej walce i daje ku niej wskazówki. Po ósme, wiara w Chrystusa daje mu taką nadzieję i siłę, że może wzgardzić światem, przezwyciężać go i zmierzać ku lepszemu światu. Po dziewiąte, przekonuje się, jaki wpływ w niebie ma Pośrednik, Chrystus, który prowadzi nas do Boga: dzieje się to przez modlitwy zanoszone w Jego imieniu i zgodnie z wolą Boga, a także przez Jego wstawiennictwo i orędownictwo za nami.

Po dziesiąte, narodził się na nowo do żywej nadziei, świętej ufności w dobrą wolę i miłość Boga oraz radosnego zwycięstwa nad winą, lękiem przed śmiercią i lękiem przed piekłem. Z pociechą oczekuje życia i nieśmiertelności, umacniany przez Ducha Świętego i opieczętowany na dzień odkupienia. Taka jest pewność wierzącego, który przyjął ewangelię: ma świadectwo w sobie. Chrystus kształtuje się w nim, a on wzrasta ku pełnemu podobieństwu do Chrystusa i doskonałości, którą osiągnie w niebie.

Przyjrzyjmy się teraz grzechowi niewierzącego, a zwłaszcza grzechowi niewiary. „Kto nie wierzy Bogu, uczynił Go kłamcą”, ponieważ nie uwierzył świadectwu, które Bóg dał o swoim Synu (Pierwszy List Jana 5:10). W istocie nazywa Boga kłamcą. Musi zachowywać się tak, jakby Bóg nie posłał swojego Syna na świat, choć dał wiele wyraźnych dowodów, że tak właśnie uczynił. Albo musi twierdzić, że Jezus Chrystus nie jest Synem Bożym, mimo że wszystkie dowody na to wskazują. Może też mówić, że Bóg posłał swojego Syna, by zwodził świat i prowadził go ku błędowi i nędzy. Albo twierdzić, że Bóg pozwala ludziom wymyślić religię czystą, świętą, niebiańską i nieskalaną, która jest jednak samym kłamstwem i oszustwem, a jednocześnie daje im swojego Ducha i moc, by ją szerzyli. Oznaczałoby to, że Bóg Ojciec jest źródłem i podporą kłamstwa.

Treść Bożego świadectwa o Jezusie Chrystusie jest taka: „Bóg dał nam życie wieczne, a to życie jest w Jego Synu” (Pierwszy List Jana 5:11). To sedno ewangelii. Te słowa streszczają całe świadectwo, które dają wszyscy wymienieni świadkowie.

Bóg dał nam życie wieczne. Zaplanował je dla nas w swoim odwiecznym zamyśle. Przygotował wszystko, co potrzebne, by nas do niego doprowadzić. Dał nam je przez swoje przymierze i obietnicę. Naprawdę przyznaje wszystkim, którzy wierzą w Syna Bożego i przyjmują Go, prawo do niego. To życie jest w Synu. Syn jest życiem, życiem wiecznym w swojej istocie i osobie (Ewangelia Jana 1:4; Pierwszy List Jana 1:2). Dla nas jest życiem wiecznym i źródłem życia duchowego oraz chwały (List do Kolosan 3:4). Życie otrzymujemy od Niego zarówno tutaj, jak i w niebie.

Wynika z tego po pierwsze, że kto ma Syna, ma życie (Pierwszy List Jana 5:12). Zjednoczyć się z Synem to zjednoczyć się z życiem. Każdy, kto ma prawo do Syna, ma prawo do życia, do życia wiecznego. Ojciec obdarzył Syna takim zaszczytem i my również powinniśmy oddawać Mu cześć. Powinniśmy przyjść do Syna i złożyć Mu hołd, a otrzymamy życie.

Po drugie, kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia (Pierwszy List Jana 5:12). Pozostaje pod wyrokiem potępienia, który ogłasza Prawo (Ewangelia Jana 3:36). Odrzuca Syna, który sam jest życiem, daje życie i wskazuje drogę do życia. Naraża się na to, że Bóg wyda go na wieczną śmierć, ponieważ odrzucając świadectwo o swoim Synu, czyni Boga kłamcą.

Apostoł napisał te słowa do wierzących z dwóch powodów. Po pierwsze, dla ich pokoju i pocieszenia: „Napisałem to wam, którzy wierzycie w imię Syna Bożego, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne” (Pierwszy List Jana 5:13). Wobec tylu dowodów i świadectw słuszne jest, że są ludzie wierzący w imię Syna Bożego. Niech Bóg pomnoży ich liczbę. Świat odpowie za to, jak potraktował tak liczne świadectwa z nieba, i odpowie przed tymi trzema świadkami w niebie.

Wierzący już mają życie wieczne. Mają je w przymierzu ewangelii, w jego pierwszych początkach i zadatkach w sobie, a także w swoim Panu i Głowie, który jest w niebie. Mogą wiedzieć, że mają życie wieczne, a ta nadzieja powinna ich ożywiać, umacniać i pocieszać. Powinni też cenić Pismo Święte, skoro tak wiele jego treści zostało zapisanych dla ich pociechy i zbawienia.

Po drugie, apostoł napisał te słowa, by umocnić ich świętą wiarę i pomóc im wzrastać w niej: „abyście nadal wierzyli w imię Syna Bożego” (Pierwszy List Jana 5:13). Wierzący muszą trwać w wierze, bo inaczej nic nie zyskują. Odwrócić się od wiary w imię Syna Bożego to porzucić życie wieczne i zawrócić ku zgubie. Dlatego przed wierzącymi należy stawiać dowody prawdziwej religii i błogosławieństwa płynącego z wiary, aby ich umacniać i pomagać im wytrwać do końca.