1 List Jana 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł już wcześniej zachęcał do chrześcijańskiej miłości z dwóch powodów: jest ona zgodna z naszym chrześcijańskim powołaniem i z Bożym przykazaniem. Teraz dodaje trzeci powód: nasi współwyznawcy są blisko związani z Bogiem, ponieważ są Jego dziećmi. „Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Chrystusem, narodził się z Boga” (Pierwszy List Jana 5:1). Brat w wierze zostaje najpierw opisany przez swoją wiarę. Wierzy, że Jezus jest Chrystusem, obiecanym Mesjaszem i Władcą, Synem Bożym z natury i ze względu na pełnioną misję, namaszczonym ponad wszystkich innych i w pełni przygotowanym do dzieła zbawienia grzeszników. Powierza się opiece Chrystusa i poddaje Jego prowadzeniu.

Jego godność wynika także z jego narodzenia: „narodził się z Boga” (Pierwszy List Jana 5:1). Wiara i nowa natura, która jej towarzyszy, są darem Ducha Bożego. Przynależność do Bożej rodziny nie ogranicza się już więc do fizycznych potomków Abrahama ani do starożytnego Izraela. Wszyscy wierzący, także ci, którzy urodzili się jako poganie, wywodzą się duchowo od Boga i dlatego powinni być otaczani miłością. Dlatego Jan dodaje, że każdy, kto miłuje Ojca, miłuje również Jego dzieci (Pierwszy List Jana 5:1). To naturalne, że miłujący Ojca miłuje także Jego dzieci, zwłaszcza te, które są do Niego podobne i które On sam miłuje. Przede wszystkim powinniśmy miłować Syna Ojca, Jego jednorodzonego Syna, umiłowanego przez Niego, a następnie tych, którzy z łaski zostali na nowo narodzeni przez Ducha.

Jan pokazuje również, po czym poznać, że nasza miłość do Bożych dzieci jest prawdziwa i zgodna z Ewangelią. Jej źródłem musi być miłość do Boga, którego dziećmi są ci ludzie. Poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga (Pierwszy List Jana 5:2). Nasza miłość do nich jest szczera, kiedy nie kochamy ich jedynie z powodów doczesnych, takich jak majątek, wykształcenie, osobista życzliwość czy względy grupowe. Miłujemy ich dlatego, że są dziećmi Boga, że działa w nich Jego łaska i że noszą Jego obraz. Miłując ich, miłujemy samego Boga. Właśnie do takiej miłości braterskiej wzywa nas ten list: do miłowania innych jako dzieci Boga i przybranych braci Pana Jezusa.

Jan pokazuje też, po czym poznać, że nasza miłość do Boga jest prawdziwa. Wyraża się ona w świętym posłuszeństwie: miłujemy Boga i zachowujemy Jego przykazania (Pierwszy List Jana 5:2). Naprawdę miłujemy Boga w ewangelicznym sensie wtedy, gdy zachowujemy to, co nam nakazuje. Miłość do Boga polega na tym, że zachowujemy Jego przykazania (Pierwszy List Jana 5:3). Oznacza to serce gotowe i chętne do posłuszeństwa. Wtedy Jego przykazania nie są ciężarem ani trudnością nie do zniesienia. Można też powiedzieć, że miłość do Boga skłania nas do posłuszeństwa i sprawia, że Jego przykazania stają się dla nas łatwe i dobre. Ten, kto miłuje Boga, mówi: „Jakże miłuję Twoje prawo! Będę biegł drogą Twoich przykazań, gdy poszerzysz moje serce” (Księga Psalmów 119:32). To znaczy: gdy napełnisz moje serce miłością albo swoim Duchem, który jest źródłem miłości.

Jan mówi także o tym, jakie owoce powinno przynosić nowe narodzenie i jakie rzeczywiście przynosi: duchowe zwycięstwo nad światem. Każdy, kto narodził się z Boga, zwycięża świat (Pierwszy List Jana 5:4). Człowiek narodzony z Boga jest narodzony dla Boga, a więc także dla innego świata. Otrzymuje nową naturę i nowe skłonności, które kierują go ku światu wyższemu i lepszemu. Dostaje też zbroję i siłę, by opierać się światu i go pokonać. „Tym, co zwycięża świat, jest nasza wiara” (Pierwszy List Jana 5:4). Wiara jest źródłem zwycięstwa, środkiem i narzędziem, duchową zbroją i orężem, dzięki którym zwyciężamy. Przez wiarę trwamy przy Chrystusie, odwracając się zarazem od świata. Wiara działa przez miłość do Boga i Chrystusa, przez co osłabia wpływ świata na nasze życie. Uświęca też serce i oczyszcza je z grzesznych pragnień, które dają światu tak wielką władzę nad ludzkimi duszami. Czerpie moc ze swojego przedmiotu, Syna Bożego, by znosić groźby świata i nie ulegać jego pochlebstwom. Dzięki Bożej obietnicy otrzymuje też prawo do obecności Ducha łaski, który jest większy od tego, który jest w świecie. Wiara dostrzega ponadto bliskość niewidzialnego świata, o wiele lepszego niż ten obecny, i sprawia, że dusza pozostaje gotowa, by do niego wejść.

Apostoł dochodzi więc do wniosku, że prawdziwy chrześcijanin jest rzeczywistym zwycięzcą nad światem. Świat zwycięża ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym (Pierwszy List Jana 5:5). Świat leży na naszej drodze do nieba i stanowi wielką przeszkodę w dotarciu tam. Kto jednak wierzy, że Jezus jest Synem Bożym, wierzy, że Jezus przyszedł od Boga, by zbawić świat i z mocą wyprowadzić nas ze świata do nieba, do Boga, którym będziemy się tam w pełni radować. Każdy, kto w to wierzy, musi dzięki tej wierze zwyciężać świat. Jest przekonany, że ten świat jest groźnym wrogiem jego duszy, świętości, zbawienia i szczęścia. Rozumie, że znaczna część dzieła Zbawiciela i jego własnego zbawienia polega na wyrwaniu go z tego złego świata. Z ziemskiego życia Jezusa uczy się, że trzeba wyrzec się świata i go zwyciężać. Wie, że Chrystus zwyciężył świat nie tylko dla siebie, lecz także dla wszystkich, którzy za Nim idą, i że powinni oni dążyć do udziału w tym zwycięstwie. Śmierć Chrystusa uczy go, by obumrzeć dla świata i zostać do niego przybitym. Przez zmartwychwstanie Chrystusa rodzi się na nowo do żywej nadziei na błogosławiony świat, który jest w górze (Pierwszy List Piotra 1:3). Wie, że Zbawiciel odszedł do nieba i przygotowuje miejsce dla prawdziwie wierzących (Ewangelia Jana 14:2). Wie też, że Zbawiciel powróci, położy kres temu światu, osądzi jego mieszkańców i wprowadzi wierzących do swojej obecności i chwały (Ewangelia Jana 14:3).

Człowiek narodzony na nowo i obdarzony taką wiarą ma ducha i serce, których ten świat nie potrafi zaspokoić. Patrzy poza jego granice i nieustannie zmierza ku światu, który jest w górze. Dlatego Paweł mówi, że wzdychamy, gorąco pragnąc przyoblec się w nasze niebiańskie mieszkanie (Drugi List do Koryntian 5:2).

Wiara chrześcijańska daje więc tym, którzy za nią idą, szczególny rodzaj powszechnego zwycięstwa nad światem. Chrześcijańskie przesłanie jest wielkim środkiem, dzięki któremu świat zostaje zwyciężony, a zdobyty zostaje inny świat: czysty, pełen pokoju, błogosławiony i wieczny. W tym przesłaniu widzimy przyczynę konfliktu między świętym Bogiem a zbuntowanym światem.

Znajdujemy w nim naukę o prawdzie i powinności, całkowicie przeciwną duchowi i kierunkowi tego świata. Dzięki tej nauce otrzymujemy nowego ducha, który góruje nad duchem świata. Widzimy w niej, że sam Zbawiciel nie należał do tego świata, że Jego królestwo nie jest z tego świata, a Jego lud powinien zostać od niego oddzielony i z niego wyprowadzony, by należeć do nieba i do Boga.

Widzimy też, że Zbawiciel nie zamierza, aby ten świat był dziedzictwem i udziałem Jego zbawionych. Sam odszedł do nieba i zapewnia ich, że idzie tam przygotować im miejsce, bo chce, by na zawsze zamieszkali razem z Nim. Daje im również do zrozumienia, że gdyby pokładali nadzieję w Chrystusie tylko w tym życiu, byliby najbardziej godni pożałowania ze wszystkich ludzi.

To właśnie w tym objawieniu przyszły błogosławiony świat ukazuje się najwyraźniej i zostaje przedstawiony jako przedmiot naszej miłości i dążeń. Tam otrzymujemy najlepszą broń przeciw atakom świata. Uczymy się też, jak zwracać przeciw światu jego własną broń i jak jego sprzeciw, ataki oraz prześladowania mogą pomóc nam zwyciężyć świat i wznosić się ku wyższemu, niebiańskiemu światu.

Odwagi dodaje nam tam cały zastęp świętych wierzących, jakby obłok świadków, którzy w swoim czasie i miejscu zwyciężyli świat i zdobyli koronę. Prawdziwy chrześcijanin jest rzeczywistym bohaterem: pokonuje świat i raduje się pełnym zwycięstwem. Nie rozpacza, że nie pozostał już żaden inny świat do zdobycia. Przeciwnie, chwyta się wiecznego świata życia, a w świętym sensie zdobywa także Królestwo Niebieskie jakby szturmem. Kto na całym świecie, jeśli nie wierzący w Jezusa Chrystusa, może w taki sposób zwyciężyć świat?