1 List Jana 4:17 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł już wcześniej wzywał do świętej miłości, wskazując na jej wzór i źródło: miłość obecną w samym Bogu. Teraz rozwija tę myśl, podając kolejne powody, i mówi o obu jej wymiarach: miłości do Boga oraz miłości do brata, czyli bliźniego w Chrystusie.

Miłość do Boga jest miłością do Tego, który jako pierwszy i najwyższy ze wszystkich jest godzien miłości. W Nim skupiają się wszelkie piękno, doskonałość i dobro, a od Niego każda inna dobra rzecz otrzymuje to, co czyni ją godną miłości. Jan wskazuje kilka powodów, dla których warto tę miłość pielęgnować.

Po pierwsze, daje ona pokój i trwałe pocieszenie w dniu, w którym będą nam najbardziej potrzebne: w dniu sądu. Miłość osiąga w nas dopełnienie, abyśmy mogli stanąć przed Bogiem z ufnością w dniu sądu (Pierwszy List Jana 4:17). Nadejdzie dzień, w którym wszyscy ludzie zostaną osądzeni. Szczęśliwi są ci, którzy staną przed Sędzią ze świętą ufnością i będą mogli podnieść głowę, wiedząc, że mają w Nim Przyjaciela i Orędownika. Szczęśliwi są ci, którzy już teraz z wiarą i nadzieją oczekują tego dnia.

Ci, którzy kochają Boga, mogą mieć taką ufność, bo ich miłość do Niego upewnia ich o Jego miłości do nich, a tym samym o przyjaźni Jego Syna. Im bardziej kochamy przyjaciela, zwłaszcza gdy wiemy, że on o tym wie, tym bardziej ufamy jego miłości. Bóg jest dobry, kochający i wierny swoim obietnicom, dlatego możemy ufać Jego miłości i dobru, które z niej płynie, mówiąc: „Panie, Ty wiesz wszystko. Ty wiesz, że Cię kochamy”. Nadzieja nie przynosi wstydu, bo miłość Boża została rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego (List do Rzymian 5:5).

Może tu chodzić albo o naszą miłość do Boga, albo o świadomość Jego miłości do nas. W obu przypadkach te dwie rzeczy są ze sobą związane. Gdy naprawdę poznajemy i odczuwamy Jego miłość do nas, ta miłość pobudza nasze serca do miłości ku Niemu. Dzięki temu możemy stawać przed Nim z ufnością, w pokoju i radości, które w Nim znajdujemy. Da On wieniec sprawiedliwości wszystkim, którzy kochają Jego przyjście.

Możemy też mieć ufność wobec Chrystusa, ponieważ coraz bardziej się do Niego upodabniamy. „Jaki On jest, tacy i my jesteśmy na tym świecie” (Pierwszy List Jana 4:17). Miłość kształtuje nas na Jego podobieństwo. Chrystus, który tak bardzo kochał Boga i ludzi, uczy nas, byśmy na miarę naszych możliwości kochali podobnie. Nie odrzuci tych, którzy noszą Jego obraz. Miłość uczy nas także uczestniczyć w Jego cierpieniach. Cierpimy dla Niego i z Nim, możemy więc słusznie mieć nadzieję, że będziemy też z Nim uwielbieni (Drugi List do Tymoteusza 2:12).

Po drugie, miłość usuwa dotkliwe skutki służalczego lęku, czyli strachu wynikającego z poczucia winy i obawy przed karą. „W miłości nie ma lęku” (Pierwszy List Jana 4:18). Gdy miłość staje się silniejsza, lęk słabnie. Trzeba tu odróżnić pełną czci bojaźń Bożą od strachu przed Bogiem. Bojaźń Boża należy do prawdziwej pobożności (Pierwszy List Piotra 2:17; Apokalipsa Jana 14:7). Oznacza głęboki szacunek dla Boga i Jego władzy, który w pełni współgra z miłością.

Jest jednak także lęk wynikający z poczucia winy i postrzegania Boga jako Sędziego wymierzającego karę za grzech. Właśnie taki lęk usuwa miłość. Miłość dostrzega, że Bóg jest dobry, doskonały i godzien miłości, a w Chrystusie okazuje nam dobroć i miłość. Dlatego miłość zastępuje lęk radością. Wraz z jej wzrostem wzrasta też radość. „Doskonała miłość usuwa lęk” (Pierwszy List Jana 4:18).

Ci, którzy naprawdę kochają Boga, są przekonani, że On ich kocha, bo znają Jego naturę, zamiar i przymierze. Nie dręczą ich więc ponure, przerażające podejrzenia, jakoby Jego sprawiedliwość i moc były skierowane przeciwko nim. Wiedzą, że Bóg ich kocha, i radują się tą miłością. Jan mówi jasno: to, co usuwa udrękę, usuwa także lęk, bo „lęk wiąże się z karą” (Pierwszy List Jana 4:18). Lęk jest niepokojącym i bolesnym uczuciem, zwłaszcza gdy oznacza trwogę przed wszechmocnym Bogiem, który wymierza karę. Doskonała miłość przynosi sercu pełny odpoczynek w Tym, którego kocha, i dlatego usuwa lęk.

Można to ująć także w ten sposób: „Kto się boi, nie osiągnął doskonałości w miłości” (Pierwszy List Jana 4:18). Liczne wątpliwości, lęki i mroczne myśli o Bogu pokazują, że nasza miłość wciąż jest daleka od doskonałości. Tęsknijmy za światem doskonałej miłości i dążmy ku niemu, aby nasz pokój i radość w Bogu były tak pełne, jak nasza miłość.

Po trzecie, nasza miłość ma źródło w uprzedniej miłości Boga. „My kochamy, ponieważ On pierwszy nas ukochał” (Pierwszy List Jana 4:19). Jego miłość jest przyczyną i źródłem naszej miłości. Nie sposób nie kochać tak dobrego Boga, który pierwszy nas umiłował, gdy nie chcieliśmy Go kochać i nie byliśmy godni miłości. Umiłował nas tak bardzo, że zdobywał naszą miłość za cenę krwi swojego Syna. Uniżył się nawet, by wzywać nas do pojednania z Nim. Niech niebo i ziemia zdumiewają się nad taką miłością.

Jego miłość jest też mocą, która rodzi naszą miłość. Z własnej woli dał nam nowe życie, kierując się wolnym i pełnym miłości wyborem. Wszystko współdziała dla dobra tych, którzy kochają Boga, czyli tych, którzy zostali powołani zgodnie z Jego zamiarem (List do Rzymian 8:28). Ci, którzy kochają Boga, zostali powołani do tej miłości zgodnie z Jego zamiarem. Najpierw postanowił ukształtować ich na obraz swojego Syna, a potem skutecznie powołał ich do takiego życia. Miłość Boga odcisnęła miłość w naszych duszach. Niech Pan coraz bardziej kieruje nasze serca ku miłości Boga (Drugi List do Tesaloniczan 3:5).

Następnie Jan przechodzi do miłości wobec brata, czyli bliźniego w Chrystusie. Taka miłość jest właściwa i konieczna, bo odpowiada temu, co wyznajemy jako chrześcijanie. Wyznając wiarę chrześcijańską, mówimy, że kochamy Boga, który jest źródłem pobożności. Jeśli jednak ktoś twierdzi, że kocha Boga, a nienawidzi brata, którego powinien kochać ze względu na Boga, kłamie (Pierwszy List Jana 4:20). Własnym postępowaniem zaprzecza temu, co wyznaje.

Apostoł dowodzi, że taki człowiek nie kocha Boga, odwołując się do powszechnie znanej prawdy: łatwiej kochać to, co widzimy, niż to, czego nie widzimy. „Kto nie kocha swego brata, którego widzi, nie może kochać Boga, którego nie widzi” (Pierwszy List Jana 4:20).

To, co widzimy na własne oczy, zwykle głębiej porusza nasze serca. Rzeczy niewidzialne trudniej dostrzec, dlatego często wydają się nam mniej bliskie. Jednym z powodów, dla których ludziom trudno pojąć Boga, jest to, że Go nie widać. Jednak w ludziach Chrystusa można dostrzec wiele z Bożego podobieństwa. Nienawiść do widzialnego obrazu Boga nie może więc iść w parze z twierdzeniem, że kocha się Boga, niewidzialny pierwowzór.

Zgadza się to również z jasnym przykazaniem Boga i jego słusznością: mamy od Niego przykazanie, że ten, kto kocha Boga, ma kochać także swego brata (Pierwszy List Jana 4:21). Bóg udzielił nam swojego podobieństwa zarówno w wymiarze natury, jak i łaski, i chce, by nasza miłość rozchodziła się we właściwy sposób. Mamy kochać Boga przede wszystkim i ponad wszystko, a innych kochać w Nim, bo od Niego pochodzą i do Niego należą.

Nasi bracia i siostry w Chrystusie otrzymali od Boga nową naturę i cenne dary. Bóg troszczy się o nich tak samo jak o nas. Dlatego słusznie jest, by każdy, kto kocha Boga, kochał także swego brata.