1 List Jana 2:28 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak czułe słowo skierowane do tych, których autor nazywa dziećmi. Ten sam ton słychać w 1 Liście Jana 2:1, gdzie autor pisze, żeby nie grzeszono, a w razie upadku przypomina o Rzeczniku. Trudno o bardziej ludzki język w tekście, który mówi o dniu przyjścia i sądzie. Ufność, o której mówi tekst, zakorzenia się w bliskości z Bogiem, w której człowiek może stanąć przed Nim bez ukrywania się. Autor łączy trwanie w Nim z ufnością i z tym, że w dniu przyjścia nikt nie dozna wstydu. Trwanie łączy się z pozostawaniem przy tym, co zostało przekazane od początku, jak czytamy w 1 Liście Jana 2:24. Tekst nie mówi, że takie trwanie uwalnia od każdego niepokoju ani gwarantuje spokojne życie. Wskazuje na nadzieję spotkania z Chrystusem i na to, że bliskość z Nim ma sens także wtedy, gdy codzienność bywa ciężka. Wstyd pojawia się tu jako możliwość, której można uniknąć dzięki trwaniu, a nie jako trwały los wierzących. Łączy się to z obrazem namaszczenia z 1 Listu Jana 2:27, które trwa w sercu i poucza o wszystkim. Trwanie okazuje się więc codzienną obecnością przy Bogu, a nie jednorazowym wyborem.

„Trwajcie w Nim” łączy codzienną wierność z nadzieją na przyszłe spotkanie z Chrystusem. Jan zwraca się do wspólnoty jak do dzieci i mówi o chwili, gdy Jezus się zjawi. Ufność w tym dniu nie oznacza przekonania o własnej bezbłędności. Wcześniej Jan przypomina, że gdy ktoś zgrzeszy, ma Rzecznika wobec Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. Zarazem zachowywanie przykazań jest znakiem, że człowiek zna Chrystusa. Trwanie w Nim nie oznacza więc ani bezgrzeszności, ani obojętności wobec własnego postępowania. Wstyd wspomniany w wersecie dotyczy perspektywy Jego przyjścia: życia, które nie wytrzymuje konfrontacji z Tym, w kim miało trwać. Nie chodzi o lęk przed każdym potknięciem, lecz o rozbieżność między wyznawaną więzią a świadomym odwracaniem się od Chrystusa. W kontekście ostrzeżenia przed tymi, którzy wprowadzają w błąd, wezwanie Jana wskazuje też na wierność temu, czego wspólnota nauczyła się od początku. Jego myśl nie przeciwstawia zatem nadziei moralnej odpowiedzialności: ufność wyrasta z trwania w Chrystusie, a sprawiedliwe życie tę więź ujawnia.

Jan pisze o trwaniu. Zachęca, by „dzieci” trwały w Nim, a ufność w dniu Jego przyjścia ma wynikać właśnie z tego trwania. Tekst nie mówi o wielkim wysiłku ani o bezbłędności. Mówi o wierności temu, co słyszano od początku. Ta wierność ma bardzo praktyczne oblicze. Ktoś, kto wraca do tego, czego nauczył się na początku wiary, nie musi zaczynać wszystkiego od nowa za każdym razem, gdy się potknie. Jego pewność nie opiera się na tym, że nigdy nie upadł, lecz na tym, że nie odszedł od Tego, który go prowadzi. Warto zauważyć, że 1 List Jana 2:24 łączy trwanie w Synu i w Ojcu z tym, co „słyszeliście od początku”. Tekst nie opisuje ufności jako nagrody za idealne życie. Opisuje ją jako owoc pozostawania przy prawdzie i przy Chrystusie, dzięki czemu wstyd w dniu Jego przyjścia nie staje się czymś nieuchronnym.

„Teraz właśnie trwajcie w Nim” — to wezwanie rozbrzmiewa w perspektywie spotkania z Chrystusem. Jan pisze do wspólnoty, którą nazywa dziećmi, i kieruje jej wzrok ku Jego przyjściu. Wieczność nie jest tu odległym dodatkiem do codzienności. Nadaje wagę temu, przy czym człowiek pozostaje już teraz. Wcześniej Jan mówi o Jezusie jako Rzeczniku wobec Ojca i o tym, że Jego przykazania odsłaniają, czy człowiek Go zna. W pobliżu tego wersetu wzywa też do zachowania nauki otrzymanej od początku. Trwanie w Chrystusie oznacza więc wierność więzi z Nim i temu, co zostało wspólnocie przekazane, a nie bezbłędność, która miałaby zapewnić zbawienie. Ufność w dniu Jego przyjścia rodzi się z pozostawania przy Chrystusie, sprawiedliwym Rzeczniku. Wstyd wspomniany przez Jana nadaje temu spotkaniu powagę, lecz werset nie zamienia go w groźbę ani nie obiecuje łatwego życia. Przypomina, że nadzieja życia wiecznego jest związana z osobą Jezusa. Codzienna wierność nie kupuje przyszłości; jest życiem zwróconym ku Temu, który przyjdzie.