1 List do Koryntian 7:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o tych, którzy nie zawarli małżeństwa, oraz o tych, którzy owdowieli, czyli o ludziach, których życie ułożyło się poza tym, co w ich otoczeniu bywa uznawane za normę. Apostoł nie stawia ich na marginesie i nie traktuje ich samotności jak pustki do wypełnienia. Zauważa, że taka droga może być dobra, a jej dobro wynika z daru, jaki każdy otrzymuje od Boga, ponieważ, jak pisze wcześniej, ludzie są obdarowani różnie. W tym samym rozdziale apostoł mówi też, że ci, którzy nie potrafią zapanować nad sobą, mogą wstąpić w związek małżeński. Słowa z 1 Listu do Koryntian 7:8 nie układają więc jednej drogi dla wszystkich, lecz uznają, że różne drogi mogą być błogosławione. Dla tych, którzy owdowieli, te słowa mają szczególną wagę. Strata nie znika tylko dlatego, że życie układa się na nowo, a apostoł nie każe nikomu udawać, że jest inaczej. Mówi raczej o kształcie życia, który może wyrosnąć z dawnej miłości i z zaufania Bogu. Wtedy samotność przestaje być wyłącznie brakiem i może stać się miejscem, w którym człowiek pozostaje z Bogiem, nie tracąc pamięci o tym, kogo kochał.

Paweł nie ustanawia tu jednego obowiązującego wszystkich modelu życia. Zwraca się do osób niezamężnych i owdowiałych, mówiąc, że dobrze będzie, jeśli pozostaną w stanie podobnym do jego własnego. Nie przedstawia jednak samotności jako warunku większej świętości ani małżeństwa jako mniej wartościowej drogi. Najbliższy kontekst wyjaśnia tę równowagę. Paweł pragnie, by inni byli tacy jak on, lecz zaraz dodaje, że każdy otrzymuje od Boga własny dar. W następnym wersecie dopuszcza małżeństwo dla tych, którym trudno zachować wstrzemięźliwość. Jego rada jest więc poważna, ale nie jest nakazem dla wszystkich: sam fragment rozróżnia między tym, co dobre dla niektórych, a tym, co odpowiednie dla innych. Słowa „jak ja” wskazują na osobistą sytuację Pawła, lecz ten werset sam nie wyjaśnia, czy nigdy nie był żonaty, czy został wdowcem. Nie trzeba rozstrzygać tego, by uchwycić sens jego rady. Wartość życia nie zależy tu od stanu cywilnego. Paweł opisuje samotność jako dobrą możliwość, nie jako uniwersalny ideał; w tym rozdziale małżeństwo i życie poza nim pozostają różnymi, uznanymi drogami.

W 1 Liście do Koryntian 7:8 Paweł zwraca się do dwóch grup: do tych, którzy nie wstąpili w związki małżeńskie, i do tych, którzy już owdowieli. Do nich kieruje krótkie zdanie: „dobrze będzie, jeśli pozostaną tak jak ja”. Nie jest to przepis narzucony wszystkim. Już w 7:6 apostoł zaznacza, że mówi z wyrozumiałości, a nie z nakazu. Czytając ten werset razem z 7:7, widzimy, że każdy otrzymuje własny dar od Boga. Paweł nie wyznacza jednej drogi dla wszystkich. Zaraz w 7:9 dodaje warunek: jeśli ktoś nie potrafi zapanować nad sobą, niech wstępuje w związek małżeński. Ta wskazówka odnosi się więc do konkretnego człowieka i jego sytuacji, a nie do ogólnego porządku. Najważniejsze w tym fragmencie jest to, że Paweł nie mierzy wartości człowieka jego stanem cywilnym. Mówi o darze, który Bóg rozdziela różnie. Słowo „pozostaną” wskazuje na trwanie w tym samym stanie, w jakim jest sam apostoł. Werset przypomina, że stan życia jest sprawą powołania i daru, a nie miarą wartości człowieka.

Paweł zwraca się do tych, którzy nie zawarli małżeństwa, oraz do osób owdowiałych. Mówi, że dobrze będzie, jeśli pozostaną w takim stanie jak on. Nie przedstawia jednak samotności jako wyższej drogi dla wszystkich. Chwilę wcześniej zaznacza, że każdy otrzymuje od Boga własny dar; zaraz potem uznaje małżeństwo za właściwą drogę dla tych, którzy nie potrafią żyć w powściągliwości. Jego słowa są więc osobistą oceną i radą, nie powszechnym nakazem. W tej wypowiedzi jest miejsce na różne powołania, bez mierzenia czyjejś wartości stanem cywilnym. Życie bez małżeństwa może dawać przestrzeń na służbę i skupienie, ale tekst nie obiecuje, że będzie łatwe ani że każda osoba samotna otrzymała ten sam dar. Podobnie małżeństwo nie jest tu przeszkodą w wierze: Paweł mówi o nim rzeczowo i z troską o wzajemność. Wdowieństwo także nie zostaje opisane jako zamknięcie przyszłości. Apostoł wskazuje możliwość pozostania samotnym, nie odbierając godności innym wyborom. Wspólnym gruntem nie jest określony stan życia, lecz wierność Bogu pośród daru, który rzeczywiście został danej osobie powierzony.