1 List do Koryntian 7:3 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 7:3 słowo powinność kojarzy się z obowiązkiem, który trzeba wypełnić, i trudno od tego uciec. Apostoł pisze jednak o tym, co każdy z małżonków jest winien drugiemu. Obie strony zostają wezwane tym samym językiem, dlatego relacja nie ma tu jednego kierunku. Kontekst pomaga zobaczyć, skąd bierze się ta powinność. W wersach 1 i 2 Paweł mówi o małżeństwie jako o ochronie przed niebezpieczeństwem rozpusty, a w wersie 4 dodaje, że ciało żony należy do męża, a ciało męża do żony. Powinność wynika więc z bliskości, którą małżonkowie sobie oddają, a nie z władzy jednego nad drugim. Wersy 5 i 6 pokazują zresztą, że wzajemna troska wymaga rozmowy i wspólnej zgody. Ten fragment mówi też o uczuciach. Powinność wobec kogoś, kogo się kocha, bywa zmęczeniem, ale bywa także wyrazem wierności, która na nowo wybiera drugą osobę każdego dnia. Tekst nie obiecuje, że taka wierność będzie zawsze łatwa ani że zawsze przyniesie radość. Mówi natomiast, że w małżeństwie obie strony są do siebie wezwane, a ta wzajemność odsłania Bożą troskę o dwoje ludzi, którzy biorą za siebie odpowiedzialność.

W 1 Liście do Koryntian 7:3 Paweł opisuje małżeńską powinność jako wzajemną: mąż ma ją wobec żony, a żona wobec męża. To ważne, że zdanie obejmuje oboje. W kulturze, w której łatwo było ujmować relację przez prawo mężczyzny, Paweł mówi o odpowiedzialności współdzielonej, nie jednostronnej. Sąsiednie wersety doprecyzowują sens tej powinności. Nie chodzi o prawo do ciała drugiej osoby ani o przymus: w wersecie 4 Paweł mówi o wzajemnym związaniu, a w wersecie 5 dopuszcza czasowe powstrzymanie się od współżycia za obopólną zgodą. Werset 6 dodaje, że jest to wyrozumiała wskazówka, nie nakaz. Dlatego werset 3 należy czytać w ramach wzajemności, troski i zgody, a nie jako usprawiedliwienie nacisku. Kontekst rozdziału pokazuje też, że Paweł odpowiada na pytania Koryntian o małżeństwo i seksualność, nie formułuje bezosobowej reguły dla każdej sytuacji. Jego zwięzłe zdanie nie rozstrzyga wszystkich trudnych okoliczności; wyraźnie jednak odrzuca obraz małżeństwa, w którym potrzeby jednej strony liczą się, a drugiej pozostają bez znaczenia. Powinność małżeńska jest wzajemna, bo małżonkowie należą do siebie nawzajem.

Ten werset jest krótki, a mimo to bardzo konkretny. „Mąż niech wypełnia powinność wobec żony, podobnie też żona wobec męża.” Obowiązek nie spoczywa tu na jednej stronie. Słowo „podobnie” stawia oboje małżonków w tej samej odpowiedzialności. Kontekst pomaga zobaczyć, o jaką powinność chodzi. W kolejnym wersecie Paweł pisze, że żona nie rozporządza własnym ciałem, lecz jej mąż, a mąż nie rozporządza własnym ciałem, lecz żona. Małżeństwo opiera się więc na wzajemnym darze i wzajemnej trosce, a nie na przewadze jednej osoby. W praktyce zobowiązanie wobec drugiego nie znika w zmęczeniu, w przykrym dniu ani w chwili urazy. Małżonek, który zauważa, że partner czegoś potrzebuje, i świadomie to uwzględnia, wypełnia tę powinność konkretnie, a nie tylko w zamyśle. Warto też zauważyć, że w 1 Liście do Koryntian 7:6 Paweł mówi, że to, co pisze, pochodzi z wyrozumiałości, a nie z nakazu. Ta uwaga nie osłabia wierności wobec drugiego. Pokazuje raczej, że w małżeństwie najwięcej waży dobrowolna troska, a nie przymus. Miłość tego rodzaju rodzi się z wyboru, a wybór można powtarzać każdego dnia.

Paweł przedstawia małżeńską bliskość jako wzajemną powinność: mąż wobec żony, żona wobec męża. W zdaniu nie ma jednostronnego przywileju ani prawa do zawłaszczenia drugiej osoby. Są dwie osoby związane przymierzem, każda wezwana do troski o więź. Najbliższy kontekst nadaje tej myśli ważne granice. W kolejnym wersecie Paweł mówi o wzajemności ciała, a potem o powstrzymaniu się od bliskości jedynie za obopólną zgodą i na pewien czas. Dodaje też, że jego wskazanie płynie z wyrozumiałości, nie z nakazu. Dlatego „powinność” nie powinna być odczytywana jako przymus ani jako pomniejszenie godności którejkolwiek strony. Chodzi o odpowiedzialność, która nie zamienia miłości w rachunek. W perspektywie wiary ciało nie stoi poza duchowym życiem. Wierność może wyrażać się także w czułej obecności, uwzględnianiu potrzeb współmałżonka i uczciwej rozmowie o granicach. Małżeńska bliskość przypomina wspólne podtrzymywanie ognia: wymaga troski obojga, a nie żądania jednej strony. W tym krótkim zdaniu Paweł ukazuje więź, w której dar nie płynie wyłącznie w jedną stronę, także wtedy, gdy łatwiej o wycofanie.