1 List do Koryntian 7:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czymś bardzo ludzkim: o chwili, w której dwoje małżonków potrzebuje przerwy w bliskości. Apostoł nie zakazuje jej. Zastrzega jednak, że ma się odbywać „za obopólną zgodą”, mieć wyraźny cel, jakim jest modlitwa, i trwać tylko „na pewien czas”. Serce zatrzymuje się przy tych słowach, bo widać w nich troskę o to, by żadne z małżonków nie zostało z własnym pragnieniem albo własnym dystansem zupełnie samo. Najmocniej wybrzmiewa końcówka wersetu. Powrót do siebie ma chronić przed pokusą, a tekst łączy ją z brakiem wstrzemięźliwości. Werset nie mówi jednak o winie za każde wahanie, lecz o szczerej, wspólnej uważności. Bliskość, do której apostoł każe wrócić, wydaje się miejscem, w którym dwoje ludzi może się nawzajem strzec, a nie miejscem ciągłego rozliczania się. Fragment nie zakłada, że małżeństwo jest wolne od napięć. Pokazuje natomiast, że w nich nie trzeba być samemu.

W 1 Liście do Koryntian 7:5 Paweł mówi o intymności małżeńskiej, nie o relacjach wszystkich wierzących. Sens wersetu staje się wyraźniejszy w świetle poprzedniego: mąż i żona mają wzajemne zobowiązania, a żadne z nich nie powinno traktować ciała drugiej osoby jak własnej wyłącznej decyzji. Dlatego czasowa wstrzemięźliwość jest dopuszczona pod warunkiem obopólnej zgody. Wyjątek służy oddaniu się modlitwie, ale nie ustanawia reguły, że duchowość wymaga rezygnacji z bliskości. Paweł od razu zaznacza ograniczenie: małżonkowie mają potem wrócić do siebie. Werset nie uzasadnia więc jednostronnego narzucania abstynencji ani bezterminowego odsuwania współmałżonka pod religijnym pretekstem. Wzmianka o szatanie wiąże powrót do bliskości z realną ludzką niewstrzemięźliwością. Nie jest to ogólne twierdzenie, że każda trudność małżeńska wynika z pokusy ani że sama intymność rozwiązuje problemy. Paweł przedstawia raczej małżeńską bliskość jako wzajemną odpowiedzialność, a czasowe odstąpienie od niej jako uzgodniony wyjątek. Werset łączy zatem modlitwę z troską o relację, nie przeciwstawiając jednego drugiemu.

W Pierwszym Liście do Koryntian 7:5 apostoł opisuje małżeńskie życie bez pośpiechu i bez przymusu. „Nie unikajcie jedno drugiego, chyba że na pewien czas, za obopólną zgodą, by oddać się modlitwie”. Małżonkowie mogą więc odsunąć się od siebie tylko na pewien czas i tylko wtedy, gdy oboje się na to zgodzą. Cel jest jasny: modlitwa. Apostoł wskazuje raczej rozsądny rytm, w którym dwie osoby oddają się Bogu, a potem wracają do siebie. Warto zauważyć, że powrót jest równie ważny jak przerwa. Werset kończy się ostrzeżeniem, że niewstrzemięźliwość może otworzyć drogę szatanowi. Pismo nie obiecuje, że pokusa ominie każde małżeństwo, które przestrzega tych zasad. Wskazuje natomiast miejsce szczególnej uważności: brak samokontroli i zaniedbaną wzajemność. Ten fragment ma też wymiar codzienny. Dobrze przygotowana przerwa ma swój początek, koniec i wspólnie nazwany cel. Gdy zgody brakuje, odsunięcie łatwo staje się ciężarem, a nie darem dla modlitwy. Ostatecznie wierność w tym miejscu wyraża się w powrocie do siebie po modlitwie.

W tym zdaniu modlitwa i małżeńska bliskość nie stoją po przeciwnych stronach życia z Bogiem. Paweł dopuszcza czasowego powstrzymania się od współżycia, ale zaznacza, że ma się ono odbywać za obopólną zgodą i służyć modlitwie. Potem małżonkowie mają do siebie wrócić. Wyjątek ma więc określony cel i granice. W sąsiednich zdaniach Paweł podkreśla wzajemność małżeńskich powinności: żona i mąż nie mają traktować siebie jak osób obcych, a każde z nich odpowiada także za dobro drugiego. Ten fragment nie daje podstaw, by religijnym pragnieniem usprawiedliwiać jednostronne odsunięcie współmałżonka. Modlitwa, która zwraca człowieka ku Bogu, nie powinna stawać się narzędziem odmawiania drugiej osobie troski i bliskości. Widać tu szacunek dla kruchości ludzkiej wierności. Paweł nie idealizuje małżonków ani nie przedstawia ich potrzeb jako czegoś niegodnego. Wskazuje na zagrożenie pokusą i na wspólną odpowiedzialność. Jak rytm oddechu wymaga zarówno wdechu, jak i wydechu, tak ten fragment łączy czas skupienia z powrotem ku sobie. Duchowe oddanie nie wymazuje ciała ani więzi; uczy przeżywać je z wzajemnym szacunkiem.