1 List do Koryntian 7:36 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje człowieka, który nie jest pewien, czy dobrze postępuje, i to właśnie niepewność jest tu najbardziej widoczna. Apostoł mówi przede wszystkim o sumieniu człowieka, który waży konkretną sytuację wobec kobiety, o której pisze, że jest jego dziewicą i że „przeszły już jej lata”. Tekst nie podaje szczegółów, jak dokładnie wyglądała ta relacja, więc nie warto dopowiadać ich za niego. Warto zauważyć, czego ten fragment nie robi. Nie stawia mężczyzny przed ogólnym prawem i nie każe mu udowadniać, że postępuje bez zarzutu. Zostawia mu decyzję, gdy jest przekonany, że tak powinien postąpić, i mówi, że niech czyni, co chce, bo nie grzeszy. W 1 Liście do Koryntian 7:32–35 apostoł pisze o trosce o sprawy Pana i o rozterkach, jakie niesie życie w małżeństwie, ale wobec pytania z 7:36 nie domaga się jednej odpowiedzi dla wszystkich. Jest w tym coś bardzo ludzkiego. Gdy ktoś musi wybrać między lojalnością wobec drugiej osoby a obawą, że ją krzywdzi, serce potrafi się rozdwoić, i ten werset tego nie ukrywa. Pokazuje jednak, że w takim namyśle sumienie ma swoje miejsce, a słowa „niech czyni, co chce” brzmią jak zaufanie wobec ludzkiej odpowiedzialności, a nie jak obojętność wobec tego, co się dzieje.

W 1 Liście do Koryntian 7:36 Paweł nie ustanawia zakazu małżeństwa, lecz rozstrzyga konkretną sytuację: ktoś uważa, że dalsze odkładanie ślubu byłoby nieuczciwe wobec „swojej dziewicy”, a zarazem jest przekonany, że należy zawrzeć małżeństwo. Odpowiedź jest jasna: może tak postąpić, nie grzeszy. Nie jest całkiem jasne, kogo oznacza określenie „swoja dziewica”. Może chodzić o narzeczoną, z którą mężczyzna zamierza się ożenić, albo o córkę pozostającą pod opieką ojca, o której małżeństwie on decyduje. Różnica zmienia szczegóły sytuacji, ale nie główny sens wersetu: małżeństwo nie jest moralnym błędem, gdy wynika z odpowiedzialnego rozeznania, a nie z przymusu. Najbliższy kontekst wyjaśnia, dlaczego Paweł zarazem ceni bezżeństwo. Widzi w nim możliwość większej troski o sprawy Pana, lecz w wersecie 35 zaznacza, że nie chce zastawiać na wierzących pułapki. W wersecie 38 oba wybory nazywa dobrymi, choć bezżeństwo ocenia jako lepsze w świetle omawianych okoliczności. Nie chodzi więc o potępienie małżeństwa, lecz o rozróżnienie między tym, co dobre, a tym, co w danej sytuacji może służyć Panu jeszcze pełniej.

W tym wersecie Paweł mówi o sytuacji, w której ktoś musi podjąć decyzję dotyczącą swojej dziewicy. Tekst nie wskazuje, kim jest ta osoba, i to warto zauważyć. Uwaga skupia się na sumieniu. Gdy ktoś uważa, że „postępuje nieuczciwie wobec swojej dziewicy, ponieważ przeszły już jej lata”, i jest przekonany, że powinien działać inaczej, może postąpić zgodnie ze swoim przekonaniem. Apostoł nie narzuca jednego rozwiązania, lecz zaznacza, że w takim wyborze nie ma grzechu. Ta wolność nie oznacza jednak obojętności. Następny werset (1 List do Koryntian 7:37) wskazuje, że liczy się postawa człowieka, który działa „bez jakiegokolwiek przymusu, w pełni panując nad swoją wolą”. Decyzja podjęta pod presją otoczenia czy z lęku rzadko daje spokój, nawet gdy wygląda na poprawną. Szczere sumienie i wolność od przymusu są tu ze sobą związane. Ostatnie słowa, „niech się pobiorą”, wskazują zakończenie tej konkretnej sytuacji, a nie ogólną regułę dla wszystkich. Werset pokazuje, że odpowiedzialność wobec drugiego człowieka może prowadzić do jasnego wyboru, o ile sumienie pozostaje przed Bogiem uczciwe.

W tym zdaniu Paweł nie zamienia bezżenności w obowiązek ani małżeństwa w porażkę duchową. Mówi o sytuacji, w której ktoś uznaje, że powinien zawrzeć małżeństwo, i nie widzi powodu, by się od tego powstrzymywać: „nie grzeszy; niech się pobiorą”. To ważne rozstrzygnięcie. Wierność Bogu nie polega na wybraniu jednej drogi życiowej przez wszystkich. Rozdział pokazuje, że Paweł ceni wolność od trosk i możliwość skupienia się na sprawach Pana, lecz zarazem zaznacza, że nie chce zastawiać na nikogo pułapki. W następnym wersecie uznaje za dobrą także decyzję o pozostaniu w stanie wolnym, jeśli wynika z wolnej, stanowczej woli. Nie ma tu przymusu ukrytego pod pozorem pobożności. Obrazem może być rozwidlenie dróg, na którym obie ścieżki pozostają w zasięgu Bożej wierności. Małżeństwo niesie konkretne zobowiązania i troskę o współmałżonka; bezżenność może pozostawiać więcej przestrzeni dla służby. Paweł nie obiecuje, że któraś droga będzie łatwa. Wskazuje raczej, że decyzja o małżeństwie sama w sobie nie oddziela od Boga: może być podjęta uczciwie, bez winy i bez zawstydzania tych, którzy wybierają inaczej.