1 List do Koryntian 7:34 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment opisuje serce rozdzielone. Paweł mówi o mężczyźnie, który po zawarciu małżeństwa doznaje rozterki, bo jego uwaga biegnie w dwie strony naraz. Dla niezamężnej kobiety i dziewicy troska ma wyraźny kierunek: „troszczy się o sprawy Pana, o to, by była święta i ciałem, i duchem”. Kobieta, która wyszła za mąż, „zabiega o sprawy świata, o to, jak się przypodobać mężowi”. Ta różnica nie jest oceną miłości, która w małżeństwie jest dobra i potrzebna. Pokazuje raczej, jak łatwo rozproszyć się między sprawami ważnymi, lecz nie najważniejszymi. Paweł dodaje, że mówi to „dla waszego pożytku, nie zaś, by zastawiać na was pułapkę” (1 List do Koryntian 7:35). Celem jest więc trwanie przy Panu „godnie i z upodobaniem”. Sam stan życia nie decyduje o bliskości z Bogiem. Osoba samotna może nosić w sercu wiele rozproszeń, a małżonkowie mogą szukać Bożej woli wspólnie i z pełnym zaangażowaniem. Każde życie ma swoje troski, w których serce może zostać przy Bogu albo się od Niego oddalić.

W 1 Liście do Koryntian 7:34 Paweł nie przeciwstawia pobożnej osoby grzesznej, lecz opisuje dwa różne układy trosk. Kobieta niezamężna może skupić się na „sprawach Pana”, natomiast zamężna uwzględnia również sprawy małżeństwa i pragnienie podobania się mężowi. „Sprawy świata” nie oznaczają tu automatycznie grzesznych zajęć: w kontekście obejmują codzienne obowiązki i relacje, które małżeństwo niesie ze sobą. Ważny jest szerszy tok wypowiedzi. Paweł mówi o małżeństwie i bezżenności w związku z przemijającą postacią świata oraz pragnieniem, by wierzący trwali przy Panu bez dodatkowych utrapień. Nie ustanawia więc bezżenności powszechnym nakazem ani małżeństwa przeszkodą w wierze. Kilka wersetów dalej wyraźnie mówi, że zawarcie małżeństwa nie jest grzechem. Werset 34 pokazuje raczej, że różne powołania wiążą się z odmiennym rozłożeniem uwagi. Oddanie Bogu może wyrażać się zarówno w swobodzie służenia, jak i w wiernym podejmowaniu zobowiązań wobec współmałżonka. Paweł przedstawia bezżenność jako możliwość większej dyspozycyjności, nie jako miarę wartości człowieka przed Bogiem.

Ten werset nie mówi, że małżeństwo odciąga od Boga. Mówi o podziale uwagi. Apostoł opisuje dwie troski, które w ciągu dnia walczą o miejsce w sercu: troskę o sprawy Pana i troskę o sprawy świata. Czasownik „zabiega” wskazuje na zajęcie, które wypełnia czas i myśli, a nie na chwilową myśl. Warto zauważyć, czego tekst nie robi. Nie przypisuje małżonkom winy za ich zobowiązania. Wcześniej w tym rozdziale Paweł przypomina, że małżeństwo niesie wzajemną powinność, a w tekście nie jest przeszkodą w służbie. Małżeńska powinność jest tu opisana jako odpowiedzialność, a nie jako ucieczka od Boga. Różnica leży w kierunku serca. Ta sama codzienność, czyli praca, dom, pieniądze i rodzinne sprawy, może być służbą Bogu albo stać się jedyną przestrzenią, w której człowiek szuka uznania. Słowa „o to, by była święta i ciałem, i duchem” pokazują, że ta troska obejmuje całego człowieka, a nie tylko pobożne chwile. Może więc przybrać formę zwykłej pracy, cierpliwości w domu albo wierności w drobnych wyborach. Werset nie mierzy wierności stanem cywilnym. Mierzy ją tym, dokąd zmierza serce, gdy zajmuje się codziennością.

W tych słowach Pawła pobrzmiewa rozterka, nie potępienie. Niezamężna kobieta może poświęcać uwagę sprawom Pana, a zamężna troszczy się także o codzienne dobro męża. Apostoł nie ogłasza małżeństwa przeszkodą w wierze: w tym samym rozdziale uznaje, że zawarcie małżeństwa nie jest grzechem. Ukazuje raczej różne ciężary i możliwości, jakie wiążą się z odmiennymi stanami życia. Słowo „święta” obejmuje tu całą osobę, ciało i ducha. Nie chodzi o pogardę dla ciała ani o przekonanie, że życie małżeńskie oddala od Boga. Paweł wskazuje na niepodzielną uwagę, którą w danych okolicznościach łatwiej może zachować osoba niezamężna; zarazem dostrzega, że małżeńska miłość domaga się czasu i odpowiedzialności. W tle pozostaje kruchość doczesnego porządku: przemija postać tego świata, dlatego ziemskie więzi i obowiązki nie są ostatecznym celem. Nie tracą przez to wartości. Mogą stać się miejscem wierności, choć serce chrześcijanina pozostaje zwrócone ku Panu. Ten fragment nie ustanawia jednej drogi dla wszystkich, lecz przypomina, że różne powołania mogą prowadzić do życia poświęconego Bogu.