1 List do Koryntian 7:32 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł pisze o tym w 1 Liście do Koryntian 7:32 z troską, a nie z gotowym przepisem na życie. Wyraża życzenie, aby ludzie w Koryntzie byli wolni od utrapień, a potem opisuje, jak człowiek bezżenny zwraca uwagę ku sprawom Pana i ku temu, jak się Mu przypodobać. Słowo „troszczy się” jest bardzo ludzkie, bo mówi o sercu, które czegoś pragnie i na tym czymś zatrzymuje swoją uwagę. Warto zauważyć, że w kolejnych wersetach ta sama troska pojawia się w małżeństwie, gdzie mąż i żona również zabiegają o to, by przypodobać się sobie nawzajem. Paweł nie stawia więc miłości do bliskich przeciwko miłości do Boga i jej nie umniejsza. Zauważa jedynie, że codzienne sprawy mogą rozdzielać uwagę i sprawiać utrapienie. Można sobie wyobrazić matkę, która po długim dniu wraca do dzieci i jednocześnie myśli o modlitwie, jakby jej serce biegło w kilka stron naraz. Ten obraz pokazuje, że wolność od utrapień nie oznacza braku przywiązań, lecz serce, które ma wyraźne centrum i do niego wraca. Fragment mówi bardziej o kierunku pragnienia niż o tym, kto jest w lepszej sytuacji, i właśnie dlatego pozostaje bliski codziennemu sercu.

Paweł nie przedstawia bezżenności jako warunku wiernego życia ani małżeństwa jako przeszkody w podobaniu się Bogu. W tym samym rozdziale wyraźnie zaznacza, że zawarcie małżeństwa nie jest grzechem. Jego troska dotyczy raczej „utrapień” związanych z życiem, które wymaga uwagi i odpowiedzialności wobec drugiej osoby. Werset 32 opisuje możliwość: człowiek bezżenny może łatwiej skupić troskę na „sprawach Pana”. Nie oznacza to, że osoba w małżeństwie nie troszczy się o Boga. Paweł zestawia odmienne obowiązki i podzieloną uwagę, a nie wierną służbę z duchową porażką. W następnym wersecie mówi o trosce męża o to, jak przypodobać się żonie; dalej podobnie opisuje zobowiązania kobiety zamężnej. To codzienna odpowiedzialność, nie potępienie miłości małżeńskiej. Istotne jest też uzasadnienie: czas jest krótki, a postać tego świata przemija. Paweł radzi więc, by nie traktować żadnego stanu życia jako celu samego w sobie. Bezżenność może dawać większą swobodę, małżeństwo niesie konkretne więzi i troski, lecz oba mogą być przeżywane wobec Pana. Sednem nie jest wyższość jednego powołania, ale wolność służenia Bogu w realnych warunkach życia.

„Chciałbym, żebyście byli wolni od utrapień" – tak zaczyna się fragment z 1 Listu do Koryntian 7:32, a dalej czytamy: „Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana, o to, jak się przypodobać Panu”. Paweł nie ocenia tu stanów życia według ich wartości. Wcześniej stwierdza wyraźnie, że małżeństwo nie jest grzechem, a w wersecie 35 zastrzega, że nie chce zastawiać pułapki. Sedno leży w słowie „troszczy się”. Apostoł opisuje serce, które zawsze ma jakieś zmartwienia i kieruje je ku jednemu z dwóch celów. Z zewnątrz dwie osoby mogą wyglądać podobnie: mają ten sam dzień pracy, te same rachunki i podobne obowiązki. Różnica bywa widoczna dopiero w tym, dokąd biegną ich myśli, gdy kończą dzień. Warto zauważyć, że tekst nie obiecuje życia bez trosk. Mówi o wolności od utrapień, która ma swoje źródło w zabieganiu o Pana, a nie w braku obowiązków. Ktoś może pracować w kościele, a mimo to martwić się przede wszystkim o własną pozycję. Nawet najlepiej ułożone życie wymaga troski. Pytanie dotyczy więc tego, czego serce szuka w pierwszej kolejności.

„Chciałbym, żebyście byli wolni od utrapień” — pisze Paweł, a zaraz potem mówi o trosce człowieka bezżennego o sprawy Pana. Nie przedstawia jednak bezżeństwa jako warunku większej świętości. W tym samym rozdziale zaznacza, że małżeństwo nie jest grzechem, a jego rada ma służyć dobru wspólnoty, nie stać się pułapką. Różnica dotyczy rozłożenia codziennych trosk. Człowiek żyjący samotnie może mieć więcej swobody, by skupić uwagę na służbie Panu. Małżonkowie zaś troszczą się także o siebie nawzajem. To konkretna, wymagająca uwaga: o bliskość, wierność i dobro drugiej osoby. Paweł nie nazywa tej troski nieważną, lecz pokazuje, że każda droga niesie własne zobowiązania. W tle brzmi jego przekonanie, że czas jest krótki i przemija postać tego świata. Nie musi to umniejszać codziennym więziom. Raczej przypomina, że żaden stan życia nie jest celem samym w sobie. Bezżenność ani małżeństwo nie gwarantują wolności od trudności; mogą natomiast stać się miejscem troski skierowanej ku Panu. Wers ten mówi więc o wolności dla wiernego oddania, nie o jednej drodze przeznaczonej dla wszystkich.