1 List do Koryntian 7:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment wyrasta z napomnienia, które Paweł kieruje do wspólnoty w Koryncie. Mówi o tych, którzy „używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali”. Apostoł uzasadnia to krótkim zdaniem: „Przemija bowiem postać tego świata” („1 List do Koryntian 7:31”). Warto zauważyć, że powodem jest przemijanie postaci świata, a nie sam fakt, że ktoś cieszy się czymś lub z czegoś korzysta. Można to sobie wyobrazić na przykład tak: kobieta cieszy się nowym mieszkaniem i z radością pokazuje je siostrze, a później płacze po stracie bliskiej osoby. Jej radość i łzy są prawdziwe, ale żadna z tych chwil nie jest całym jej światem. Paweł nie każe jej odmawiać sobie uczuć ani trzymać serca zamkniętego. Pokazuje raczej, że serce, które nie zaciska się kurczowo na tym, co przemija, potrafi swobodniej przyjmować dobro i swobodniej znosić trudy. Ten werset nie mówi, że świat jest zły, ani nie zabrania korzystania z jego dóbr. Mówi o wewnętrznej wolności, która rodzi się wtedy, gdy pamiętamy, że to, co przeżywamy dziś, nie jest ostateczne. Z tej perspektywy łzy i radość nie tracą swojej wagi, ale też nie muszą same decydować o tym, kim jesteśmy.

Paweł nie nakazuje porzucenia świata ani pogardy dla codziennych spraw. W 1 Liście do Koryntian 7:31 mówi o ludziach, którzy z tego świata korzystają, ale nie żyją tak, jakby jego obecny kształt miał trwać bez końca. Kluczowe jest rozróżnienie między korzystaniem a przywiązaniem, które czyni rzecz ostatecznym źródłem bezpieczeństwa i sensu. Najbliższy kontekst obejmuje małżeństwo, płacz, radość i nabywanie dóbr. Paweł nie uznaje tych doświadczeń za złe: wcześniej stwierdza, że małżeństwo samo w sobie nie jest grzechem. Wskazuje raczej, że żadna sytuacja ani zdobycz nie powinna przesłonić wierności Bogu. Radość jest prawdziwa, lecz nie trwa wiecznie; strata boli, lecz nie określa całej przyszłości; posiadanie może służyć życiu, ale nie daje człowiekowi ostatecznej kontroli. Zdanie „Przemija bowiem postać tego świata” uzasadnia tę perspektywę: przemija obecny porządek, nie zaś wartość osób i dobra stworzenia. Werset nie jest przepowiednią daty końca ani wezwaniem do obojętności. Przypomina o właściwej skali: sprawy doczesne są ważne, lecz pozostają tymczasowe, dlatego nie powinny zajmować miejsca należnego Bogu.

Ten fragment nie wzywa do ucieczki od codzienności. Opisuje sposób, w jaki można z niej korzystać. Apostoł mówi o tych, którzy „używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali”. Dobra tego świata nadal są dobrem, ale nie mogą zająć miejsca, które należy do Boga. Praktyczny sens tej postawy wyjaśnia drugie zdanie: „Przemija bowiem postać tego świata”. Ktoś, kto oparł swój spokój wyłącznie na posiadaniu, przeżywa każdą stratę jak katastrofę. Ktoś, kto pamięta o przemijaniu, może z wdzięcznością korzystać z tego, co otrzymał, i spokojniej to oddać, gdy nadchodzi taka chwila. Pieniądze, dom czy zawód są narzędziami na drodze, a nie jej celem. Warto zauważyć, że wyrażenie „tak jakby” powtarza się w całym kontekście przy radości, smutku i zakupach. Te przeżycia pozostają prawdziwe. Apostoł pokazuje jednak, że nie powinny stawać się ostatnim słowem o człowieku. Werset nie daje gotowych zasad na każdą sytuację. Daje raczej perspektywę, która porządkuje serce. Rzeczy przemijające nie muszą budzić lęku, ale też nie zasługują na to, by stać w środku serca.

„Przemija bowiem postać tego świata” nie znaczy, że świat ani jego sprawy są bezwartościowe. W tym samym fragmencie Paweł nie potępia małżeństwa ani nie nakazuje udawać, że radość i ból nie istnieją. Przypomina raczej o krótkim czasie i o tym, jak łatwo rzecz przemijającą uznać za ostateczną. Obraz świata, który zmienia postać, obejmuje także codzienne więzi i obowiązki. Małżeństwo, praca, własność, żałoba i radość są realne, lecz żadna z tych rzeczy nie może stać się całą miarą życia. Korzystać ze świata „tak, jakby się z niego nie korzystało” to trzymać dobra z otwartą dłonią: z wdzięcznością, ale bez oddawania im miejsca, które należy do Boga. Nie jest to wezwanie do obojętności. Paweł uznaje troskę o współmałżonka i udręki związane z życiem. Wieczność nie unieważnia doczesnej miłości; nadaje jej właściwą miarę. To, co dziś wydaje się trwałe i najważniejsze, pozostaje pod znakiem przemijania. Wierność Bogu pośród zmiennych spraw nie odrzuca świata, lecz nie pozwala pomylić go z celem.