1 List do Koryntian 7:30 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o ludziach, którzy płaczą i się radują, a jednak nie oddają się tym uczuciom całkowicie. W Pierwszym Liście do Koryntian 7:30 apostoł nie każe nikomu przestać płakać ani ukrywać radości. Łzy i uśmiech pozostają prawdziwe. Nowe jest natomiast spojrzenie na to, że wszystko, co przeżywamy, ma swoją miarę, bo w tym samym rozdziale czytamy, że przemija postać tego świata. Smutek po stracie i radość z nieoczekiwanego dobra należą do życia tak samo jak oddech. Żałoba i wielka radość mają prawo wypełnić cały dzień, a w tej części listu nic nie odbiera im wagi. Słowa „tak jakby nie płakali” mówią raczej o sercu, które nie zostaje w smutku uwięzione, choć smutek jest prawdziwy. Bóg nie patrzy z góry na łzy, ale pragnie, by nasze uczucia nie stały się ostatnim słowem o nas samych. Ostatnie zdanie wersetu dotyczy kupowania i posiadania. Ktoś, kto kupuje mieszkanie albo gromadzi dobra, może się nimi cieszyć, nie czyniąc z nich całego świata. Taka wolność nie wymaga zimnego dystansu. Może być spokojnym zaufaniem wobec Boga, który zna przemijanie i nie zostawia w nim człowieka samego.

W 1 Liście do Koryntian 7:30 Paweł zestawia płacz z radością, a nabywanie z posiadaniem. Nie twierdzi, że uczucia są nieważne ani że człowiek wierzący ma udawać obojętność. Mówi o tym, by żadna z tych rzeczy nie stała się ostatecznym punktem odniesienia. Kontekst rozdziału jest konkretny: Paweł wspomina o „obecnych utrapieniach” i radzi Koryntianom, jak żyć w trudnym czasie. Nie potępia małżeństwa ani posiadania rzeczy; zaznacza, że zawarcie małżeństwa nie jest grzechem. Chodzi o względną wolność od zobowiązań, które mogą przysparzać trosk, oraz o pamięć, że „przemija postać tego świata” (1 List do Koryntian 7:31). Dlatego „jakby nie” nie oznacza zaprzeczenia rzeczywistości. Płaczący naprawdę cierpi, a radosny naprawdę się cieszy. Jednak żal, szczęście czy majątek nie wyznaczają całej prawdy o życiu ani jego ostatecznego sensu. Paweł kieruje uwagę ku temu, co trwa, nie odbierając znaczenia temu, co dzieje się teraz. To nie wezwanie do wycofania się ze świata, lecz do życia w nim bez uznawania przemijających dóbr za trwałe.

Ten werset nie każe przestać płakać ani zrezygnować z radości. Apostoł Paweł mówi o postawie serca: „tak jakby nie płakali” i „tak jakby się nie radowali”. Smutek i radość pozostają prawdziwe, ale nie zajmują całego człowieka i nie decydują o tym, dokąd zmierza jego życie. Obraz kupowania jest szczególnie konkretny. Ktoś, kto kupuje mieszkanie, może cieszyć się nim i o nie dbać, nie czyniąc z niego miary swojej wartości. Ktoś, kto zarabia i gromadzi, może pracować sumiennie, pamiętając, że pieniądze nie są jego ostatecznym oparciem. Kontekst ma tu znaczenie. Paweł pisze wcześniej, że czas jest krótki (1 List do Koryntian 7:29), a w 7:31 dodaje, że przemija postać tego świata. Nie zakazuje przez to małżeństwa, pracy ani radości, ale pokazuje, że sprawy świata nie powinny zabierać całej uwagi. Werset uczy więc wolności, która nie jest obojętnością. Każdej radości i każdemu smutkowi można dać należne miejsce, bo pewność człowieka opiera się na Bogu, który trwa, gdy wszystko wokół się zmienia.

W 1 Liście do Koryntian 7:30 Paweł nie mówi, że łzy są nieważne ani że radość powinna być tłumiona. Umieszcza jedno i drugie w perspektywie czasu, który jest krótki, oraz świata, którego postać przemija (1 List do Koryntian 7:29, 31). Uczucia są prawdziwe, lecz nie są wiecznym domem człowieka. Podobnie nabywanie nie daje ostatecznego posiadania. Rzecz kupiona, dom czy zabezpieczenie mogą służyć życiu, ale nie mogą stać się jego miarą ani obietnicą trwałości. To nie wezwanie do obojętności wobec ludzi i spraw, lecz do życia bez przywiązywania im ciężaru, który należy do Boga. W tym rozdziale Paweł rozważa małżeństwo i bezżenność wobec obecnych utrapień. Nie ustanawia jednej drogi dla wszystkich: zaznacza, że małżeństwo nie jest grzechem, choć może przynieść troski. Jego spojrzenie sięga dalej niż chwilowa ulga czy strata. Jak brzeg, którego kształt zmienia przypływ, doczesne okoliczności nie są ostatecznym gruntem. Wiara pozwala płakać i radować się, a zarazem pamiętać, że żadna z tych chwil nie obejmuje całej prawdy o życiu. Nadzieja nie odbiera im powagi; chroni serce przed uznaniem przemijającego za wieczne.