1 List do Koryntian 7:29 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa brzmią surowo, bo mówią o małżeństwie w kategoriach czasu, który się kurczy. Serce słyszy w nich przede wszystkim troskę o to, by wewnętrznie nie przywiązać się zbyt mocno do tego, co przemija. Apostoł nie każe jednak wyrzec się bliskości, bo w tym samym liście zachęca: „Jesteś związany z żoną? Nie próbuj się od niej odłączać!” (1 List do Koryntian 7:27). Chodzi raczej o postawę, w której miłość nie staje się jedynym gruntem, na którym stoi cały świat człowieka. Ten obraz pomaga zobaczyć, że bliskość i wolność nie muszą się wykluczać. Ktoś, kto kocha, może cieszyć się obecnością drugiego człowieka i jednocześnie pamiętać, że jego pewność nie spoczywa wyłącznie na ludziach. Następne wersety rozwijają tę myśl na płaczących, radujących się, kupujących i używających świata (1 List do Koryntian 7:30). W każdej z tych sytuacji emocje są prawdziwe, ale nie muszą przejmować całej władzy nad sercem. Słowo „jakby” jest tu najważniejsze. Nie zakazuje ono radości ani łez, lecz przypomina, że nic, co przemija, nie jest ostatnim słowem o życiu. Serce może więc płakać naprawdę, a jednocześnie wiedzieć, na czym stoi jego nadzieja.

Paweł nie przedstawia małżeństwa jako przeszkody w wierze. W tym samym rozdziale uznaje wzajemne zobowiązania małżonków i odradza rozrywanie istniejącego związku. Dlatego słowa „jakby byli nieżonaci” nie znaczą: żyć tak, jakby żona nie miała znaczenia. Chodzi o inną miarę przywiązania. „Czas jest krótki” nadaje tej radzie perspektywę przemijania. Paweł wspomina o „obecnych utrapieniach” i wyjaśnia dalej, że postać tego świata przemija. Codzienne więzi i obowiązki pozostają realne, lecz nie są ostateczne: nie mogą pochłonąć całej tożsamości ani nadziei człowieka. Małżonek nadal ma kochać i troszczyć się o współmałżonka, ale nie traktować małżeństwa jako dobra, które zapewni trwałe bezpieczeństwo lub określi całą wartość życia. To samo „jakby” pojawia się przy płaczu, radości i posiadaniu. Nie nakazuje obojętności wobec uczuć ani zaniedbania bliskich. Uczy, by dobra doczesne przyjmować bez absolutyzowania ich. Werset nie umniejsza małżeństwa; porządkuje jego miejsce wobec przemijającego świata i trwałej wierności Bogu.

Ten fragment nie każe nikomu odsuwać się od małżonka. Pierwszy List do Koryntian 7:27 mówi wprost, że związanego z żoną nie wolno się od niej odłączać, a w 7:28 apostoł przyznaje, że małżeństwo nie jest grzechem. Zdanie „Mówię, bracia, czas jest krótki. Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci” dotyczy więc sposobu trzymania się tego, co dobre. Małżeństwo zachowuje swoje miejsce i swoją wartość, ale nie staje się całym światem człowieka. W praktyce oznacza to, że małżonkowie nadal dzielą dom, troski i wspólne plany. Wierność wyraża się w konkretnych czynach, a nie w lęku przed utratą tego, co się ma. Ci, którzy zbyt mocno wiążą swoje poczucie bezpieczeństwa z tym, co posiadają, łatwo tracą równowagę, gdy okoliczności się zmieniają. Fragment przypomina, że każda ludzka więź ma swoją miarę. Kontekst ma tu znaczenie. Apostoł mówi o obecnych utrapieniach (Pierwszy List do Koryntian 7:26), a w 7:31 dodaje, że postać tego świata przemija. Samo zobowiązanie nie zostaje jednak uchylone. Małżeństwo pozostaje zobowiązaniem, a serce zyskuje wolność od zaborczości. Właśnie w tym napięciu mieści się najbardziej ważna myśl tego tekstu: kochać mocno i nie posiadać zaborczo.

„Czas jest krótki” nie oznacza, że małżeństwo traci wartość ani że mąż ma porzucić żonę. W tym samym rozdziale Paweł mówi, by związani małżeństwem nie odłączali się, i zaznacza, że zawarcie małżeństwa nie jest grzechem. Jego słowa o życiu „jakby byli nieżonaci” trzeba więc czytać jako wezwanie do właściwej perspektywy, nie do zaniedbania więzi. Małżeństwo jest dobrem, ale nie jest wiecznością. W obliczu przemijania żadna ziemska relacja nie może stać się ostatecznym źródłem sensu ani przysłonić wierności Bogu. Paweł nie odbiera miłości małżeńskiej jej powagi; przypomina raczej, że nawet głęboka miłość należy do życia, które przemija. Można pomyśleć o dłoni trzymającej dar: trzyma go z troską, lecz nie myli z Dawcą. Taka perspektywa nie osłabia oddania współmałżonkowi. Uwalnia je od ciężaru, jakby druga osoba miała wypełnić wszystko, czego serce pragnie. Wskazanie Pawła wyrasta z troski o wierzących w czasie utrapień i z pamięci, że „przemija postać tego świata”. Czas krótki nie czyni miłości nieważną; nadaje jej miejsce pośród dóbr, które nie są Bogiem.