1 List do Koryntian 7:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wers dotyczy dwóch sytuacji: kogoś związanego z żoną i kogoś wolnego. Paweł nie opisuje uczuć tych ludzi, lecz radzi, by w żadnym z tych stanów nie szukać nagłej zmiany. Warto jednak pamiętać, że mówi o tym przy obecnych utrapieniach, a w 1 Liście do Koryntian 7:28 zaznacza, że zawarcie małżeństwa nie jest grzechem. Można sobie wyobrazić męża, który w trudnym okresie czuje zmęczenie i pragnie ucieczki od wspólnego życia. Wers nie lekceważy takiego uczucia, ale zwraca uwagę, że decyzja podjęta pod wpływem chwilowego ciężaru może pociągnąć za sobą nowe cierpienie. Osoba wolna, która tęskni za bliskością, bywa z kolei pchana do pośpiechu przez lęk, że czas ucieka. Obie sytuacje łączy niepokój o przyszłość, a to właśnie on wydaje się być tym, co Paweł chce uspokoić. Ta myśl przypomina, że stan cywilny nie jest ostateczną miarą wartości człowieka. W 1 Liście do Koryntian 7:31 Paweł pisze, że przemija postać tego świata, więc to, co dziś wydaje się najpilniejsze, nie musi być najważniejsze. Wers uczy patrzeć na własne życie spokojniej, bez gorączkowego szukania wyjścia z aktualnej sytuacji.

Werset łączy dwie wskazówki, które nie są równorzędnymi nakazami dla wszystkich. Paweł pisze do wspólnoty zmagającej się z „obecnymi utrapieniami” i przedstawia swoją radę jako radę, nie jako nakaz Pański. Osobie pozostającej w małżeństwie mówi, by nie szukała rozstania; osobie wolnej od małżeństwa — by nie uważała, że musi szukać żony. Następny werset dopowiada, że małżeństwo samo w sobie nie jest grzechem. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc wierności powołaniu i presji, by zmieniać swój stan. Paweł nie potępia małżeństwa ani nie ustanawia obowiązkowego celibatu. W kontekście całego rozdziału uznaje zarówno życie małżeńskie, jak i wolne, a zarazem wskazuje na trudności związane z czasem, w którym żyje wspólnota. Nie daje podstaw, by tę radę wykorzystywać do usprawiedliwiania krzywdzącego związku ani do odbierania komukolwiek wolności wyboru. Dalsze słowa o przemijaniu świata wyjaśniają szerszy horyzont: żadna życiowa sytuacja nie powinna przesłaniać przynależności do Boga. Werset nie mówi, że stan cywilny jest obojętny, lecz że nie jest miarą wierności.

Ten krótki werset zamyka wątek o stanie życia, który Paweł podjął wcześniej w tym rozdziale. Jego sens jest prosty. Kto jest związany małżeństwem, nie powinien szukać wyjścia. Kto jest wolny, nie powinien czuć obowiązku, by szukać żony lub męża. Apostoł nie stawia tu nowego prawa i nie ocenia ludzi według stanu cywilnego. Kilka wersów dalej dodaje, że małżeństwo nie jest grzechem (1 List do Koryntian 7:28), a wcześniej przypomina, że każdy ma trwać u Boga w takim stanie, w jakim został powołany (1 List do Koryntian 7:24). Dotyczy więc postawy wobec własnej sytuacji, a nie samego ślubu. W praktyce oznacza to, że decyzja o zmianie stanu nie powinna rodzić się z paniki ani z nacisku otoczenia. Może to być człowiek, który po trudnym rozstaniu wiąże się z kimś w pośpiechu, bo boi się samotności. Może też być ktoś, kto mimo wolności wciąż słyszy, że bez współmałżonka nie jest pełny. Paweł widzi w obu przypadkach to samo ryzyko: serce zajęte lękiem zamiast powołaniem. Ten fragment uczy również, że stan cywilny nie decyduje o wartości człowieka przed Bogiem. Małżeństwo i samotność mogą być miejscem wierności, a żadne z nich nie czyni nikogo mniej ważnym dla Boga.

W 1 Liście do Koryntian 7:27 Paweł zwraca się do osób żyjących w różnych stanach: jednej mówi, by nie zrywała małżeństwa, drugiej, by nie szukała żony. Nie ustanawia jednak małżeństwa przeszkodą w wierze ani bezżenności obowiązkiem dla wszystkich. Już w następnym wersecie zaznacza, że zawarcie małżeństwa nie jest grzechem. Jego rada wyrasta z „obecnych utrapień” i troski, by oszczędzić wierzącym dodatkowych ciężarów. Warto usłyszeć w tych słowach wolność od przymusu ciągłego zmieniania życia, jakby dopiero inny stan mógł przynieść pełnię. Małżeństwo jest więzią, której nie należy lekko porzucać; życie bez żony nie staje się przez to stanem wyższym. Oba mogą być przeżywane przed Bogiem, który pozostaje blisko w tym, co już zostało powierzone. Dalsze słowa Pawła przypominają, że czas jest krótki i przemija postać tego świata. Nie umniejsza to miłości ani codziennych zobowiązań. Nadaje im właściwą miarę: żaden życiowy stan nie jest wieczny ani nie może zastąpić Boga. Wierność pośród przemijania staje się więc cichym świadectwem nadziei.