1 List do Koryntian 7:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset z Pierwszego Listu do Koryntian dotyka czegoś bardzo ludzkiego: potrzeby, by to, kim jesteśmy według własnej historii albo cudzego osądu, miało rozstrzygające znaczenie przed Bogiem. Paweł pisze: „Niczym jest zarówno obrzezanie, jak i nieobrzezanie, a ważne jest tylko zachowywanie przykazań Bożych”. Dla jednych znak na ciele był powodem do dumy, dla innych źródłem wykluczenia, a apostoł odbiera mu moc decydowania o wartości człowieka. Kontekst pomaga zobaczyć, o co tu chodzi. W wersetach 7:18 i 7:20 Paweł mówi, że każdy ma pozostać w takim stanie, w jakim został powołany. Nie chodzi więc o gwałtowne zrywanie z tym, czym się jest, lecz o uwolnienie się od przekonania, że ciało, pochodzenie czy przeszłość przesądzają o relacji z Bogiem. Miarą staje się posłuszeństwo, a nie widoczny znak. W tym jest pewna łagodność: to, co naprawdę ważne, nie zależy od tego, co widać z zewnątrz, lecz od wierności, która rozgrywa się w zwykłym, codziennym życiu, tam, gdzie człowiek właśnie się znajduje.

W tym zdaniu Paweł porządkuje znaczenie dwóch znaków: obrzezania, związanego z żydowską tożsamością religijną, i nieobrzezania, typowego dla pogan. Żaden z nich sam w sobie nie określa wartości człowieka przed Bogiem ani nie stanowi miary jego przynależności do Chrystusa. Dlatego Paweł nie nakazuje zmieniać zewnętrznego statusu: wcześniej pisze, że obrzezany nie ma usuwać znaku, a nieobrzezany nie musi go przyjmować. Kontrast w wersecie prowadzi ku zachowywaniu Bożych przykazań. Nie oznacza to, że człowiek zasługuje na zbawienie przez doskonałe posłuszeństwo. Chodzi o właściwy porządek: rytualna czy społeczna etykieta nie zastępuje życia zgodnego z wolą Boga. W tym samym rozdziale Paweł mówi, by każdy postępował w powołaniu, w którym zastała go wiara. Zmiana statusu nie jest więc warunkiem, który trzeba spełnić, aby należeć do wspólnoty. To rozróżnienie pozostaje ważne także dziś. Pochodzenie, tradycja czy widoczna pozycja religijna mogą opisywać czyjąś historię, lecz nie są tym samym co wierność Bogu. Paweł kieruje uwagę od znaku tożsamości ku jej praktycznemu wyrazowi: posłuszeństwu, które kształtuje codzienne życie.

Paweł pisze do chrześcijan w Koryncie. Obrzezanie było dla wielu znakiem przynależności do ludu Bożego, a jego brak budził pytania. W 1 Liście do Koryntian 7:19 apostoł stawia obie sytuacje obok siebie: „Niczym jest zarówno obrzezanie, jak i nieobrzezanie, a ważne jest tylko zachowywanie przykazań Bożych.” Ten wers działa jak miarka. Wiele spraw wygląda ważnie, bo jest widoczne, zapisane w dokumentach albo wyróżnia człowieka wśród innych. Mężczyzna z obrzezaniem może jednak lekceważyć Boże polecenia, a ktoś bez tego znaku może je wiernie wypełniać. Apostoł przenosi uwagę z tego, co widać, na posłuszeństwo w sercu i w czynach. Nie oznacza to, że znaki zewnętrzne tracą wartość dla tych, którzy je otrzymali. W tym samym rozdziale Paweł przypomina, by każdy pozostał w tym, do czego został powołany (1 List do Koryntian 7:18 i 7:20). Taki porządek chroni przed dumą z tego, co się ma, i przed poczuciem niższości z powodu tego, czego się nie ma. Przykazania stają się drogą, po której idzie się każdego dnia, a nie etykietą noszoną na zewnątrz.

W 1 Liście do Koryntian 7:19 Paweł odsuwa na bok znak, który mógł być powodem dumy albo poczucia niższości: obrzezanie i nieobrzezanie nie wyznaczają wartości człowieka przed Bogiem. Ważne jest zachowywanie Bożych przykazań. Nie chodzi o to, że zewnętrzne okoliczności nie mają znaczenia w życiu. W tym rozdziale Paweł mówi o małżeństwie, powołaniu i różnych stanach życia. Pokazuje jednak, że sam status nie zastępuje wierności Bogu. To zdanie uwalnia od mierzenia wiary widocznym znakiem przynależności. Człowiek może nosić rozpoznawalny symbol, znać właściwe słowa i zajmować szanowane miejsce we wspólnocie, a jednak nie pozwalać, by Boże przykazania kształtowały jego wybory. Może też nie mieć takich oznak, a żyć w posłuszeństwie i zaufaniu. W perspektywie wieczności ludzkie podziały tracą ostateczną wagę. Pozostaje odpowiedź życia na Boga: nie jako sposób zdobycia Jego miłości, lecz jako jej owoc. Paweł kieruje wzrok od tego, co jedynie widoczne, ku temu, co trwałe: ku wierności wyrażanej w codziennym postępowaniu.