1 List do Koryntian 7:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment dotyka czegoś bardzo ludzkiego, czyli pragnienia, by być przyjętym takim, jakim się jest. Paweł pisze do wspólnoty, w której byli zarówno obrzezani, jak i nieobrzezani, i mówi wprost, że żaden z tych znaków nie decyduje o wartości człowieka. Jak czytamy w 1 List do Koryntian 7:19, obrzezanie jest niczym, a ważne jest zachowywanie przykazań Bożych. Apostoł nie każe nikomu udawać kogoś innego ani wyrzekać się dotychczasowych korzeni, lecz zostawia każdemu jego drogę. Można to odnieść do kobiety, która po nawróceniu długo czuje, że musi odciąć się od rodzinnej tradycji, aby należeć do wspólnoty. Ten fragment nie wymaga porzucania tego, czym ktoś został ukształtowany, ale też nie pozwala, by takie znaki stały się miarą przynależności do Boga. Liczy się wierność w codziennym posłuszeństwie, a nie to, skąd ktoś przyszedł. Tak pojęte powołanie nie jest klatką, lecz miejscem, w którym człowiek może być sobą i jednocześnie należeć do Chrystusa. Paweł nie sprowadza wiary do zewnętrznych oznak, lecz wskazuje na przykazania Boże jako to, co ma prawdziwe znaczenie.

W 1 Liście do Koryntian 7:18 Paweł odnosi się do obrzezania, znaku przynależności do żydowskiego przymierza, oraz do nieobrzezania, kojarzonego z pochodzeniem pogańskim. Jego wskazanie jest konkretne: człowiek powołany przez Boga nie musi zmieniać tego znaku ani poddawać się mu po to, by jego wiara została uznana. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu znaku tożsamości i samego powołania. Paweł nie mówi, że obrzezanie i nieobrzezanie mają jednakowe znaczenie w każdej sprawie. Wyjaśnia zaraz potem, że wobec Boga żadne z nich nie stanowi miary wartości; ważne jest zachowywanie przykazań Bożych (1 List do Koryntian 7:19). Znak etniczny nie daje więc przewagi, a jego brak nie wyklucza z życia wspólnoty. W szerszym fragmencie rozdziału Paweł wielokrotnie zachęca, by nie traktować nawrócenia jako konieczności przebudowania całego społecznego życiorysu. Bóg powołuje ludzi w różnych okolicznościach; przemiana wiary nie polega na wymazaniu każdego wcześniejszego rozróżnienia. Werset podważa zarówno presję, by dostosować się do grupy, jak i przekonanie, że zewnętrzny znak sam zapewnia duchową rangę.

Ten werset dotyczy pytania, które w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich było bardzo konkretne: czy wierzący musi zmienić swoje pochodzenie, aby należeć do Chrystusa. Apostoł odpowiada krótko: „Jeśli ktoś został powołany jako obrzezany, niech nie pozbywa się znaku obrzezania; jeśli zaś ktoś został powołany jako nieobrzezany, niech się nie poddaje obrzezaniu” (1 List do Koryntian 7:18). Obie strony słyszą to samo wezwanie: pozostać w tym, w czym zostały powołane. Fragment łączy tę zasadę z wersetem 17, gdzie każdy ma postępować tak, jak wyznaczył mu Pan. Paweł nie odbiera znaczenia historii Izraela ani znakom, które wyrażały przymierze. Pokazuje natomiast, gdzie leży ciężar. W wersecie 19 czytamy: „ważne jest tylko zachowywanie przykazań Bożych”. Wierność nie polega więc na sztucznej zmianie tożsamości. Ta myśl uspokaja. Kto już znajduje się w określonym miejscu życia, nie musi go porzucać, aby udowodnić swoją wiarę. Posłuszeństwo może zakorzenić się właśnie tam, gdzie Bóg postawił człowieka, a zewnętrzne etykiety tracą wtedy władzę nad sumieniem.

Paweł zwraca się do ludzi, których wiara w Chrystusa spotkała w odmiennych warunkach religijnych i kulturowych. Jedni byli obrzezani, inni nie. Jego słowa nie czynią z obrzezania ani z jego braku miary bliskości Boga: „Jeśli ktoś został powołany jako obrzezany, niech nie pozbywa się znaku obrzezania; jeśli zaś ktoś został powołany jako nieobrzezany, niech się nie poddaje obrzezaniu”. W ówczesnym świecie obrzezanie było znakiem przynależności do ludu żydowskiego. Paweł nie nakazuje więc porzucać własnej historii ani przyjmować obcego znaku, by stać się pełnoprawnym uczniem Chrystusa. Zaraz potem wyjaśnia, że ważne jest zachowywanie Bożych przykazań. Znak na ciele nie zastępuje wierności Bogu. To rozróżnienie chroni przed myśleniem, że zbawienie zależy od dopasowania się do jednej kultury lub zewnętrznej postaci pobożności. Jak pieczęć na liście nie jest samą wiadomością, tak religijny znak nie jest sednem powołania. W Chrystusie człowiek nie musi przepisywać swojej przeszłości, by odpowiedzieć Bogu. Paweł kieruje uwagę ku temu, co trwa: ku wierności, która może zakorzenić się w odmiennych ludzkich historiach.