1 List do Koryntian 7:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o sytuacji, która rzadko bywa łatwa: o małżeństwie, w którym jedna strona nie podziela wiary drugiej, a w pewnym momencie chce odejść. Apostoł nie każe wtedy trwać na siłę. W Pierwszym Liście do Koryntian 7:15 czytamy: „Lecz gdyby strona niewierząca chciała odejść, niech odejdzie. Nie jest skrępowany ani brat, ani siostra w tym przypadku.” Wcześniej, w wersetach 12 do 14, Paweł zachęca do pozostania w małżeństwie i mówi, że wiara jednego z małżonków ma znaczenie dla życia całej rodziny. Werset 15 wyznacza jednak granicę tej zachęty. Najbardziej poruszające jest w tym fragmencie zdanie o powołaniu: „Bo do życia w pokoju powołał nas Bóg.” Pokój, o którym tu mowa, daje wytchnienie temu, kto nie musi trwać w relacji, z której została już tylko krzywda. Ktoś zostawiony może czuć żal i samotność, a jednak nie musi uważać się za winnego temu, że wspólna droga dobiegła końca. Werset nie daje gwarancji, jak zakończą się takie historie. Pokazuje jednak, że Bóg troszczy się o pokój człowieka także wtedy, gdy życie układa się inaczej, niż byśmy chcieli.

W 1 Liście do Koryntian 7:15 Paweł rozpatruje szczególną sytuację: wierzący pozostaje w małżeństwie z osobą niewierzącą, która chce odejść. Bezpośrednio wcześniej apostoł mówi, by nie rozstawać się z niewierzącym małżonkiem, jeśli ten chce wspólnie żyć. Werset 15 nie odwraca tej wskazówki, lecz uznaje granicę wpływu wierzącego: nie może on zmusić drugiej osoby do pozostania. Słowa „nie jest skrępowany” oznaczają, że wierzący nie ma za wszelką cenę podtrzymywać związku, który druga strona porzuca. Paweł wiąże to z powołaniem do życia w pokoju. Nie przedstawia pokoju jako wygody ani jako prostego rozwiązania bolesnego konfliktu; wskazuje, że chrześcijańska wierność nie wymaga przymusu i nie daje władzy nad cudzą wolą. Zakres tej wypowiedzi pozostaje jednak konkretny: dotyczy odejścia niewierzącego małżonka, a nie każdej trudności małżeńskiej. Sam werset nie rozstrzyga wprost wszystkich pytań o rozwód i ponowne małżeństwo; tradycje chrześcijańskie różnie określają jego konsekwencje. Jasny pozostaje rdzeń: wierzący ma nie porzucać związku z własnej inicjatywy, lecz nie jest zobowiązany zatrzymywać kogoś, kto odchodzi.

Ten fragment dotyczy konkretnej sytuacji. Gdy strona niewierząca chce odejść, wierzący nie musi jej zatrzymywać siłą ani zmuszać do pozostania. Apostoł pisze wprost: „Lecz gdyby strona niewierząca chciała odejść, niech odejdzie. Nie jest skrępowany ani brat, ani siostra w tym przypadku”. Skrępowany to ktoś związany więzami, który nie może swobodnie żyć. Wers nie nakazuje odejścia i nie zachęca do niego. Opisuje sytuację, w której decyzja należy do drugiej strony, a wierzący nie jest zobowiązany do utrzymywania związku za wszelką cenę. Najważniejsze jest zdanie na końcu: „Bo do życia w pokoju powołał nas Bóg”. Pokój jest celem powołania, a nie tylko miłym skutkiem spokojnych okoliczności. Wierność nie oznacza więc trwania w ciągłym napięciu, ponieważ powołanie wiąże się z pokojem. Fragment dotyczy jednak konkretnego przypadku małżeństwa mieszanego i nie rozstrzyga każdej trudnej relacji. Pokazuje za to, że wierność Bogu nie polega na przymusie, lecz na sercu, które wie, do czego zostało wezwane.

W 1 Liście do Koryntian 7:15 Paweł mówi o małżeństwie, w którym jedna osoba wierzy w Chrystusa, a druga nie chce już razem żyć. Wcześniej zachęca, by wierzący nie oddalał niewierzącego współmałżonka, jeśli ten chce pozostać. Teraz uznaje, że nie można wymusić wspólnego życia: jeśli druga strona odchodzi, ma odejść. Brat ani siostra nie są „skrępowani” w tym przypadku. Te słowa nie obiecują, że wiara ocali każde małżeństwo, ani nie rozstrzygają same przez się wszystkich pytań o rozwód i ponowne małżeństwo. Chrześcijańskie wspólnoty różnie odczytują granice tego stwierdzenia. Jego wyraźny ciężar spoczywa jednak na pokoju: Bóg nie powołuje do podtrzymywania więzi za wszelką cenę, gdy druga osoba ją porzuca. Pokój nie jest tu łatwym wyjściem ani nagrodą za brak konfliktu. Przypomina przestrzeń, w której można przestać udawać, że jedna osoba ma władzę nad decyzją drugiej. Wierność Bogu nie oznacza panowania nad cudzym wyborem. Pozostaje wezwanie do uczciwego życia przed Nim, także wtedy, gdy wspólna droga się kończy.