1 List do Koryntian 7:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie spokojną uważność. Apostoł Paweł wyraźnie odróżnia to, co mówi od siebie, od tego, co zostało nakazane przez Pana, i nie udaje, że każdą sytuację da się rozstrzygnąć tym samym tonem. Zwraca się do wierzącego mężczyzny, którego żona nie dzieli wiary, a która sama chce mieszkać razem z nim. Dla tej jednej sytuacji polecenie brzmi: „niech jej nie oddala”. Taka codzienność bywa samotna. Ktoś, kto dzieli dom z osobą spoza swojej wiary, może zauważać, że modlitwa i wspólnota zostają gdzieś za drzwiami, a najważniejsze sprawy trzeba nosić po cichu. Paweł nie obiecuje, że to napięcie zniknie. Mówi natomiast, że wspólne życie nie jest miejscem do ucieczki i że wierność może się w nim rodzić właśnie przez pozostanie. Warto zauważyć, że ten werset dotyczy konkretnej sytuacji, w której druga strona chce zostać. Nie wypowiada się o każdym małżeństwie ani nie zapowiada szczęśliwego końca. Pokazuje jednak, jak apostoł patrzy na zwykły dzień: jako na przestrzeń, w której wierność jest możliwa, nawet wtedy, gdy wiara nie łączy dwojga tak mocno, jak byśmy chcieli.

W 1 Liście do Koryntian 7:12 Paweł zaznacza: „mówię ja, nie Pan”. Nie odrzuca przez to nauki Jezusa ani nie przedstawia prywatnej opinii bez znaczenia. Rozróżnia raczej znane przykazanie Pana dotyczące małżeństwa od konkretnego przypadku, którego Jezus nie omówił bezpośrednio: małżeństwa, w którym jedna osoba uwierzyła już po zawarciu związku. Odpowiedź Pawła jest warunkowa i precyzyjna. Jeśli niewierząca żona chce nadal mieszkać z mężem, wierzący mąż nie ma jej oddalać. Werset nie nakazuje jej nawrócenia ani nie mówi, że różnica wiary sama unieważnia małżeństwo. Następny werset stosuje tę samą zasadę do niewierzącego męża, a 1 List do Koryntian 7:15 uwzględnia odmienną sytuację: odejście strony niewierzącej. Nie jest to nakaz znoszenia każdej krzywdy ani rozstrzygnięcie wszystkich trudnych przypadków. Ważne jest też, by nie pomylić „uświęcenia” z automatycznym zbawieniem. Werset 14 mówi o szczególnym związku niewierzącego małżonka i dzieci ze wspólnotą wierzącego; werset 16 wyraźnie nie daje pewności, że jedna osoba zbawi drugą. Sens tej rady jest skromniejszy: różnica wiary nie przekreśla wspólnego życia, jeśli druga strona chce w nim pozostać.

Paweł zaznacza, że tym razem nie powołuje się na wyraźne słowa Pana, jak w wersecie 10, lecz wyraża własne zalecenie. Pisze: „Jeśli któryś z braci ma niewierzącą żonę i ta chce razem z nim mieszkać, niech jej nie oddala”. Kluczowe jest tu słowo „chce”. To żona decyduje, czy chce pozostać, a wierzący nie ma inicjować rozstania. W praktyce wierny mąż, którego żona chce dalej wspólnie żyć, nie szuka pretekstu do odejścia. Pracuje raczej nad swoim świadectwem: uczciwością, cierpliwością i spokojem w domu. Paweł nie obiecuje, że żona na pewno przyjmie wiarę. W wersecie 16 sam pyta, skąd można wiedzieć, że zbawi się współmałżonka. Ta niepewność jest uczciwa i chroni przed traktowaniem małżeństwa jak narzędzia nawrócenia. Ten sam fragment mówi też o drugiej możliwości. W wersecie 15 Paweł stwierdza, że jeśli strona niewierząca chce odejść, może odejść, a wierzący nie jest w tej sytuacji związany. Pokój, do którego wzywa Bóg, nie może zatem opierać się na zatrzymywaniu kogoś siłą. Trwanie w małżeństwie ma sens wtedy, gdy druga osoba także chce tej wspólnoty.

Paweł zwraca się do wierzących, których małżeństwo nie jest wspólne w wierze. Zaznacza: „mówię ja, nie Pan”. Nie przedstawia tu bezpośredniego nakazu Jezusa, lecz odpowiada na sytuację, w której chrześcijanin żyje z niewierzącą żoną. Jeśli ona chce pozostać z nim, nie powinien jej oddalać. Wiara jednej osoby nie staje się powodem, by zlekceważyć więź małżeńską. Paweł nie obiecuje, że współmałżonek na pewno uwierzy ani że różnica wiary zniknie. W kolejnych wersetach mówi jednak o szczególnej świętości, jaka obejmuje rodzinę przez wierzącego małżonka, i uznaje, że jeśli strona niewierząca chce odejść, nie należy jej zatrzymywać za wszelką cenę. W centrum pozostaje pokój, do którego powołuje Bóg. Można tu dostrzec obraz stołu, przy którym dwoje ludzi nadal dzieli codzienność, choć inaczej odpowiadają na pytanie o Boga. Ten fragment nie usuwa napięcia ani nie rozstrzyga każdej trudnej sytuacji małżeńskiej. Pokazuje raczej, że sama różnica wiary nie przekreśla wspólnego życia, jeśli druga strona pragnie w nim pozostać. Wierność Bogu nie musi oznaczać odrzucenia współmałżonka.