1 List do Koryntian 5:9 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście do Koryntian 5:9 Paweł przypomina, że wcześniej napisał do wspólnoty: „Napisałem wam w liście, żebyście nie utrzymywali kontaktów z rozpustnikami.” Te słowa niosą ciężar każdej decyzji o dystansie. Bliskość bywa cenna, a odsunięcie od kogoś boli obie strony, nawet wtedy, gdy wynika z troski. Kolejne wersety precyzują, o kogo chodzi. W Pierwszym Liście do Koryntian 5:10 Paweł wyraźnie zaznacza, że nie mówi o rozpustnikach tego świata w ogóle, bo wtedy trzeba by go całkowicie opuścić. Chodzi raczej o kogoś, kto, nazywając się bratem, żyje w grzechu wewnątrz wspólnoty (Pierwszy List do Koryntian 5:11). Granica ma więc chronić wspólne życie, a nie wyrzucać człowieka poza zasięg miłości. W Pierwszym Liście do Koryntian 5:5 Paweł mówi o ratunku ducha, dlatego nawet surowe słowa pozostają otwarte na nadzieję. Ten fragment pokazuje, że wspólnota potrzebuje zarówno czułości, jak i odwagi, by nazywać prawdę o tym, co dzieje się między ludźmi. Dystans może być trudną formą troski, ale nie musi oznaczać zamknięcia serca.

Werset „Napisałem wam w liście, żebyście nie utrzymywali kontaktów z rozpustnikami” łatwo odczytać jako nakaz odcinania się od ludzi prowadzących niemoralne życie. Kontekst koryguje takie rozumienie. Paweł nie mówi o wszystkich osobach spoza wspólnoty, lecz o sytuacji wewnątrz niej: ktoś, kto nazywa się bratem, trwa w poważnym grzechu, a wspólnota zamiast zareagować, unosi się pychą. W 1 Liście do Koryntian 5:10 apostoł wyraźnie zaznacza, że całkowite unikanie grzeszników tego świata wymagałoby opuszczenia świata. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc nie kontaktu z każdym człowiekiem, który postępuje źle, lecz odpowiedzialności wspólnoty za własne życie i wiarygodność. Paweł odwołuje się do wcześniejszego listu, którego treści nie znamy w pełni; w tym rozdziale doprecyzowuje jednak, że chodzi o osobę, która przyznaje się do przynależności do wspólnoty, a zarazem uporczywie postępuje w sposób przeczący temu wyznaniu. Dalej wiąże tę sprawę z obrazem kwasu, który przenika całe ciasto, oraz z powołaniem do czystości i prawdy. Surowość wskazania nie jest więc ogólną pogardą dla grzeszników. To wezwanie do poważnego traktowania grzechu we własnej wspólnocie.

Ten werset nie jest zaproszeniem do ucieczki od świata. Apostoł zaraz to precyzuje: nie chodzi o rozpustników tego świata w ogóle, bo wtedy trzeba by całkowicie opuścić ten świat (1 List do Koryntian 5:10). Chodzi o kogoś, kto nazywa się bratem, a w rzeczywistości żyje w grzechu (1 List do Koryntian 5:11). Z takim nie siada się wspólnie do posiłku. Wspólny stół wiele mówi o wierności wspólnoty. W wersecie 2 Paweł karci zbór za pychę, a nie za troskę o winnego. Mówi też o ratunku jego ducha (1 List do Koryntian 5:5). Dystans przy stole ma więc służyć czystości wspólnoty i może otworzyć drogę do powrotu upadłego brata. Nie wynika z pogardy. Konkretnie wygląda to tak: w zborze jest człowiek, który jawnie prowadzi grzeszne życie. Wspólnota nie udaje, że nic się nie stało, i nie zamienia tej sprawy w plotkę. Mówi prawdę, a równocześnie nie przestaje modlić się o tego człowieka. Najmocniej działa tu obraz kwasu, który zakwasza całe ciasto (1 List do Koryntian 5:6). Zdrowie wspólnoty zależy przede wszystkim od tego, co wpuszcza się do jej środka.

Werset 5:9 w 1 Liście do Koryntian brzmi: „Napisałem wam w liście, żebyście nie utrzymywali kontaktów z rozpustnikami”. Samo zdanie może zabrzmieć jak nakaz odcięcia się od wszystkich ludzi uwikłanych w grzech. Paweł wyjaśnia jednak zaraz potem, że nie chodzi o rozpustników tego świata. Wspólnota nie może opuścić świata, a jej powołaniem nie jest pogarda wobec tych, którzy pozostają poza nią. Przedmiotem troski jest ktoś, kto nazywa się bratem, a zarazem trwa w postępowaniu sprzecznym z tym wyznaniem. Wcześniej Paweł gani Koryntian za pychę zamiast żalu wobec jawnego grzechu. Granica, o której pisze, nie służy więc wywyższaniu się ani skazaniu człowieka na potępienie. Ma chronić wspólnotę przed przywyknięciem do zła, a grzeszącemu przypominać, że jego wybory mają ciężar. Obraz odrobiny kwasu, użyty w tym samym rozdziale, mówi o tym, jak łatwo zło uznać za nieszkodliwe. Chrystus, nazwany ofiarowaną Paschą, wyznacza jednak horyzont tej surowej przestrogi: prawda o grzechu pozostaje połączona z nadzieją ocalenia w dniu Pana.