1 List do Koryntian 5:2 – znaczenie i zastosowanie

Paweł opisuje w tym fragmencie bolesny obraz. Wspólnota, w której doszło do poważnego zła, zamiast reagować z żalem, „unieśliście się pychą, zamiast z ubolewaniem żądać, by usunięto spośród was tego, który dopuścił się wspomnianego czynu”. Słowo „ubolewanie” wskazuje na uczucie, które rodzi się wtedy, gdy zależy nam zarówno na człowieku, który upadł, jak i na czystości całej wspólnoty. Pycha natomiast zamyka serce tak skutecznie, że nie zostaje w nim miejsca na smutek, a jedynie na ocenę i dystans. Warto zwrócić uwagę, że Apostoł nie każe tu przechodzić nad sprawą do porządku. Wskazuje, czego w Koryntie zabrakło: żalu, który trzyma się prawdy i nie odwraca wzroku od bólu. Dopiero w 1 Liście do Koryntian 5:5 pojawia się myśl o tym, że usunięcie służy „dla ratunku jego ducha w dzień Pana Jezusa”. Dzięki temu widać, że nawet w najtrudniejszej decyzji człowiek nie przestaje być przedmiotem troski. Być może najtrudniejsza lekcja tego miejsca polega na tym, że prawdziwa wspólnota potrafi mówić o winie, nie tracąc zdolności do żalu. Smutek z powodu grzechu bliźniego może być formą troski, która nie chce, by ktoś został sam ze swoim upadkiem.

W 1 Liście do Koryntian 5:2 Paweł piętnuje nie tylko ciężki czyn opisany w poprzednim wersecie, lecz także reakcję wspólnoty. Jej pycha pozostaje w jaskrawym kontraście z powagą sytuacji: zamiast odczuwać żal i podjąć odpowiedzialne działanie, Koryntianie zdają się chlubić. Apostoł nie przedstawia pobłażliwości jako miłości ani surowości jako celu samego w sobie. Żądanie usunięcia sprawcy ze wspólnoty trzeba czytać w kontekście całego rozdziału. Paweł wiąże ten krok z konkretnym, jawnym przypadkiem niemoralności, a w wersecie 5 wskazuje także na możliwość ratunku dla ducha sprawcy. Nie daje tu prostego nakazu wykluczania za każdy grzech ani podstaw do lekceważenia skruchy. Chodzi o uznanie, że wspólnota nie może ogłaszać dobra tam, gdzie toleruje czyn jawnie sprzeczny z jej wyznaniem. Obraz odrobiny kwasu, przywołany w wersecie 6, rozwija tę myśl: tolerowany grzech może oddziaływać na całą wspólnotę. Żal nie oznacza więc samego smutku. W tym fragmencie jest trzeźwym rozpoznaniem zła, które prowadzi do odpowiedzialności, a nie do chluby.

Paweł zarzuca wspólnocie w Koryntie, że unieśli się pychą. Ten zarzut dotyczy nie tylko samego czynu, ale także sposobu, w jaki wspólnota na niego patrzy. Koryntianie nie są tu przypadkowymi obserwatorami cudzego grzechu, lecz odpowiadają za to, co dzieje się w ich środku. Właściwą reakcją jest według apostoła ubolewanie. Nie chodzi o tryumf nad winnym ani o chłodne rozliczanie, lecz o szczery żal, który prowadzi do uporządkowania wspólnoty. Ubolewanie nie oznacza jednak, że sprawa zostaje przemilczana. Tę postawę łatwo pomylić z łagodnością. Przymykanie oka może wyglądać na dobroć, a w rzeczywistości pozwala grzechowi rozrastać się po cichu. Paweł porównuje to do kwasu, który zakwasza całe ciasto. Ta obserwacja w wersecie szóstym pokazuje, że pycha nie zostaje w jednym miejscu. Wpływa na całą grupę. Mówi o wspólnocie jako o całości, bo to ona ma zareagować. Werset 2 wskazuje więc, że wierność wspólnocie wymaga żalu i odwagi. Dumna pobłażliwość tylko udaje miłość.

W 1 Liście do Koryntian 5:2 Paweł zwraca się do wspólnoty, która wobec poważnego grzechu nie zareagowała żalem, lecz pychą. Chodzi o człowieka żyjącego z żoną swojego ojca. Apostoł nie przedstawia tej sprawy jako prywatnego potknięcia bez znaczenia dla innych: wspólnota ma zmierzyć się z tym, co dzieje się pośród niej, i usunąć sprawcę ze swojego grona. „Z ubolewaniem” nadaje tej surowej decyzji ważny ton. Nie chodzi o triumf nad grzesznikiem ani o chłodne potępienie, lecz o uznanie powagi zła i troskę o wspólnotę. Sąsiednie wersety pokazują, że Paweł wiąże dyscyplinę z nadzieją ratunku „w dzień Pana Jezusa”. Nie jest to więc obojętność wobec człowieka, ale działanie, które ma znaczenie także w perspektywie wieczności. Obraz odrobiny kwasu, przywołany dalej w rozdziale, przypomina, że zło tolerowane we wspólnocie może wpływać na całość. Werset stawia pychę naprzeciw żałoby: wspólnota nie ma powodu chlubić się tam, gdzie potrzebne są prawda, pokora i odpowiedzialność.