1 List do Koryntian 5:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od słowa „dlatego”, które wiąże go z tym, co Paweł już ocenił w sprawie wspólnoty w Koryncie. Apostoł był daleko, nieobecny ciałem, a jednak obecny duchem. W tych słowach słychać coś bardzo ludzkiego: tęsknotę za bliskością, która nie zawsze da się przeżyć w zwykły sposób. Paweł nie wyobraża sobie, że trudna sprawa zostanie rozstrzygnięta przez jednego człowieka z daleka. Stawia przed oczami zgromadzenie: ludzi „zebrawszy się razem w imię Pana naszego Jezusa”. Warto zauważyć, że w tym zebraniu działają dwie rzeczy: łączność z duchem apostoła oraz moc Pana Jezusa. Mowa jest więc o obecności, która wykracza poza to, co widać i co można zrobić własnymi siłami. Bóg nie zostawia wspólnoty z jej bólem, sporami i poczuciem bezradności, także wtedy, gdy ktoś bliski przebywa daleko albo gdy trzeba podjąć decyzję, której nikt nie chce. Lęk, żal i zmęczenie mogą zostać zaniesione tam, gdzie ludzie trwają razem przy Chrystusie. Ten fragment pokazuje, że bliskość Boga i bliskość drugiego człowieka często splatają się ze sobą. Duchowa łączność bywa darem, który dociera przez innych, a nie tylko przez samotną refleksję. Właśnie dlatego zgromadzenie w imieniu Jezusa zachowuje swój głęboki sens także dziś.

Werset 4 nie opisuje zgromadzenia jako zwykłej narady ani nie podaje magicznej formuły, która sama nadaje decyzji moc. Paweł wiąże działanie wspólnoty z imieniem Jezusa, swoją duchową obecnością i mocą Pana. To ważne, bo w poprzednich wersetach mówi o poważnym grzechu w Koryncie oraz o własnym osądzie, choć nie ma go tam ciałem. Decyzja nie ma więc wynikać z pychy ani z poczucia wyższości, lecz podlegać autorytetowi Chrystusa. „W imię Pana naszego Jezusa” wskazuje, że wspólnota działa jako należąca do Niego i odpowiedzialna przed Nim. „W łączności z moim duchem” podkreśla więź Pawła z Kościołem mimo fizycznej nieobecności; tekst nie wymaga, by rozumieć ją jako szczególny, niezależny od wspólnoty nakaz. Wzmianka o mocy Jezusa osadza zgromadzenie w Jego władzy, nie w ludzkiej skuteczności. Kontekst wyjaśnia też cel surowej decyzji: Paweł mówi o ratunku ducha w dzień Pana Jezusa. Nie jest to pochwała karania dla samego karania. Werset przedstawia dyscyplinę wspólnoty jako sprawę poważną, lecz podporządkowaną Chrystusowi i nadziei ostatecznego ocalenia.

„Dlatego wy, zebrawszy się razem w imię Pana naszego Jezusa, w łączności z moim duchem i z mocą Pana naszego Jezusa”. Ten werset stawia wspólnotę w centrum. Zebranie się razem jest tu częścią samej sprawy, a nie tylko jej tłem. Paweł nie stoi wśród Koryntian ciałem, ale pozostaje z nimi duchem. W 1 Liście do Koryntian 5:3 pisze, że już osądził sprawę, tak jakby był obecny. Jego łączność z wiernymi nie zastępuje ich wspólnego działania, lecz je wspiera. Najważniejsze są dwa określenia: w imię Pana i z mocą Pana. Wskazują one, że to Jezus daje podstawę i siłę takiego zgromadzenia. Zebrani nie opierają się wyłącznie na własnej racji ani na nastroju jednej grupy. Ich decyzja odnosi się do Chrystusa, a więc ma miarę większą niż opinie uczestników. Kiedy we wspólnocie pojawia się poważny problem, zebrani mogą szukać przede wszystkim tego, co zgodne z Chrystusem, a nie tego, kto wygra spór. Konkretne formy takiego wspólnego rozeznania kościoły katolickie i protestanckie rozumieją różnie. Werset nie opisuje ich szczegółowo, dlatego warto zachować wobec tych różnic uczciwość i pokorę. Wspólnota nie działa tu sama. Jej siła pochodzi od Tego, w którego imieniu się gromadzi.

Paweł pisze do wspólnoty, która wobec poważnego grzechu pozostała dumna zamiast go opłakiwać. W wersecie 4 mówi o zebraniu „w imię Pana naszego Jezusa” i o Jego mocy. Nie chodzi więc o samą obecność wielu osób ani o decyzję podjętą dla zachowania pozorów. Wspólnota ma stanąć wobec sytuacji w świetle przynależności do Chrystusa, a Paweł, choć nieobecny ciałem, łączy się z nią duchem. W następnym wersecie pojawia się surowe polecenie dotyczące sprawcy, któremu towarzyszy cel: ratunek jego ducha w dzień Pana Jezusa. Ten kontekst nie pozwala odczytać dyscypliny jako odwetu ani jako obojętnego odrzucenia człowieka. Stawką jest prawda wobec grzechu i nadzieja na ocalenie. Obrazem tego zgromadzenia może być stół, przy którym nikt nie udaje, że pęknięcie nie istnieje. Chrystus jest jego Panem; dlatego wspólnota nie może ani chlubić się tolerowaniem zła, ani zapomnieć o miłosierdziu. Werset ukazuje odpowiedzialność podejmowaną wspólnie, pod autorytetem Jezusa i z myślą o dniu, który należy do Niego.