1 List do Koryntian 5:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka wywód Pawła o tym, kto ma prawo osądzać. Apostoł mówi wprost, że tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg. Dotyczy to jednak przede wszystkim życia wewnątrz wspólnoty, bo wcześniej pisze o kimś, kto nazywa się bratem, a żyje w jawnym grzechu (1 List do Koryntian 5:11). Upomina też zbór za pychę, która zajęła miejsce żalu (1 List do Koryntian 5:2). Te słowa mają w sobie napięcie, które łatwo poczuć, gdy ktoś bliski trwa w krzywdzie. „Usuńcie złego spośród was samych” brzmi surowo, ale za nim stoi troska o całą wspólnotę, którą taki grzech może ranić od środka. Ta odpowiedzialność nie spoczywa na sędziach z zewnątrz, lecz na tych, którzy razem tworzą wspólne życie. Najmocniej wybrzmiewa tu słowo „samych”. Paweł nie każe wskazywać palcem na obcych, tylko przyjrzeć się temu, co dzieje się między wierzącymi. Osąd nad tymi, którzy są na zewnątrz, pozostaje w rękach Boga, a wspólnota zostaje z tym, co może i powinna uczynić wobec swoich.

W 1 Liście do Koryntian 5:13 Paweł stawia wyraźną granicę: „Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg. Usuńcie złego spośród was samych”. Nie zrównuje tu wszystkich ludzi ani wszystkich win. Rozróżnia osoby spoza wspólnoty od tych, którzy nazywają się braćmi, a zarazem trwają w postępowaniu sprzecznym z tym wyznaniem. Kontekst nadaje temu poleceniu konkretny sens. Wspólnota tolerowała człowieka żyjącego z żoną ojca, a Paweł gani jej pychę zamiast żalu i działania. „Usuńcie” jest więc wezwaniem skierowanym do wspólnoty, by nie uznawała takiego postępowania za zgodne z życiem chrześcijańskim. Nie oznacza to upoważnienia do potępiania ludzi spoza kościoła: ich osąd Paweł pozostawia Bogu. To rozróżnienie chroni przed dwiema skrajnościami. Wspólnota nie powinna obojętnie przyjmować poważnego zła wśród tych, którzy się do niej przyznają, ale nie ma też przejmować sądu nad światem. Dyscyplina wspólnotowa dotyczy wiarygodności chrześcijańskiego wyznania; nie daje ludziom władzy nad ostatecznym losem winnego.

Ten werset zamyka wątek, który Paweł prowadzi od początku piątego rozdziału. Wspólnota w Koryntie przyjęła grzech w swoich szeregach z dumą zamiast z żalem. Paweł nie wzywa jednak do walki z całym światem. W 1 Liście do Koryntian 5:12 pyta wprost, jak miałby sądzić tych, którzy są na zewnątrz, i wskazuje, że wspólnota ma sądzić to, co dzieje się wewnątrz niej. Dlatego w 1 Liście do Koryntian 5:13 rozdziela dwie sprawy. „Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg”, a ludziom spoza wspólnoty Paweł nie przypisuje ostatecznego wyroku. Odpowiedzialność dotyczy tych, którzy do niej należą. Słowa „Usuńcie złego spośród was samych” skierowane są do całej wspólnoty, a nie do pojedynczej osoby. Warto zauważyć, że w 1 Liście do Koryntian 5:10 Paweł mówi, iż opuszczenie tego świata byłoby konieczne, gdyby miano unikać wszystkich grzeszników. Granica biegnie więc przez wnętrze wspólnoty, a nie tylko wokół niej. Troska o czystość własnych szeregów wymaga wierności i odwagi, a nie pysznej surowości wobec tych, którzy stoją poza nimi. Sąd nad innymi pozostaje w rękach Boga, a wspólnota odpowiada za własne życie.

W tym zdaniu Paweł wyznacza granicę odpowiedzialności wspólnoty. „Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg” — kościół nie otrzymuje zadania wydawania ostatecznego wyroku nad ludźmi, którzy do niego nie należą. Nie oznacza to obojętności wobec zła. Wspólnota ma rozpoznać, co dzieje się pośród niej, i nie nazywać dobra tym, co niszczy. Kontekstem jest poważny, jawny przypadek niemoralności oraz pycha Koryntian, którzy zamiast zareagować z żalem, tolerowali sprawcę czynu. Nakaz „Usuńcie złego spośród was samych” dotyczy więc odpowiedzialności za własną wspólnotę, a nie pozwolenia na pogardę wobec ludzi spoza niej. W sąsiednich wersetach Paweł wyjaśnia, że nie żąda zerwania kontaktu z wszystkimi grzeszącymi w świecie; wskazuje na osobę, która nazywa się bratem, a trwale postępuje w sposób sprzeczny z tym wyznaniem. To trudne słowa o granicach, które mają chronić prawdę i wspólnotę przed oswojeniem krzywdy. Nie są pieczęcią potępienia na całe życie człowieka. Ostateczny sąd pozostaje Boży, a dyscyplina wspólnoty nie powinna stawiać się na Jego miejscu.