1 List do Koryntian 5:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset rozwiewa obawę, która potrafi cicho zamykać serce. Paweł wyjaśnia, że nie chodzi o rozpustników tego świata w ogóle, bo wtedy, jak pisze, „musielibyście bowiem całkowicie opuścić ten świat”. Wierzący żyje wśród ludzi, którzy myślą i postępują inaczej, i ta prosta prawda ma w sobie coś łagodnego. Uwalnia od przekonania, że wystarczy się wycofać, by zachować serce czyste. Ktoś, kto mocno troszczy się o bliskich, może w każdym kontakcie łatwo widzieć zagrożenie. Tekst nie każe jednak budować murów wokół całego świata. Ludzkie serce nie musi pilnować całego świata, żeby pozostać wierne. Zestawiony z wersetem 11, który mówi o tym, kto, „nazywając się bratem”, żyje w grzechu, pokazuje, że troska dotyczy przede wszystkim relacji wewnątrz wspólnoty. Granica, o której pisze Paweł, nie odcina nas od ludzkich spotkań. Chroni wspólnotę przed nieuczciwością, która udaje bliskość, i zostawia miejsce na obecność wśród tych, którzy do niej nie należą. W tym sensie wierność nie wymaga ucieczki od świata, lecz uczciwości wobec tego, kto stoi najbliżej i kogo dobrze znamy.

Werset 10 w 5. rozdziale 1 Listu do Koryntian wyjaśnia granicę napomnienia Pawła. Zakaz utrzymywania kontaktów z rozpustnikami nie oznacza odcięcia się od wszystkich ludzi, którzy żyją w sposób sprzeczny z chrześcijańską nauką. Taka interpretacja czyniłaby zwykłe życie w świecie niemożliwym: relacje, praca i codzienne spotkania wymagałyby ciągłego unikania osób spoza wspólnoty. Kontekst rozdziału wskazuje na inną sprawę. Paweł reaguje na poważny przypadek niemoralności wśród Koryntian i na ich pychę zamiast żalu. W kolejnym wersecie doprecyzowuje, że chodzi o człowieka, który nazywa siebie bratem, a zarazem trwa w takim postępowaniu. Rozróżnienie dotyczy więc odpowiedzialności wspólnoty za własnych członków, nie prawa do potępiania ludzi „na zewnątrz”; Paweł mówi, że tych osądzi Bóg. Nie jest to wezwanie do obojętności wobec zła ani do zerwania każdej relacji z osobą spoza kościoła. Chodzi o to, by wspólnota nie nazywała normalnym postępowania, które podważa jej wyznanie wiary. Werset nie nakazuje izolacji od świata. Wyznacza granicę między obecnością pośród ludzi a zgodą na zło we własnej wspólnocie.

W 1 Liście do Koryntian 5:10 Paweł zabezpiecza przed zbyt szerokim odczytaniem wcześniejszego polecenia. Wcześniej napisał, żeby nie utrzymywać kontaktów z rozpustnikami, i łatwo z tego wyciągnąć wniosek, że wierzący ma żyć w izolacji. Apostoł od razu temu zapobiega: „Nie chodzi o rozpustników tego świata w ogóle ani o chciwców i zdzierców lub bałwochwalców; musielibyście bowiem całkowicie opuścić ten świat”. Chrześcijanin żyje wśród ludzi w pracy, w sąsiedztwie i w urzędzie, a wielu z nich żyje inaczej niż wspólnota uczniów Chrystusa. Granica, o której mowa w dalszych wersetach, dotyczy tych, którzy nazywają się braćmi. Paweł mówi o kimś, kto, nazywając się bratem, trwa w grzechu, i wtedy wprost zaleca, by z takim nawet nie siadać wspólnie do posiłku. Można to zobaczyć na przykładzie. Koleżanka z pracy, która nie zna Chrystusa, może być życzliwą przyjaciółką w dobrych i trudnych chwilach. Inaczej wygląda sprawa członka zboru, który trwa w grzechu i wciąż nazywa się bratem. Ten wers pokazuje, że wierność Bogu nie polega na ucieczce od świata. Polega na tym, by w świecie nie dać się mu ukształtować. Granica przebiega przez serce wspólnoty bardziej niż przez mury domów i ulice miast.

Paweł nie pozwala, by wezwanie do świętości zamieniło się w ucieczkę od ludzi. Gdyby chrześcijanie mieli unikać każdego rozpustnika, chciwca, zdziercy czy bałwochwalcy, musieliby „całkowicie opuścić ten świat”. Taki wniosek odsłania granicę, o którą mu chodzi: wspólnota nie może odwracać wzroku od zła pośród tych, którzy nazywają siebie braćmi, ale nie otrzymuje przez to prawa do osądzania wszystkich poza nią. W Koryncie sprawa dotyczyła jawnego czynu wewnątrz wspólnoty, a nie bezgrzeszności jako warunku spotkania z ludźmi. Kilka wersetów dalej Paweł doprecyzowuje, że jego napomnienie odnosi się do osoby noszącej miano brata, która trwa w takim postępowaniu. Nie jest to wezwanie do pogardy ani do zamknięcia drzwi przed światem. Jest przypomnieniem, że przynależność do Chrystusa nadaje odpowiedzialność za prawdę i czystość wspólnego życia. Kościół nie stoi poza światem jak miejsce ludzi już doskonałych. Jest pośród niego, a zarazem ma strzec tego, co otrzymał: życia ukształtowanego przez Chrystusa. W tym napięciu mieści się pokora — bez obojętności wobec zła i bez roszczenia, by zająć miejsce Boga jako sędziego tych, którzy są na zewnątrz.