1 List do Koryntian 16:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o szansie, która pojawia się nagle i wygląda obiecująco, a zarazem o trudzie, który jej towarzyszy. Apostoł Paweł tłumaczy, dlaczego chce zostać w Efezie aż do Pięćdziesiątnicy: otworzyła się przed nim wielka brama. Zaraz potem pada zdanie o licznych przeciwnikach, połączone spójnikiem „a”, który niczego nie cofa. W tym połączeniu widać prawdę o drodze, na której otwarte drzwi nie oznaczają, że opór zniknął. Tu pojawia się uczucie dobrze znane wielu wierzącym, gdy coś dobrego zaczyna się układać, a jednocześnie wraca zmęczenie i niepokój przed tym, co dopiero nadejdzie. Radość z nowej możliwości nie unieważnia obaw. Paweł nie rezygnuje z tej drogi, ale też nie przedstawia jej jako łatwej. Pozostaje w mieście, w którym trwa sprzeciw, i pokazuje, że wierność bywa cichym trwaniem, a nie tylko odwagą wielkich gestów. Ten fragment ma w sobie coś pocieszającego: otwarta brama i liczni przeciwnicy należą do jednej historii. Trudności nie znikają, ale wiara nadaje im kierunek i pozwala iść dalej.

Obraz „wielkiej i obiecującej bramy” łączy się tu z obecnością licznych przeciwników. Paweł nie opisuje więc drogi pozbawionej przeszkód. Pisze z Efezu, gdzie zamierza pozostać do Pięćdziesiątnicy, choć mógłby wyruszyć do Koryntu. Szansa na skuteczną służbę i sprzeciw pojawiają się równocześnie. „Brama” jest obrazem możliwości działania, nie obietnicą łatwego powodzenia ani osobistego bezpieczeństwa. Werset nie wyjaśnia, kim dokładnie są przeciwnicy ani na czym polega ich sprzeciw. Mówi jednak jasno, że ich liczebność nie unieważnia znaczenia otwartej sposobności. Paweł nie mierzy wartości tej chwili brakiem oporu. Kontekst rozdziału pokazuje też, że jego plany pozostają zależne od woli Pana: ma nadzieję odwiedzić Korynt, „jeśli Pan pozwoli”. Nie przedstawia więc własnych zamiarów jako pewnych ani sukcesu jako gwarantowanego. W następnym wersecie prosi o przyjęcie Tymoteusza bez lęku, co przypomina, że trudności dotykają konkretnych ludzi i ich wspólnej pracy. Ten werset pozwala odróżnić sprzeciw od znaku, że możliwość działania zniknęła. Otwarta droga może być wymagająca; jej znaczenie nie zależy od tego, czy wszyscy ją popierają.

Paweł podaje powód swojej decyzji. Zostaje w Efezie, ponieważ otworzyła się przed nim wielka i obiecująca brama. Zaraz potem dodaje: „a przeciwnicy są liczni”. Szansa i opór pojawiają się w tym samym zdaniu. Apostoł nie opisuje przeciwników jako problemu do usunięcia, lecz jako fakt, z którym trzeba się liczyć. Warto zauważyć, że nie traktuje sprzeciwu jako znaku, że trzeba odejść. Obecność przeciwników nie odbiera otwartej bramie jej wartości. Tekst nie obiecuje też, że zadanie będzie łatwe ani że wszyscy przyjmą Ewangelię. Taki obraz może być bliski temu, kto dostaje szansę na nowe zadanie w służbie, w pracy albo w rodzinie, a jednocześnie spotyka ludzi, którzy tej drogi nie popierają. Sama obecność oporu nie musi jeszcze oznaczać, że Bóg zamknął drzwi. Najważniejsze w tym fragmencie jest to, że decyzja Pawła wynika z rozeznania okazji, a nie z braku trudności. Wierność nie polega na szukaniu drogi bez przeszkód. Polega na rozpoznaniu, gdzie została otwarta brama, i na wejściu w nią ze świadomością, że nie będzie łatwo.

W Efezie Paweł widzi przed sobą „wielką i obiecującą bramę”, choć wie, że przeciwników jest wielu. Obraz bramy mówi o otwartym polu dla jego pracy, nie o łatwej drodze. W tym samym rozdziale zapowiada, że pozostanie w Efezie do Pięćdziesiątnicy, a potem planuje odwiedzić Korynt, jeśli pozwoli Pan. Jego służba rozgrywa się więc pośród konkretnych zobowiązań, podróży i niepewności. Werset nie obiecuje, że każda dobra możliwość przyniesie powodzenie ani że opór zniknie, gdy droga wydaje się otwarta. Przeciwnie: brama i przeciwnicy pojawiają się obok siebie. To ważne świadectwo wiary Pawła. Obecność sprzeciwu nie unieważnia dobra, które może się dokonywać, a obiecująca perspektywa nie wymaga udawania, że sprzeciwu nie ma. Brama pozostaje otwarta nie dlatego, że droga jest wolna od przeszkód, lecz dlatego, że Paweł rozpoznaje w Efezie przestrzeń służby. Jego wzrok nie zatrzymuje się na liczbie przeciwników. Dostrzega także możliwość wiernego działania pośród trudności. W tej scenie nadzieja nie jest pewnością łatwego wyniku, ale trwaniem przy powierzonym dziele.