1 List do Koryntian 16:5 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie apostoł wyjaśnia, dlaczego planował ich odwiedzić. Zamierzał opuścić Azję, gdzie wówczas przebywał, i udać się przez Macedonię do Achai, gdzie leżał Korynt. Miał nadzieję spędzić z nimi trochę czasu, być może nawet zimę (Pierwszy List do Koryntian 16:5–6). Paweł długo pracował wśród członków tej wspólnoty i wiele dobrego już tam uczynił. Jeśli Bóg uznałby to za słuszne, chciał nadal działać dla ich dobra.

Wierny sługa Boży odczuwa naturalną, głęboką troskę o ludzi, wśród których długo pracował, zwłaszcza gdy ta praca przyniosła wyraźne owoce. Paweł chciał spotkać się z wierzącymi w Koryncie i pozostać z nimi tak długo, jak pozwalały mu na to inne obowiązki. Niektórzy członkowie wspólnoty lekceważyli go i tworzyli przeciw niemu stronnictwa, ale wielu innych z pewnością go kochało i darzyło szacunkiem jako apostoła i duchowego ojca. Miał też nadzieję, że spędzony z nimi czas pomoże mu złagodzić niepokój tych, którzy wciąż zmagali się z rozterkami, i przywrócić porządek we wspólnocie.

Paweł liczył na to, że podczas jego pobytu wyprawią go w dalszą drogę, dokądkolwiek by się udał (Pierwszy List do Koryntian 16:6). Nie chodzi o to, że mieliby po prostu odprowadzić go kawałek drogi. Mieli go wesprzeć, dodać mu otuchy i zapewnić wszystko, czego potrzebował w podróży. Chciał, by wyprawiono go w drogę w sposób godny Boga i by niczego mu nie brakowało, jak pisze w innym miejscu (Trzeci List Jana 1:6; List do Tytusa 3:13). Miał nadzieję, że wspólny czas pomoże uleczyć podziały i przywrócić im właściwe postępowanie.

Wyjaśnia też, dlaczego nie przyjeżdżał od razu: taka wizyta byłaby tylko krótkim przystankiem po drodze (Pierwszy List do Koryntian 16:7). Nie przyniosłaby wiele pożytku ani im, ani jemu. Paweł kochał ich zbyt mocno, by składać pospieszną wizytę, która tylko wzmogłaby ich pragnienie wspólnoty, nie dając im jej naprawdę doświadczyć. Wolał przyjechać wtedy, gdy mógłby zostać dłużej, bo przyniosłoby im to więcej pożytku, a jemu więcej radości.

Paweł zaznacza też ważne zastrzeżenie: miał nadzieję, że zostanie z nimi przez jakiś czas, jeśli Pan pozwoli (Pierwszy List do Koryntian 16:7). Choć apostołowie pisali pod Bożym natchnieniem, nie wiedzieli z góry, jak Bóg pokieruje każdym wydarzeniem. Plan odwiedzenia Koryntu był zwyczajnym ludzkim zamiarem Pawła, a nie bezpośrednim objawieniem. Słusznie więc podporządkował swój plan woli Boga.

Tak właśnie należy podchodzić do wszystkich naszych planów. Powinniśmy zawsze powierzać je Bożej opatrzności i mówić: „Jeśli Pan zechce, będziemy żyli i zrobimy to lub owo” (List Jakuba 4:15). Nie możemy zrealizować własnych zamierzeń, jeśli Bóg na to nie pozwoli. Wszystko zależy od Jego mocy, przyzwolenia i kierownictwa. Nawet niewierzący przyznawali, że Opatrzność kieruje naszymi działaniami, a wierzący powinni otwarcie i często o tym mówić.

Paweł dodaje, że na razie pozostanie w Efezie aż do Pięćdziesiątnicy (Pierwszy List do Koryntian 16:8). Zapewne pisał z Efezu, ponieważ wspomina o pozdrowieniach od kościołów Azji (Pierwszy List do Koryntian 16:19). Takie pozdrowienia dobrze pasują do Efezu, ale mniej do miejsca takiego jak Filippi.

Powód, dla którego Paweł chciał pozostać w Efezie, był jasny: otworzyła się przed nim wielka i obiecująca możliwość głoszenia Ewangelii, a wielu ludzi mu się sprzeciwiało (Pierwszy List do Koryntian 16:9). Oznacza to, że miał szerokie pole do działania: wielu było gotowych słuchać, a wielu pozyskiwano dla Chrystusa. Bóg dał mu tam prawdziwe powodzenie i Paweł spodziewał się, że będzie ono jeszcze większe. Był to dobry powód, by pozostać i dalej pracować.

Wielki sukces w głoszeniu Ewangelii często wywołuje silny sprzeciw. Diabeł najmocniej przeciwstawia się tym, którzy najwięcej robią, by zniszczyć jego królestwo. Paweł miał wielu wrogów, ale nie skłoniło go to do odejścia. Niektórzy sądzą, że mógł nawiązywać do rzymskiego cyrku, gdzie przeciwnicy wchodzili przez różne bramy. Najważniejsze jest jednak to, że sprzeciw dodawał mu odwagi. Wrogowie chcieli go zniszczyć i powstrzymać jego służbę, lecz nie zamierzał opuszczać wyznaczonego mu miejsca.

Przeciwnicy nie osłabiali więc Pawła. Rozpalali jego gorliwość i dodawali mu nowej odwagi. Wierny i skuteczny sługa Boży nie załamuje się pod wpływem sprzeciwu. Naprawdę przytłacza go raczej praca, która zdaje się nie przynosić owoców. Najczęściej odbierają słudze Bożemu ducha ludzie o zatwardziałych sercach oraz ci, którzy po wyznaniu wiary zawracają z drogi.