1 List do Koryntian 16:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czymś bardzo ludzkim: o chęci, by przy kimś zostać dłużej, i o prośbie, by ktoś towarzyszył w dalszej drodze. Apostoł Paweł nie pisze tu o nauce ani o wielkich dziełach, lecz o pragnieniu pobycia wśród wspólnoty w Koryncie i o tym, że chciałby zostać odprowadzony, dokądkolwiek wyruszy. Zwraca uwagę słowo „może”, które otwiera całe zdanie. Paweł planuje, ale nie ogłasza swoich zamiarów jako pewnych, zostawiając miejsce na to, co postanowi Pan, o czym mówi w 1 Liście do Koryntian 16:7. Można sobie wyobrazić kogoś, kto po pożegnaniu z przyjaciółmi wraca do codzienności z poczuciem, że jego obecność miała dla innych znaczenie. Droga bywa lżejsza, gdy ktoś przechodzi choćby jej kawałek razem z nami. Paweł nie ukrywa, że pragnie tej bliskości, i w tym widać prostą prawdę o wierze, która nie wyklucza potrzeby drugiego człowieka, nawet u kogoś, kto tak wiele dźwiga w służbie. Jego słowa przypominają, że Boża troska nie zawsze przychodzi w wielkich znakach. Często objawia się w czyjejś gotowości, by towarzyszyć w drodze, i w tym, że nikt nie musi wyruszać w pojedynkę.

W 1 Liście do Koryntian 16:6 Paweł opisuje plan podróży, ale robi to językiem, który pozostawia miejsce na zmianę: „może zatrzymam się lub nawet przezimuję”. Nie przedstawia więc dokładnego harmonogramu ani bezwarunkowej obietnicy. W sąsiednim wersecie dopowiada, że ma nadzieję pozostać dłużej, „jeśli Pan pozwoli”. Jego zamiar jest rzeczywisty, lecz nie traktuje przyszłości jak czegoś, czym może w pełni rozporządzać. Ważny jest też cel wizyty. Paweł chce, by Koryntianie odprowadzili go „dokądkolwiek wyruszę”. Nie chodzi jedynie o gościnność ani o chwilowe spotkanie. Wspólnota ma uczestniczyć w dalszej drodze apostoła, choć kolejny etap nie został jeszcze określony. Werset ukazuje więc misję jako wspólne przedsięwzięcie: Paweł podróżuje i służy, a wierzący mogą go wesprzeć wyruszającego dalej. Ten konkretny plan warto czytać w kontekście całego rozdziału: obok zbiórki dla potrzebujących i troski o współpracowników pojawia się zwyczajna logistyka podróży. Właśnie tu widać, że służba nie składa się wyłącznie z wielkich deklaracji. Obejmuje także czas, gościnność i odpowiedzialne planowanie, przy zachowaniu pokory wobec tego, co może przynieść przyszłość.

Apostoł Paweł nie ukrywa, że jego plany są otwarte. Pisze: „u was zaś może zatrzymam się lub nawet przezimuję, żebyście mnie odprowadzili, dokądkolwiek wyruszę”. Słowo „może” pokazuje, że nie wszystko zależy od niego. Dalszy ciąg listu wyjaśnia, że zdaje się na wolę Pana, bo w 1 Liście do Koryntian 16:7 mówi: „jeśli Pan pozwoli”. W tym zdaniu zwraca uwagę druga część. Paweł chce, by wspólnota go odprowadziła. Ta droga ma wyraźny kierunek. Zmierza do Jerozolimy, gdzie ma dotrzeć zebrany dar. Ten dar łączy kościoły w jednym dziele miłości. Odprowadzenie w drogę jest więc wspólnym udziałem w tym dziele. Paweł planuje z wyprzedzeniem, ale nie zamyka się w planie. Zostaje, jeśli sprawy tego wymagają, i rusza dalej, gdy nadejdzie czas. Podróż nie przestaje być misją, nawet gdy zmienia się jej termin. Ta postawa łączy elastyczność z wiernością wobec zobowiązań. Wierność może się wyrażać zarówno w gotowości do pozostania, jak i w gotowości do odejścia, a obie opierają się na zaufaniu.

W tych słowach Paweł mówi o planie, który pozostaje otwarty: „u was zaś może zatrzymam się lub nawet przezimuję”. Nie obiecuje dokładnego terminu ani długości pobytu. W sąsiednim wersecie wyraża nadzieję, że zostanie z Koryntianami przez jakiś czas, „jeśli Pan pozwoli”. Jego droga ma kierunek, ale nie jest całkowicie pod jego kontrolą. Ważne jest także to, co Paweł wiąże z pobytem: Koryntianie mają go odprowadzić, dokądkolwiek wyruszy. Gościnność nie kończy się więc na przyjęciu wędrowca pod dach. Obejmuje również troskę o jego dalszą drogę i udział w misji, której sami nie muszą prowadzić w ten sam sposób. Wcześniej Paweł wspomina o zbiórce dla potrzebujących w Jerozolimie; jego podróż splata się zatem ze służbą wspólnotom. Można widzieć w tym obraz przystani: miejsce odpoczynku nie zatrzymuje podróżnego na zawsze, lecz daje mu oparcie przed dalszą drogą. Wspólnota jest częścią posłannictwa Pawła, a jego plany pozostają powierzone Panu. Wiara objawia się tu zarówno w drodze, jak i w wiernym towarzyszeniu temu, kto nią podąża.