1 List do Koryntian 16:23 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa zamykają list, który Paweł pisał do wspólnoty w Koryncie. Brzmią jak pożegnanie, ale nie są zwykłą formułą. Apostoł przede wszystkim prosi, by łaska Pana Jezusa była obecna wśród adresatów. Tuż przed tym pada surowe zdanie o tym, kto nie kocha Pana, a tuż po nim pojawia się wyznanie miłości Pawła. Błogosławieństwo rozbrzmiewa więc w środku trudnej prawdy o ludzkim sercu, a nie poza nią. W tym wersie mowa o łasce jako darze dla zboru. Apostoł nie zakłada, że wspólnota jest idealna, skoro we wcześniejszych rozdziałach pisał o podziałach i nieporządku. Łaska pojawia się tam, gdzie widać słabości. Ten sam list mówi też o zbiórce na potrzeby świętych w Jerozolimie, co pokazuje, że życzenie łaski wiąże się z konkretną troską o innych. Słowa są skierowane do wielu osób naraz, więc łaska staje się czymś wspólnym. Obecność Jezusa nie zostaje zamknięta w prywatnym przeżyciu, lecz obejmuje całe zgromadzenie z jego trudnościami i różnicami. Może to jest najbardziej pocieszające w tym zdaniu: łaska nie czeka, aż wszystko się ułoży, zanim dotrze do ludzi zebranych razem.

„Łaska Pana, Jezusa niech będzie z wami!” — tym życzeniem Paweł zamyka list skierowany do wspólnoty, którą wcześniej korygował i napominał. Nie jest to ozdobna formuła ani zapewnienie, że wszystkie problemy Koryntian już zniknęły. To przypomnienie, że życie wspólnoty zależy od łaski Chrystusa także wtedy, gdy jej członkowie muszą mierzyć się z nieporządkiem, sporami i odpowiedzialnością. Słowa te stoją obok mocnego ostrzeżenia: „Jeżeli ktoś nie kocha Pana, niech będzie wyklęty”. Zaraz potem Paweł przekazuje miłość w Chrystusie Jezusie wszystkim adresatom. Te zdania tworzą istotne napięcie: łaska nie oznacza obojętności wobec stosunku do Chrystusa, a napomnienie nie unieważnia miłości obejmującej całą wspólnotę. Nie trzeba rozstrzygać, że Paweł kieruje każde zdanie do tych samych osób w identycznym sensie; tekst łączy powagę wierności Panu z więzią wspólnoty. W bezpośrednim kontekście pojawiają się też konkretne działania: zbiórka dla potrzebujących, pozdrowienia między kościołami i wspólne zgromadzenie. Łaska nie jest tu abstrakcyjną ideą. Jest źródłem życia, które przybiera kształt troski, wzajemności i oddania Chrystusowi.

Ostatnie słowa tego listu brzmią jak błogosławieństwo: „Łaska Pana, Jezusa niech będzie z wami!”. Miejsce, w którym Paweł je umieszcza, też ma znaczenie. Tuż przed nim stoi surowe zdanie o tym, kto nie kocha Pana, a tuż po nim pada zapewnienie o miłości apostoła do całej wspólnoty. Łaska stoi więc obok trudnych słów i nadaje im ostateczny ton. Ten fragment pokazuje również, jak Paweł widział codzienne życie zboru. W poprzednich wersetach pisze o zbiórce dla świętych w Jerozolimie, o odkładaniu pieniędzy w pierwszy dzień tygodnia i o ludziach, którzy zawiozą dar wraz z listami polecającymi. Błogosławieństwo pada właśnie w takim kontekście. Łaska ma być obecna nie tylko w wzniosłych chwilach, lecz także przy planowaniu, dzieleniu się i zwykłych ustaleniach. Sam werset nie opisuje, jak łaska działa w ludziach ani jak wygląda ich posłuszeństwo. Mówi jedynie, że ma być z nimi. Dlatego zbiórka, praca i wzajemna troska mogą być rozumiane jako część życia w tej łasce, a nie jako dodatek do wiary. Wspólnota żyje z Bożego daru również wtedy, gdy zajmuje się rachunkami i praktycznymi sprawami. Dla Pawła to właśnie łaska ma mieć ostatnie słowo nad całym listem.

„Łaska Pana, Jezusa niech będzie z wami!” Tymi słowami Paweł kończy list, który mówił o sporach i trudnościach wspólnoty, a zarazem o jej wspólnej służbie. W pobliżu tych słów pojawiają się pozdrowienia od Kościołów Azji, Akwili i Pryscylli oraz ludzi gromadzących się w ich domu. Łaska nie jest więc jedynie prywatnym pocieszeniem. Jest darem Chrystusa dla wspólnoty, która uczy się trwać razem. W zakończeniu Paweł wspomina też o miłości w Chrystusie Jezusie, a tuż przed błogosławieństwem wypowiada poważne ostrzeżenie dotyczące braku miłości do Pana. Bliskość tych słów nie pozwala sprowadzić łaski do obojętności wobec tego, jak człowiek odpowiada na Chrystusa. Zarazem ostatnie błogosławieństwo nie brzmi jak nagroda za bezbłędne życie. To życzenie, by łaska Pana Jezusa była z adresatami. Chrześcijańska nadzieja nie polega na tym, że wspólnota nigdy nie przeżywa napięć ani nie potrzebuje napomnienia. Jej oparciem pozostaje Chrystus. Łaska przychodzi do ludzi pośród zwyczajnych obowiązków, pozdrowień i troski o innych, a zarazem kieruje wzrok ku życiu, którego źródłem jest On.