1 List do Koryntian 16:22 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers brzmi ostro i trudno przejść obok niego bez poruszenia. Pojawia się po serii pozdrowień i praktycznych spraw, takich jak zbiórka dla świętych w Jerozolimie, więc jego surowość rzuca się w oczy jeszcze mocniej. Paweł stawia tu miłość do Pana jako miarę tego, czy serce człowieka naprawdę zwraca się ku Niemu. Zdanie to nie kończy listu. Już w następnym wersie pojawia się życzenie łaski Pana Jezusa, a w wersie dwudziestym czwartym apostoł zapewnia adresatów o swojej miłości w Chrystusie Jezusie. Pośrodku surowej myśli stoi też słowo Maranatha, zachowane w brzmieniu oryginalnym i nieprzetłumaczone w samym tekście. Ono łączy ostrzeżenie z oczekiwaniem na przyjście Pana, dzięki czemu wyrok nie wybrzmiewa jako ostatnie słowo nadawcy. Czytany w całości list pokazuje, że ostrość tego wersu stoi obok łaski i miłości. Najmocniej w nim wybrzmiewa to, że miłość do Pana nie jest sprawą drugorzędną, lecz tym, o co w relacji z Bogiem naprawdę chodzi.

W zakończeniu listu Paweł łączy ostrzeżenie z krótkim wołaniem: „Jeżeli ktoś nie kocha Pana, niech będzie wyklęty. Maranatha”. Słowo „wyklęty” brzmi surowo, ale nie jest tu obelgą rzuconą w przeciwnika. Wyraża poważny osąd: odrzucenie Pana nie jest błahą różnicą zdań, bo miłość do Chrystusa określa przynależność do wspólnoty wierzących. Ważny jest też kontekst pożegnania. Paweł właśnie przekazuje pozdrowienia wspólnot, przypomina o wzajemnej więzi i zaraz potem życzy Koryntianom łaski Jezusa oraz zapewnia ich o swojej miłości w Chrystusie. Ostrzeżenie nie unieważnia więc tej więzi; pokazuje, że serdeczność i wierność nie oznaczają obojętności wobec tego, komu należy się najwyższa lojalność. „Maranatha” to aramejskie wyrażenie, zwykle rozumiane jako „Panie nasz, przyjdź” albo „Nasz Pan przychodzi”. Niezależnie od przyjętego podziału słów, kieruje uwagę ku Panu i Jego przyjściu. Werset łączy zatem powagę sądu z nadzieją oczekiwania. Nie rozstrzyga, kto konkretnie zostanie wyklęty ani jak wygląda każdy przypadek braku miłości. Przypomina natomiast, że chrześcijańska wspólnota żyje w świetle Chrystusa, któremu należy się miłość i przed którym jej wierność zostanie ujawniona.

„Jeżeli ktoś nie kocha Pana, niech będzie wyklęty. Maranatha.” To jedno z najostrzejszych zdań w zakończeniu 1 Listu do Koryntian 16:22. Słowo Maranatha zostaje w tekście bez tłumaczenia, jak krótka pieczęć na końcu listu. Warto zauważyć, co stoi obok. W następnym wersecie Paweł życzy łaski Pana Jezusa, a w kolejnym zapewnia o swojej miłości w Chrystusie Jezusie. Surowość i łaska nie idą tu osobnymi drogami. Należą do tego samego listu i do tej samej wspólnoty. Miarą pozostaje miłość do Pana, a nie samo wyznanie wiary. Paweł nie opisuje jej jako nastroju. W pierwszych wersetach tego rozdziału prosi, by każdy pierwszego dnia tygodnia odłożył część tego, co ma, na zbiórkę dla świętych w Jerozolimie. Można tu zobaczyć, jak miłość do Pana przybiera kształt konkretnej pomocy dla innych, wpisanej w zwykły rytm tygodnia. Paweł nie rozwija tego długo. Pokazuje po prostu praktykę. Ta perspektywa jednocześnie uspokaja i zobowiązuje. Werset nie każe mierzyć wiary uczuciami w każdej chwili. Mówi natomiast, że miłość do Pana ma być widoczna w zwykłych wyborach, w pieniądzach, w czasie i w relacjach. Właśnie tam wiara przestaje być słowem, a staje się sprawą codzienności.

Słowa „Jeżeli ktoś nie kocha Pana, niech będzie wyklęty. Maranatha” brzmią surowo, zwłaszcza pośród końcowych pozdrowień Pawła. Nie są jednak zaproszeniem do potępiania ludzi przez wspólnotę. Ukazują, jak poważna jest więź z Chrystusem: wiara nie sprowadza się do przynależności ani znajomości właściwych słów, lecz zwraca serce ku Panu. „Maranatha” kieruje tę przestrogę ku oczekiwaniu na przyjście Jezusa. W obliczu Jego powrotu obojętność wobec Niego nie jest sprawą błahą. Zarazem nie należy łagodzić ciężaru słowa „wyklęty” ani rozstrzygać na jego podstawie o wiecznym losie konkretnych ludzi. Werset wypowiada ostrzeżenie, nie daje prawa do odczytywania cudzych serc. W zakończeniu listu brzmią obok siebie surowa przestroga, łaska Pana Jezusa i miłość Pawła do wszystkich w Chrystusie. To sąsiedztwo nadaje słowom pełniejszy ton: powaga sądu nie usuwa nadziei, a miłość nie czyni obojętności bez znaczenia. „Maranatha” pozostaje krótkim wołaniem Kościoła ku Temu, od którego zależy jego życie i przed którym każda więź z Nim odsłoni swoją prawdę.