1 List do Koryntian 16:18 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście do Koryntian 16:18 Paweł opisuje ludzi, którzy przyszli z pomocą i swoją obecnością podnieśli na duchu zarówno jego, jak i całą wspólnotę. Wcześniej pisze, że Stefanas, Fortunat i Achaik zastąpili mu nieobecnych Koryntian. Widać w tym, jak wiele znaczy ktoś, kto zostaje blisko, gdy inni są daleko. Pokrzepienie nie jest tu wielkim czynem, lecz zwykłym towarzyszeniem, dzięki któremu zmęczony człowiek znów może złapać oddech. Słowa „Przyjmijcie ich jako takich!” brzmią jak prośba o uznanie. Paweł nie wymienia zasług tych trzech osób i nie tłumaczy, dlaczego należy im się miejsce we wspólnocie. Wystarcza mu to, że pokrzepili jego i Koryntian. Wspólnota ma więc rozpoznać takich ludzi i przyjąć ich z wdzięcznością. Szczególnie poruszające jest to, że pokrzepienie dotyczy obu stron. Apostoł również potrzebował otuchy, a fragment nie przedstawia go jako kogoś stojącego ponad słabością. Bóg posługuje się zwykłą, ludzką troską, by podtrzymać serce zarówno tego, kto naucza, jak i tego, kto słucha. W takich wzajemnych spotkaniach wspólnota może zobaczyć, że Bóg przychodzi do ludzi przez ludzi.

W 1 Liście do Koryntian 16:18 Paweł mówi o Stefanasie, Fortunacie i Achaiku, którzy przybyli do niego i — jak wyjaśnia w poprzednim wersecie — zastąpili mu nieobecnych Koryntian. Ich obecność nie była jedynie uprzejmą wizytą: „Pokrzepili bowiem i mojego, i waszego ducha. Przyjmijcie ich jako takich!”. Pokrzepienie dotyczy więc zarówno Pawła, jak i wspólnoty, z którą ci trzej byli związani. Kluczowe rozróżnienie dotyczy sposobu przyjmowania tych ludzi. Paweł nie prosi, by uznano ich za ważnych ze względu na pozycję czy uznanie, lecz by dostrzeżono, co wnieśli: pokrzepienie i służbę. W bezpośrednim kontekście wymienia dom Stefanasa, poświęcony służbie świętym, oraz zachęca do uznawania tych, którzy współpracują i trudzą się dla wspólnoty. Werset 18 domyka tę myśl konkretnym przykładem. To nie oznacza, że wartość człowieka mierzy się jego użytecznością. Paweł wskazuje raczej, że chrześcijańska wspólnota powinna umieć rozpoznać dobro, które przez czyjąś obecność staje się wspólnym umocnieniem. Przyjęcie tych trzech jest zatem uznaniem służby, która buduje więź między apostołem a Kościołem w Koryncie.

Trzej ludzie, Stefanas, Fortunat i Achaik, przyjechali do Pawła i przynieśli mu ulgę. Apostoł pisze, że pokrzepili jego ducha i ducha wspólnoty w Koryntie. Nie opisuje ich wielkich czynów. Mówi o obecności, pomocy i sile, którą dali innym w potrzebnym momencie. Dlatego kolejne słowa brzmią: „Przyjmijcie ich jako takich!”. Paweł prosi, by Koryntianie uznali tych ludzi i okazali im szacunek jako tym, którzy dźwigali wspólną sprawę. Wdzięczność ma tu konkretną formę, nie jest tylko uprzejmym gestem. Ten fragment pokazuje, jak wygląda codzienna służba. Często polega ona na tym, że ktoś wraca do innych, dodaje otuchy i bierze na siebie część cudzego ciężaru. Takie posługi rzadko zostają zauważone, a Paweł wyraźnie nie chce, by wspólnota je przeoczyła. W Pierwszym Liście do Koryntian 16:18 widać też, że pamięć o konkretnych ludziach nie stoi obok zasad życia wspólnoty. Staje się ich częścią. Kościół, który umie przyjąć takich świadków pokrzepienia, uczy się patrzeć na siebie z wdzięcznością.

„Pokrzepili bowiem i mojego, i waszego ducha”. W 1 Liście do Koryntian 16:18 Paweł mówi o Stefanasie, Fortunacie i Achaiku. Ich obecność zastąpiła mu obecność Koryntian, a zarazem przyniosła pokrzepienie obu stronom. Wspólnota nie jest tu abstrakcyjną ideą: tworzą ją ludzie, których przybycie, służba i bliskość mogą podtrzymać innych. Wcześniej Paweł przypomina o domu Stefanasa, oddanym służbie świętym, i zachęca, by uznawać tych, którzy współpracują i trudzą się dla wspólnoty. Zaraz potem poleca, by wszystkie sprawy dokonywały się w miłości. Te słowa nadają sens jego prośbie: „Przyjmijcie ich jako takich!”. Przyjęcie oznacza dostrzeżenie w przybyszach nie tylko gości, lecz ludzi, których wierna służba służy całemu Kościołowi. Pokrzepienie nie zawsze przychodzi w nadzwyczajnej chwili. Czasem przynosi je czyjaś obecność, która przypomina, że ciężar pracy nie spoczywa na jednej osobie. Paweł nie oddziela duchowej otuchy od zwyczajnej, wspólnej służby. W tym krótkim zdaniu widać, jak Bóg może umacniać wspólnotę przez ludzi, którzy są dla siebie nawzajem obecni.