1 List do Koryntian 16:17 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze o trzech ludziach, którzy byli przy nim i w pewnym sensie zastąpili jego adresatów. W 1 Liście do Koryntian 16:17 czytamy, że cieszy się z obecności Stefanasa, Fortunata i Achaika, ponieważ „zastąpili mi waszą obecność”. Pod tymi słowami kryje się tęsknota człowieka, który kocha ludzi daleko od siebie i nie ukrywa, jak bardzo mu ich brakuje. Najmocniej poruszające jest tu słowo „cieszy się”. Apostoł nie udaje, że przybycie tych trzech osób wszystko rozwiązuje. Radość jest w nim prawdziwa, ale nie zagłusza żalu. Obok siebie stoją wdzięczność za ludzi obecnych tu i teraz oraz cicha świadomość, że nikt nie jest w stanie w pełni zastąpić tych, których się pragnie zobaczyć. Dalej, w wersecie 16:18, apostoł dodaje, że ci towarzysze pokrzepili jego ducha i ducha adresatów. Pocieszenie w tym fragmencie nie płynie więc tylko w jedną stronę. Tekst nie obiecuje, że inni zastąpią wszystko, czego brakuje, ale pokazuje, że nawet częściowe zastępstwo może nieść prawdziwe pocieszenie.

W 1 Liście do Koryntian 16:17 Paweł pisze: „Raduję się obecnością Stefanasa, Fortunata i Achaika, bo zastąpili mi waszą obecność”. Kluczowe jest tu rozróżnienie między zastąpieniem osób a uzupełnieniem ich nieobecności. Ci trzej nie stają się Koryntianami ani nie znoszą oddalenia Pawła od wspólnoty. Ich obecność przynosi mu jednak coś, czego brakowało: bliskość ludzi związanych z kościołem w Koryncie. Najbliższy kontekst dopowiada sens tej radości. Paweł wspomina wcześniej, że dom Stefanasa poświęcił się służbie wierzącym, i zachęca, by uznawać trud tych, którzy współpracują dla dobra wspólnoty. Zaraz po wersecie 17 stwierdza, że przybysze pokrzepili jego ducha i ducha Koryntian. Nie chodzi więc tylko o przekazanie informacji czy wykonanie zadania. Ich obecność sama w sobie umacnia więź między apostołem a wspólnotą. Ten krótki zapis pokazuje, że więź kościelna nie zależy wyłącznie od wspólnego miejsca. Może być podtrzymywana przez ludzi, którzy służą, niosą ze sobą bliskość wspólnoty i pokrzepiają innych. Paweł raduje się nie dlatego, że nieobecność przestała mieć znaczenie, lecz dlatego, że nie pozostał w niej bez wsparcia.

W Pierwszym Liście do Koryntian 16:17 Paweł pisze: „Raduję się obecnością Stefanasa, Fortunata i Achaika, bo zastąpili mi waszą obecność.” Apostoł nie ukrywa tęsknoty za wspólnotą. Nazywa ją wprost i pokazuje, że nieobecność bliskich ludzi jest realnym ciężarem. Stefanas, Fortunat i Achaik byli obecni przy Pawle w imieniu Koryntian. Dzięki nim wspólnota mogła być przy apostole, choć sami Koryntianie tam nie byli. Tak wygląda służba w praktyce. Ktoś wyrusza w drogę, a ktoś inny przekazuje troskę tych, którzy zostali. Warto zauważyć, że Paweł przypomina Koryntianom, iż znają dom Stefanasa jako pierwociny Achai, który poświęcił się służbie świętym. Obecność tych ludzi nie wzięła się znikąd. Wyrosła z wcześniejszej wierności, którą cała wspólnota mogła zobaczyć. Gdy Paweł dodaje, że pokrzepili jego i Koryntian, widać, że wsparcie rodzi się z wytrwałej służby. W tym fragmencie obecność jest czymś więcej niż miejscem, w którym ktoś stoi. To zaufanie, które wspólnota może powierzyć konkretnym ludziom, a takie zaufanie czyni ich żywym znakiem jej troski.

„Raduję się obecnością Stefanasa, Fortunata i Achaika, bo zastąpili mi waszą obecność” — pisze Paweł do Koryntian. Za tym zdaniem stoi konkretna więź: tych trzech przybyło do Pawła, a ich obecność stała się dla niego radością i pociechą. Nie usunęła tęsknoty za całą wspólnotą, lecz przyniosła jej bliskość w osobach, które były pod ręką. W bezpośrednim sąsiedztwie Paweł mówi o domu Stefanasa, poświęconym służbie świętym, i o tych, którzy współpracują oraz trudzą się dla innych. Wymieniając przybyszów po imieniu, nie traktuje służby jak bezosobowego obowiązku. Wierność wspólnocie przybiera postać konkretnych ludzi, ich obecności i czasu, który sobie nawzajem dają. Czasem jedna osoba przynosi wieść z domu, odległej wspólnoty czy miejsca, za którym ktoś tęskni. Taki dar nie zastępuje tych, których brakuje; pozwala jednak więzi pozostać żywej pośród rozłąki. Paweł nazywa tę obecność radością, a chwilę później mówi, że goście pokrzepili jego ducha i ducha Koryntian. W tym krótkim fragmencie duchowa troska ma twarz i imię: Boża wspólnota staje się bliska przez tych, którzy przychodzą i służą.