1 List do Koryntian 16:16 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment wyrasta z zakończenia listu, w którym Paweł wymienia ludzi, od dawna służących wspólnocie w Koryncie. Dom Stefanasa został nazwany pierwocinami Achai i tymi, którzy poświęcili się służbie świętym. To właśnie wobec takich osób apostoł prosi o posłuszeństwo, a jego słowa mówią coś ważnego o tym, skąd bierze się autorytet w kościele. Warto zauważyć, że w 1 Liście do Koryntian 16:16 posłuszeństwo nie zostaje przypisane do tytułu ani do pozycji. Pada określenie „każdemu, kto współpracuje i trudzi się z wami”, czyli odniesienie do konkretnej pracy wykonywanej dla innych. Ktoś, kto dźwiga wspólny ciężar, staje się wiarygodnym towarzyszem wspólnoty, a jego obecność pokrzepia ludzi, tak jak pokrzepiła ducha Pawła obecność Stefanasa, Fortunata i Achaika. Ten wymiar ma w sobie coś łagodnego. Wspólnota, która zauważa trud tych, którzy ją podtrzymują, pokazuje, że ich zmęczenie nie jest obojętne. Posłuszeństwo wobec nich zyskuje wtedy kształt wdzięczności i wzajemnego szacunku, a sama praca dla innych staje się czymś, co wspólnota widzi i ceni.

W 1 Liście do Koryntian 16:16 posłuszeństwo nie pojawia się jako abstrakcyjny wymóg wobec każdej osoby z autorytetem. Paweł wskazuje konkretny wzór: dom Stefanasa, który poświęcił się służbie wierzącym, oraz innych współpracowników, którzy trudzą się razem ze wspólnotą. Uznanie ich przywództwa wiąże się więc z widoczną służbą, a nie samym tytułem czy pozycją. Słowa „podobnie jak każdemu” rozszerzają tę zasadę poza dom Stefanasa. Wspólnota ma okazywać uznanie także innym osobom, które podejmują wspólną pracę. Nie chodzi o bezwarunkowe podporządkowanie człowiekowi: sam werset nie daje nikomu prawa do żądania posłuszeństwa wbrew wierze ani do wykorzystywania innych. Opisuje raczej wzajemną odpowiedzialność w życiu Kościoła. Najbliższy kontekst wzmacnia ten sens. Paweł przypomina, by wszystkie sprawy działy się w miłości, a potem wspomina, że przybyli współpracownicy pokrzepili jego i Koryntian. Ich trud nie służył budowaniu własnej pozycji, lecz dobru wspólnoty. Werset łączy zatem szacunek z rozpoznawaniem owoców służby: chrześcijańskie przywództwo zasługuje na uznanie, gdy bierze odpowiedzialność i pracuje dla innych.

Ten werset zamyka wezwanie, które Paweł kieruje do wspólnoty w Koryncie. Wcześniej wspomina dom Stefanasa, który jako pierwociny Achai poświęcił się służbie świętym, a teraz wiąże tę postawę z posłuszeństwem. Apostoł nie mówi o posłuszeństwie wobec każdego, kto zajmuje wysokie miejsce. Chodzi o tych, którzy współpracują i trudzą się, czyli dają swój czas, siły i codzienne zaangażowanie. Posłuszeństwo w tym sensie oznacza gotowość do współpracy z tymi, którzy dźwigają wspólny ciężar. Może przybierać bardzo zwyczajne formy: przyjęcie propozycji osoby, która od lat cicho organizuje spotkania, albo wsparcie dla tego, kto przygotowuje zbiórkę dla potrzebujących. Wspólnota rozwija się wtedy, gdy ktoś wytrwale służy, a inni potrafią to uznać. Werset łączy uznanie z trudem. Ci, którzy pracują wytrwale, zasługują na szacunek, a ich służba staje się dla wspólnoty czytelnym znakiem wierności. Najmocniejszy obraz tego fragmentu nie jest więc widowiskowy. To zwykła, wierna praca, którą inni potrafią zauważyć i docenić.

W 1 Liście do Koryntian 16:16 Paweł prosi wspólnotę, by uznawała tych, którzy oddają się służbie świętym, oraz każdego, kto współpracuje i trudzi się razem z nią. W najbliższym kontekście wskazuje dom Stefanasa, znany z takiej służby. Posłuszeństwo nie zostaje tu oderwane od wspólnej pracy: dotyczy ludzi, których zaangażowanie służy innym. To ważne rozróżnienie. Werset nie ustanawia bezgranicznej władzy jednej osoby nad pozostałymi ani nie nakazuje wyłączenia rozeznania. Pokazuje raczej, że we wspólnocie potrzebne jest uznanie dla wiernej, często cichej pracy. Troska o potrzebujących, podjęta bez szukania zaszczytów, staje się widzialnym owocem wiary. Dalsze słowa Pawła o Stefanasie, Fortunacie i Achaiku podkreślają, że ich obecność pokrzepiła jego i Koryntian. Służba nie jest więc tylko wykonanym zadaniem. Może podtrzymywać ducha wspólnoty i łączyć tych, którzy nie są razem. W perspektywie wiary takie trudy nie tracą znaczenia: składają się na dobro, którego pełnej miary nie zawsze widać od razu. Werset przypomina, że wspólnota dojrzewa także przez szacunek dla współpracowników, nie tylko przez słowa o wierze.