1 List do Koryntian 16:14 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 16:14 apostoł pisze: „Wszystkie wasze sprawy niech dokonują się w miłości!” Werset pojawia się w końcowej części listu, wśród zwykłych spraw: zbiórki pieniędzy dla świętych w Jerozolimie, planów podróży i ludzi, którzy mają przyjechać albo zostać przyjęci. Apostoł nie pisze tu o wzniosłych przeżyciach, lecz o rozliczeniach, terminach i wzajemnych odwiedzinach. Dlatego słowo „wszystkie” brzmi tak mocno. Miłość nie zostaje odłożona na osobny czas, lecz wchodzi w to, co najbardziej praktyczne. W dalszej części listu pojawia się dom Stefanasa, który poświęcił się służbie świętym, a przyjazd Stefanasa i jego towarzyszy pokrzepił ducha apostoła i całej wspólnoty. Pokrzepienie wyrasta tu z drobnych, codziennych czynów wykonanych z troską o innych. Miłość w tym tekście nie jest ozdobą dodaną do pracy, lecz sposobem, w jaki ta praca się dokonuje. Warto zauważyć, że werset mówi o sprawach, które mają się dokonać, a nie o sprawach, które się udadzą. Plany mogą się przeciągać, a zbiórka iść wolniej, niż chcielibyśmy. Werset nie obiecuje gładkiego przebiegu, wskazuje natomiast atmosferę, w jakiej wszystko ma się odbywać. Tam, gdzie jest miłość, zwykła praca przestaje być tylko obowiązkiem.

„Wszystkie wasze sprawy niech dokonują się w miłości!” To zdanie Pawła nie jest ozdobnym dopiskiem do nauki o wierze. W końcowej części listu miłość przybiera konkretne kształty: wspólnota organizuje pomoc dla wierzących w Jerozolimie, troszczy się o bezpieczne przyjęcie Tymoteusza i uznaje trud tych, którzy służą innym. Werset 14 obejmuje więc codzienne decyzje i wspólne obowiązki, nie tylko uczucia. Paweł nie oddziela pobożności od sposobu zarządzania pieniędzmi, czasem i wzajemnym szacunkiem. Ważne jest też miejsce tego wezwania obok słów o czuwaniu, trwaniu mocno w wierze i umacnianiu się. Miłość nie oznacza rezygnacji z przekonań ani unikania trudnych spraw. Wyznacza sposób, w jaki wspólnota ma postępować w trudnych sprawach: bez lekceważenia ludzi, z hojnością i uwagą na dobro drugich. Paweł wspomina też tych, którzy trudzą się dla wspólnoty, i prosi, by przyjmowano ich z uznaniem. „Wszystkie sprawy” nadaje temu wezwaniu szeroki zakres. Pomoc finansowa, gościnność czy podział odpowiedzialności nie są duchowo obojętne. W 1 Liście do Koryntian 16:14 miłość staje się miarą wspólnego życia: wiara ma być widoczna w trosce o siebie nawzajem.

Ten werset zamyka listę zwykłych spraw. Paweł pisze o zbiórce pieniędzy dla wspólnoty w Jerozolimie, o podróży Tymoteusza i o Apollosie, który nie chciał wtedy przyjechać. Są tu konkretne decyzje, pieniądze, drogi i ludzie. Na tym tle pada słowo: „Wszystkie wasze sprawy niech dokonują się w miłości!” (1 List do Koryntian 16:14). Apostoł nie odkłada miłości na koniec jako ozdoby. Kładzie ją na zbiórkę ofiar, na przygotowanie podróży i na przyjęcie gości. To właśnie w takich sprawach miłość staje się widoczna albo znika. Słowo „wasze” obejmuje sprawy wspólnoty, rodziny i codziennych obowiązków, nie tylko te największe. Każdą z nich można załatwić w pośpiechu, licząc na zysk, ale można ją też załatwić z troską o człowieka po drugiej stronie. Wcześniej Paweł mówi o czuwaniu, wierze i mężności. Miłość nadaje tym cnotom kierunek. Dzięki niej odwaga nie zamienia się w pychę, a wierność w twardość. Fragment kończy się wdzięcznością wobec Stefanasa, Fortunata i Achaika, którzy „pokrzepili” ducha Pawła i Koryntian. Miłość w praktyce bywa cicha. Przychodzi, pomaga, dźwiga razem z innymi i nie szuka rozgłosu.

„Wszystkie wasze sprawy niech dokonują się w miłości!” Te słowa padają wśród bardzo konkretnych spraw: zbiórki dla potrzebujących, przyjęcia Tymoteusza, uznania trudu współpracowników. Miłość nie odrywa więc wiary od codzienności. Nadaje jej kształt. Można ją zobaczyć przy wspólnym stole: w tym, kto przygotowuje miejsce, kto dzieli się tym, co ma, i czyjego wysiłku nie pomija się milczeniem. Paweł przypomina, że wierność nie polega wyłącznie na mocnym trwaniu przy wierze. Wyraża się także w trosce o ludzi i w sposobie, w jaki wspólnota przyjmuje ich pracę oraz obecność. Miłość nie oznacza, że każda decyzja będzie łatwa ani że znikną różnice. Jest raczej miarą, która pozwala rozeznawać, czy działania służą dobru, czy budują więź, czy zostawiają miejsce dla drugiego człowieka. W tym sensie obejmuje zarówno wielki dar, jak i zwyczajną gościnność. Wers ten nie ogranicza miłości do jednej pobożnej chwili. Obejmuje wszystkie sprawy, także te organizacyjne i pozornie małe. Właśnie tam wspólnota może uczynić widzialnym to, w co wierzy.