1 List do Koryntian 16:13 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie apostoł udziela kilku ogólnych wskazówek.

Po pierwsze, zachęca ich, by czuwali (Pierwszy List do Koryntian 16:13), czyli nie tracili czujności i byli gotowi się bronić. Chrześcijanin zawsze jest narażony na niebezpieczeństwo, dlatego powinien nieustannie czuwać. Zagrożenie bywa jednak większe w pewnych okresach, a Koryntianie byli narażeni na niebezpieczeństwo z kilku stron. Toczyły się wśród nich poważne spory, dopuszczali się wielu niewłaściwych rzeczy, a fałszywi nauczyciele próbowali wypaczyć ich wiarę w najważniejsze prawdy — te, bez których prawdziwe dobro i pobożność nie mogą się ostać.

W takiej sytuacji musieli zachować czujność. Jeśli chrześcijanin chce być bezpieczny, musi mieć się na baczności. Im większe niebezpieczeństwo, tym bardziej musi czuwać, by się przed nim chronić.

Po drugie, Paweł zachęca ich, by trwali w wierze, nie ustępowali, trzymali się Bożego objawienia i nie podporządkowywali go mądrości tego świata. Mieli bronić wiary ewangelicznej, nawet gdyby miało ich to kosztować życie, a zarazem w niej trwać, żyjąc zgodnie z jej prawdą i mocą. Chrześcijanin powinien być mocno zakorzeniony w Ewangelii i nigdy jej nie porzucać ani się jej nie wypierać.

Wiara pomaga wierzącemu wytrwać w chwilach pokusy. To dzięki wierze stoimy (Drugi List do Koryntian 1:24) i pokonujemy świat — niezależnie od tego, czy świat nas schlebianiem uwodzi, czy groźbami zastrasza, czy kusi, czy napawa lękiem (Pierwszy List Jana 5:4). Jeśli chcemy zachować prawość, musimy trwać w wierze ewangelicznej.

Po trzecie, Paweł zachęca ich, by postępowali mężnie i byli mocni. Chodzi mu o odwagę, wytrwałość i niezłomność. Koryntianie mieli przeciwstawiać się ludziom, którzy chcieli ich podzielić, poróżnić ze sobą albo odciągnąć od wiary. Nie mieli się ich bać ani dać się im zwieść, lecz okazywać moc w Chrystusie, kierując się roztropnością i stanowczością.

Chrześcijanie powinni być mocni i wytrwali w zmaganiach z przeciwnikami, zwłaszcza gdy bronią prawd stanowiących fundament prawdziwej, praktykowanej wiary — takich jak te, które podważano wśród Koryntian. Trzeba ich bronić z jasnością myślenia i niezłomnością.

Po czwarte, Paweł zachęca, by wszystko działo się w miłości (Pierwszy List do Koryntian 16:14). Gorliwości i stanowczości powinna towarzyszyć miłość, czyli troska o innych. Gdy apostoł wzywa nas, byśmy odważnie bronili wiary, ostrzega też, byśmy w tej obronie nie postępowali jak diabeł. Możemy bronić wiary, ale musimy zachować niewinność. Nie wolno nam wpadać w gniew i niszczyć, jak gdyby ludzki gniew mógł prowadzić do Bożej sprawiedliwości (List Jakuba 1:20).

Chrześcijanie powinni dbać o to, by miłość rządziła ich sercami i była widoczna w ich życiu, także wtedy, gdy z największą stanowczością bronią Ewangelii. Czym innym jest niezłomna wierność, a czym innym okrutna surowość; czym innym chrześcijańska siła, a czym innym gwałtowny, grzeszny gniew. Chrześcijaństwo jaśnieje najpełniej, gdy najwyraźniej widać w nim chrześcijańską miłość: gdy wierzący z miłością znoszą braci błądzących, z miłością przeciwstawiają się jawnym wrogom wiary, a wszystko, co robią, cechują łagodność i życzliwość.

Następnie Paweł podaje konkretne wskazówki dotyczące osób, które dobrze służyły sprawie Chrystusa wśród Koryntian.

Najpierw opisuje ich charakter. Wspomina rodzinę Stefana i nazywa ją pierwocinami Achai, czyli zalicza do pierwszych mieszkańców tej części Grecji, gdzie leżał Korynt, którzy przyjęli chrześcijaństwo. Wczesne przyjęcie wiary i przynależność do Chrystusa od początku to zaszczyt.

Rodzina ta oddała się także służbie wierzącym, czyli niesieniu pomocy innym chrześcijanom. Użyte tu słowo wskazuje, że podjęli się tej pracy i poświęcili się jej. Nie chodziło o głoszenie kazań w ścisłym znaczeniu, lecz o praktyczną służbę: zaspokajanie potrzeb, pomaganie i wspieranie wierzących w codziennych oraz duchowych sprawach. Rodzina Stefana wydaje się należeć do ludzi o wysokiej pozycji, a mimo to chętnie poświęciła się tej służbie. To zaszczyt, gdy osoby o wysokiej pozycji angażują się w pomoc wierzącym.

Nie chodzi o to, by porzucały swoje miejsce w społeczeństwie i stawały się zwykłymi sługami tych, którzy są niżej od nich. Chodzi o to, by z własnej woli i z radością pomagały im oraz czyniły dobro, odpowiadając na ich różne potrzeby.

Paweł wspomina też Stefana, Fortunata i Achaika, którzy przybyli do niego ze wspólnoty w Koryncie. Mówi, że dopełnili tego, czego brakowało w służbie Koryntian wobec niego, i pokrzepili jego ducha, a także ich własnego ducha (Pierwszy List do Koryntian 16:17–18). Przekazali mu pełniejszy obraz sytuacji wspólnoty, niż mógł uzyskać z ich listu, co przyniosło mu ulgę. Po powrocie mogli też uspokoić Koryntian.

Pogłoski przedstawiały ich sytuację jako znacznie gorszą, niż była w rzeczywistości, a listy, które Paweł otrzymał, nie wyjaśniały spraw na tyle, by rozwiać jego obawy. Rozmowa z tymi ludźmi przyniosła mu jednak spokój. Oddali bardzo dobrą przysługę, mówiąc otwarcie, prostując fałszywe wyobrażenia i korygując niekorzystne wieści, które Paweł słyszał z powszechnych pogłosek.

Przybyli z prawdziwie chrześcijańskim zamiarem: chcieli wyjaśnić apostołowi sytuację i przedstawić wspólnotę w jak najlepszym świetle, działając jako orędownicy pokoju. Dla wiernego duszpasterza wielką pociechą jest usłyszeć o wspólnocie lepsze wieści od roztropnych i dobrych ludzi należących do niej niż z powszechnych pogłosek. Bolesne jest dla niego słyszeć złe rzeczy o tych, których kocha, a radość przynosi mu odkrycie, że doniesienia były nieprawdziwe. Im większym zaufaniem darzy tych, którzy przekazują mu prawdę, tym większa jest jego radość.

Na tej podstawie Paweł mówi Koryntianom, jak mają traktować tych ludzi. Zachęca ich, by ich uznali, czyli dostrzegli ich zasługi i okazywali im szacunek (Pierwszy List do Koryntian 16:18). Zasłużyli na to swoją dobrą służbą. Ci, którzy służą wierzącym, dbają o dobre imię wspólnot i starają się usuwać niesprawiedliwą hańbę oraz niekorzystne pogłoski, powinni być cenieni, szanowani i kochani. Ludzi o tak dobrym usposobieniu nie sposób cenić zbyt wysoko.

Paweł zachęca też, by Koryntianie podporządkowali się takim ludziom oraz wszystkim, którzy współpracują z apostołami i trudzą się w służbie (Pierwszy List do Koryntian 16:16). Nie oznacza to przyznawania im władzy, jak gdyby byli przełożonymi. Chodzi o dobrowolne uznanie ich wartości. Koryntianie byli im winni szczególny szacunek i powinni okazywać im należne uznanie.

Warto zauważyć, że ci, którzy służą wierzącym i ciężko pracują na rzecz szerzenia Ewangelii, zasługują na szacunek. To samo dotyczy osób wspierających i zachęcających wiernych sług Chrystusa oraz starających się, by ich służba przynosiła owoce. Takich ludzi należy darzyć wielkim szacunkiem.