1 List do Koryntian 16:10 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie Paweł poleca Koryntianom Tymoteusza na kilka sposobów. Najpierw mówi, by zadbali o to, aby Tymoteusz mógł przebywać wśród nich bez lęku (Pierwszy List do Koryntian 16:10). Tymoteusz był wysłannikiem Pawła, który miał skorygować niewłaściwe praktyki, jakie rozwinęły się wśród Koryntian. Miał nie tylko nimi kierować, lecz także ganić, korygować i upominać tych, którzy postępowali źle. Koryntianie byli podzieleni na stronnictwa, a ich spory i wzajemna niechęć były zapewne bardzo silne. Niektórzy byli zamożni, a wielu pyszniło się zarówno bogactwem zewnętrznym, jak i darami duchowymi. Ludziom pysznym trudno przyjąć upomnienie, dlatego Paweł ostrzega ich, by źle nie traktowali Tymoteusza.

Paweł nie twierdzi, że Tymoteusz był słaby ani nieprzygotowany na trudności. Wiedział, że Tymoteusz ma odwagę i mądrość. Jednak obowiązkiem Koryntian było dobrze go przyjąć i nie zniechęcać go w służbie dla Pana. Nie powinni reagować gniewem, gdy ich upominał. Chrześcijanie powinni przyjmować wierne napomnienia od tych, którzy im służą, i nie onieśmielać ich ani nie zniechęcać do wypełniania obowiązków.

Po drugie, Paweł ostrzega ich, by nie lekceważyli Tymoteusza (Pierwszy List do Koryntian 16:11). Tymoteusz był młody, a jak zauważa jeden z autorów, przebywał tam sam. Nie miał nikogo, kto by go wspierał, a jego młody wiek i wygląd mogły skłaniać niektórych do patrzenia na niego z góry. Koryntianie, wysoko oceniający własną mądrość, mogli ulec pokusie, by traktować go z pogardą. Paweł mówi, że muszą się przed tym strzec. Nie podaje w wątpliwość postępowania Tymoteusza. Tymoteusz nie zrobiłby niczego, co przyniosłoby wstyd jego młodemu wiekowi. Jednak pycha była wśród Koryntian poważnym grzechem, dlatego to ostrzeżenie było potrzebne. Chrześcijanie powinni uważać, by nikim nie gardzić, a szczególnie tymi, którzy im służą. Wierni słudzy Chrystusa, młodzi i starsi, zasługują na wielki szacunek ze względu na swoją pracę.

Po trzecie, Paweł mówi im, by dodawali Tymoteuszowi otuchy i dobrze go traktowali podczas jego pobytu. Potem mają wyprawić go w drogę w pokoju i zadbać o to, by miał wszystko, czego potrzebuje, wracając do Pawła. To właśnie Paweł ma na myśli, mówiąc o odprowadzeniu go w pokoju (Pierwszy List do Koryntian 16:11). Wiernych sług należy nie tylko dobrze przyjmować, gdy służą danej wspólnocie, ale też należycie i z szacunkiem ich odprawiać.

Paweł podaje powody, dla których powinni tak traktować Tymoteusza. Jednym z nich jest to, że Tymoteusz wykonywał to samo dzieło co Paweł i miał w nim takie samo upoważnienie (Pierwszy List do Koryntian 16:10). Nie przybył tam w prywatnej sprawie Pawła, lecz w sprawie dzieła Pana. Choć Tymoteusz nie był apostołem, pomagał Pawłowi i został posłany do tego zadania z Bożego polecenia. Gdyby więc zranili Tymoteusza, zasmuciliby Ducha Świętego. Gardząc Tymoteuszem, gardziliby tym, który go posłał — nie tylko Pawłem, ale także Panem Pawła i ich Panem. Tych, którzy wykonują dzieło Pana, należy traktować z łagodnością i szacunkiem. Dotyczy to wszystkich wiernych sług Słowa, nawet jeśli nie zajmują takiej pozycji jak apostołowie. Duszpasterze i nauczyciele, podobnie jak apostołowie i ewangeliści, zasługują na szacunek, gdy wiernie wypełniają swoje obowiązki.

Jest też inny, niewypowiedziany wprost powód. Powinni cenić Tymoteusza ze względu na jego pracę, a także ze względu na Pawła, który posłał go do Koryntu. Paweł mówi w istocie: „Odprawcie go w pokoju, aby mógł do mnie wrócić, bo czekam na niego wraz z braćmi” (Pierwszy List do Koryntian 16:11). Greckie sformułowanie można też rozumieć tak: „Czekam na niego razem z braćmi”. Paweł oczekiwał powrotu Tymoteusza i wieści, które ten przywiezie o Koryntianach. To, jak go potraktują, będzie dla Pawła miarą ich szacunku wobec niego. Powinni uważać, by Tymoteusz nie wrócił ze złymi wieściami. Skoro przybył od Pawła z tak ważną misją, należało go dobrze przyjąć. Wymagały tego zarówno jego praca wśród nich, jak i apostolski autorytet Pawła. Trudno byłoby im odesłać go w sposób, który zasmuciłby Pawła lub wzbudził jego gniew. Paweł i bracia czekali na wieści od Tymoteusza, dlatego Koryntianie powinni dobrze go traktować, szanować jego przesłanie i odesłać go w pokoju.

Następnie Paweł informuje ich o planach Apollosa dotyczących wizyty. Sam bardzo chciał, by Apollos przybył do Koryntu (Pierwszy List do Koryntian 16:12). Choć jedna z grup wśród Koryntian opowiedziała się po stronie Apollosa przeciwko Pawłowi, Paweł nie powstrzymywał go przed przyjazdem. Przeciwnie, zachęcał go, by przybył. Nie podejrzewał, że Apollos wykorzysta wizytę, by osłabić wpływ Pawła i umocnić własny. Wierni słudzy nie powinni pochopnie podejrzewać się nawzajem o egoistyczne motywy. Prawdziwa miłość nie zakłada zła. Taka postawa powinna szczególnie cechować sług Chrystusa.

Apollos nie dał się jednak przekonać, by przybyć od razu. Powiedział, że przyjedzie, gdy będzie ku temu lepsza pora. Podziały wśród Koryntian mogły sprawiać, że wizyta w tamtym momencie nie byłaby roztropna. Apollos nie chciał przyjeżdżać po to, by stanąć na czele stronnictwa ani podsycać ich kłótliwości. Być może uznał, że wizyta będzie bardziej odpowiednia, gdy list Pawła i posługa Tymoteusza złagodzą napięcia. Apostołowie nie rywalizowali ze sobą. Troszczyli się o wzajemny komfort i skuteczność swojej służby. Paweł okazywał troskę o wspólnotę koryncką, mimo że Koryntianie źle go potraktowali, zachęcając Apollosa do odwiedzenia ich. Apollos okazywał szacunek Pawłowi oraz troskę o jego pozycję i autorytet, czekając, aż Koryntianie będą lepiej usposobieni. Słudzy Ewangelii powinni troszczyć się o reputację i skuteczność swojej wzajemnej służby oraz otwarcie okazywać tę troskę.