1 List do Koryntian 15:30 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z 1 Listu do Koryntian 15:30, „Po co też i my wystawiamy się na niebezpieczeństwo każdej godziny?”, brzmi jak głos kogoś, kto od dawna żyje blisko zagrożenia. Paweł nie pyta z ciekawości. Słychać w nim zmęczenie tym, że każda godzina wymaga czujności, a ryzyko nie daje odpocząć. Ta niepewność bywa bardzo bliska sercu, które boi się jutra i nie wie, po co dźwiga kolejny dzień. Pytanie pada w środku wywodu o zmartwychwstaniu, tuż obok wzmianki o chrzcie za zmarłych i walce z dzikimi zwierzętami w Efezie. Sam wers nie rozstrzyga tych trudnych kwestii, ale pokazuje, jak mocno nadzieja wpływa na sposób przeżywania codziennego ryzyka. Gdy nadzieja słabnie, łatwo zacząć liczyć straty i pytać o sens każdego wysiłku. Paweł stawia to pytanie wprost, nie udając, że niebezpieczeństwo jest tylko złudzeniem. Warto zauważyć, że pytanie nie zostaje tu zamknięte gotową odpowiedzią. Stoi obok wyznania z wersetu 31, że Paweł każdego dnia umiera. Ten dystans między pytaniem a wyznaniem mówi więcej niż szybka pociecha. Wiara w tym fragmencie nie usuwa zagrożenia, lecz pozwala je nazwać po imieniu, a strach nie dostaje ostatniego słowa.

Pytanie Pawła w 1 Liście do Koryntian 15:30 jest częścią argumentu o zmartwychwstaniu: „Po co też i my wystawiamy się na niebezpieczeństwo każdej godziny?”. Zaimek „my” odnosi się do Pawła i osób zaangażowanych w głoszenie Ewangelii. Niebezpieczeństwo nie jest tu dowodem, że cierpienie samo w sobie ma wartość. Pokazuje raczej, jak trudno uzasadnić tak kosztowną misję, jeśli umarli nie powstają z martwych. W poprzednich wersetach Paweł przypomina, że zmartwychwstanie Chrystusa należy do serca Ewangelii. Nie jest dodatkiem, który można odłączyć od wiary, pozostawiając resztę bez zmian. Jeśli śmierć ostatecznie zamyka ludzkie życie, ryzyko podejmowane dla głoszenia tej nadziei traci sens. W następnym wersecie Paweł mówi o codziennym umieraniu, a potem zestawia swoje zagrożenia z myślą: „jedzmy i pijmy, bo jutro umrzemy”. Sens pytania nie polega na obietnicy, że wierzący unikną cierpienia. Paweł zakłada właśnie, że mogą być narażeni. Zmartwychwstanie zmienia jednak znaczenie tego ryzyka: śmierć pozostaje realnym wrogiem, ale nie ma być ostatnim słowem. Dlatego nadzieja przyszłego życia nadaje sens wierności, której nie da się wyjaśnić samą korzyścią doczesną.

Paweł pyta, po co on i jego współpracownicy wystawiają się na niebezpieczeństwo każdej godziny. Słowo „każdej” ma tu znaczenie. Chodzi o codzienny trud, a nie o pojedynczy, heroiczny czyn. Odpowiedź znajduje się w pobliskim wersecie. Apostoł pisze o chlubie, jaką ma w Chrystusie Jezusie, i dodaje, że „każdego dnia umieram”. Jego trudy nie są ozdobą życiorysu. Nabierają sensu dzięki wierze w zmartwychwstanie, o którym mówi cały rozdział. Na co dzień widać to tak: człowiek może poświęcać czas, siły i wygodę na wiele spraw. Pytanie Pawła dotyczy celu. Gdy cel jest pusty, zmęczenie rośnie szybciej niż efekty. Gdy cel jest prawdziwy, trud nadal kosztuje, ale ma kierunek. Fragment nie wymienia konkretnych niebezpieczeństw, z którymi mierzy się apostoł. Nie należy z tego czytać ogólnej obietnicy, że każdy wysiłek zostanie w tym życiu nagrodzony. Tekst mówi o wierności Ewangelii, a nie o gwarancji sukcesu. Pytanie Pawła pozostaje więc aktualne. Nie służy ocenianiu cudzych poświęceń. Ujawnia, na czym opiera się codzienna wytrwałość.

W 1 Liście do Koryntian 15:30 Paweł pyta: „Po co też i my wystawiamy się na niebezpieczeństwo każdej godziny?”. To pytanie nie sławi zagrożenia ani cierpienia. Odsłania raczej stawkę wiary w zmartwychwstanie: jeśli śmierć ma ostatnie słowo, narażanie życia w służbie Ewangelii traci sens. Paweł rozwija tę myśl, mówiąc, że każdego dnia umiera, a później wspomina niebezpieczeństwo, którego doświadczył w Efezie. W pobliżu tego pytania znajduje się wyznanie, że Chrystus umarł za grzechy, oraz nadzieja, że śmierć zostanie pokonana. To właśnie w tej nadziei ryzyko Pawła nabiera znaczenia. Nie dlatego, że niebezpieczeństwo przestaje być realne, lecz dlatego, że nie jest ostateczną granicą życia. Można dostrzec tu obraz człowieka, który nie zabezpiecza za wszelką cenę własnej przyszłości, bo ufa Bogu większemu niż śmierć. Taka ufność nie jest obietnicą, że wierzącym nic złego się nie stanie. Paweł mówi o własnym powołaniu i o cenie swojej służby, a nie ustanawia miary dla każdego chrześcijanina. Jego pytanie przypomina jednak, że nadzieja zmartwychwstania zmienia wagę doczesnego ryzyka: wierność Ewangelii nie kończy się tam, gdzie kończy się ludzkie bezpieczeństwo.