1 List do Koryntian 14:28 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 14:28 Paweł mówi o kimś, kto ma dar mówienia w językach, a w zgromadzeniu zabraknie tłumacza. Wtedy ma nie zabierać głosu wobec wspólnoty, lecz „niech zaś mówi sobie samemu i Bogu”. Fragment nie odbiera więc prawa do wypowiedzi, tylko wskazuje jej miejsce, tak aby zgromadzenie mogło być zbudowane. Warto zauważyć, że apostoł nie każe milczeć także wobec Boga. Wcześniej w tym samym rozdziale czytamy, że ten, kto mówi językiem, „nie mówi ludziom, lecz Bogu”, a choć nikt go nie słyszy, mówi rzeczy tajemne pod wpływem Ducha (1 List do Koryntian 14:2). Słowa skierowane do Boga zachowują swoją wagę nawet wtedy, gdy wokół nikt ich nie rozumie. Można sobie wyobrazić kogoś, kto w takiej sytuacji czuje się odsunięty od wspólnoty, bo jego głos nie znajduje słuchaczy. Tekst nie przechodzi jednak nad tym obojętnie. Pokazuje, że w zgromadzeniu liczy się zrozumiałość, a w rozmowie z Bogiem nikt nie musi tłumaczyć tego, co jest w sercu, by ta rozmowa była prawdziwa.

Werset Pawła stawia granicę nie darowi języków, lecz jego publicznemu użyciu: jeśli nie ma tłumacza, mówiący nie powinien zabierać głosu na zgromadzeniu. Powód wynika z całego rozdziału. Wspólnota zbiera się po to, by jej członkowie byli budowani, pouczani i pokrzepiani. Niezrozumiała wypowiedź może być skierowana ku Bogu, ale nie spełnia tego celu wobec pozostałych. Słowa „niech zaś mówi sobie samemu i Bogu” nie muszą oznaczać nakazu odejścia w samotne miejsce. Wskazują raczej, że bez tłumaczenia wypowiedź pozostaje między mówiącym a Bogiem, zamiast stawać się publicznym przekazem dla wspólnoty. Paweł nie nazywa więc samego daru bezwartościowym; rozróżnia jego osobisty wymiar od użycia, które służy wszystkim. Werset sąsiaduje z poleceniem, by mówiący w językach zabierali głos kolejno, a jeden tłumaczył. Widać tu zasadę porządku i wzajemnej odpowiedzialności: doświadczenie duchowe nie daje pierwszeństwa nad dobrem zgromadzenia. W chrześcijańskim odczytaniu mogą różnić się poglądy na współczesne dary języków, lecz sens tej wskazówki pozostaje czytelny: publiczne słowo powinno być zrozumiałe i budujące.

Ten werset dotyczy wspólnego zgromadzenia, a nie prywatnej modlitwy. Apostoł Paweł porządkuje spotkanie wokół jednego pytania: czy inni mogą z niego skorzystać? Jeśli nikt nie przekaże sensu słów, mówienie przy wszystkich nie ma sensu. Nie jest to zakaz wymierzony w człowieka, lecz troska o wspólnotę. Paweł już wcześniej zapisał, że wszystko ma służyć zbudowaniu (Pierwszy List do Koryntian 14:26). Druga część zdania zostawia miejsce na mowę skierowaną do siebie samego i do Boga. Ma to sens, bo sam rozdział przypomina, że taka mowa nie jest kierowana do ludzi, lecz do Boga (Pierwszy List do Koryntian 14:2). Paweł nie każe więc milknąć na zawsze. Oddziela miejsce wspólnego zbierania od osobistej rozmowy z Bogiem. Ten podział ma wartość praktyczną. Zgromadzenie ma służyć wszystkim obecnym, a nie popisowi jednej osoby. Ktoś, kto modli się w prywatnej ciszy, nie jest ograniczony tym fragmentem, bo Bóg jest adresatem tej modlitwy, nawet gdy żaden człowiek nie rozumie wypowiadanych słów.

W zgromadzeniu wiara nie jest występem, w którym najważniejsze staje się samo przemawianie. Paweł poleca, by osoba mówiąca językiem zamilkła wobec wspólnoty, jeśli nie ma tłumacza, i mówiła sobie oraz Bogu. Nie odrzuca w ten sposób daru ani więzi z Bogiem. Wyznacza granicę: to, co pozostaje niezrozumiałe dla innych, nie może służyć ich zbudowaniu. W sąsiednich wersetach powraca troska, by wszystko podczas wspólnego zgromadzenia służyło zbudowaniu, a wypowiedzi następowały po kolei. Duchowe doświadczenie nie zwalnia więc z uwagi na drugiego człowieka. Wspólnota potrzebuje słów, które może usłyszeć, rozeznać i przyjąć. Można pomyśleć o pieśni, której melodia niesie się w ciszy, lecz której słów nikt nie rozumie. Jej piękno nie znika, ale nie staje się jeszcze wspólnym pokrzepieniem. Podobnie modlitwa skierowana do Boga może pozostać osobista, gdy brak tłumacza. W tym poleceniu milczenie nie jest pustką ani zaprzeczeniem wiary. Jest uznaniem, że dar ma swoje miejsce, a miłość do zgromadzonych wyraża się także przez powściągliwość. Wspólne uwielbienie dojrzewa tam, gdzie osobiste doświadczenie zostaje połączone z troską o zrozumienie i dobro innych.