1 List do Koryntian 14:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o słowie, które dociera do człowieka tam, gdzie najbardziej go boli i gdzie najbardziej się męczy. Apostoł nie opisuje mowy dla samej mowy. Wymienia trzy skutki: zbudowanie, pokrzepienie i pocieszenie, a wszystkie dotyczą tych, którzy słuchają. Wcześniej, w 1 Liście do Koryntian 14:4, Paweł przeciwstawia mowę, która buduje samego mówiącego, prorokowaniu, które buduje Kościół. Werset 14:3 przenosi uwagę na serce słuchacza. Pokrzepienie i pocieszenie mają w sobie coś bardzo bliskiego zwykłym chwilom. Ktoś po stracie, w lęku albo w zwykłym zmęczeniu rzadko potrzebuje długiego wykładu. Potrzebuje słowa, dzięki któremu może zostać tam, gdzie jest, i nabrać sił. Werset nie obiecuje, że każde takie słowo od razu uleczy ból, ani nie wskazuje, kto ma je wypowiadać. Opisuje natomiast kierunek: mowa ma podtrzymywać drugiego człowieka, a nie zostawiać go z ciężarem. Miarą słowa nie jest więc jego efektowność, lecz to, czy po jego usłyszeniu człowiek zostaje z większą nadzieją i mniej samotny. W tym widzę najgłębszy sens tego fragmentu: dar mowy dopełnia się wtedy, gdy słuchający odchodzi z większą nadzieją niż lękiem.

W 1 Liście do Koryntian 14:3 Paweł określa proroctwo przez jego pożytek dla innych: służy zbudowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu. W tym rozdziale rozróżnia wypowiedź zrozumiałą dla wspólnoty od mowy, której słuchacze nie rozumieją. Kluczowe jest więc nie samo niezwykłe doświadczenie mówiącego, lecz to, czy jego słowa mogą umocnić innych. „Zbudowanie” oznacza tu coś więcej niż chwilową poprawę nastroju. Chodzi o umacnianie wspólnoty w wierze, a pokrzepienie i pocieszenie wskazują, że taka wypowiedź może dodawać odwagi albo przynosić otuchę w trudnym czasie. Przykładem mogłoby być słowo, które przypomina zniechęconym, że nie są sami, i pomaga im wytrwać. Nie wynika z tego jednak, że proroctwo zawsze zapowiada przyszłe wydarzenia ani że każde pocieszające zdanie jest proroctwem. Werset opisuje cel daru, nie podaje pełnej definicji wszystkich jego przejawów. W sąsiednich wersetach Paweł zestawia proroctwo z mówieniem językami, które bez tłumaczenia nie buduje zgromadzonych. Miarą staje się zatem dobro wspólnoty: dar jest używany właściwie, gdy jego treść staje się dla innych zrozumiała i umacniająca.

Apostoł Paweł opisuje tu mowę, która ma realny pożytek dla innych ludzi. Słowa z 1 Listu do Koryntian 14:3 są precyzyjne: „Ten zaś, kto prorokuje, mówi dla zbudowania ludzi, dla ich pokrzepienia i pocieszenia.” Trzy określenia składają się na jedno pragnienie: żeby ktoś po rozmowie wyszedł mocniejszy. Wcześniej, w 1 Liście do Koryntian 14:2, mowa językami zostaje opisana jako skierowana do Boga, a w 14:4 jako budująca samego mówiącego. Prorokowanie ma inny adresat. Jego celem są ludzie, którzy słuchają i mogą z tych słów skorzystać. Z tego wynika bardzo praktyczna lekcja. Dobre słowo nie musi być długie ani błyskotliwe. Może być krótkim zdaniem wypowiedzianym zwyczajnie komuś, kto dźwiga trudny dzień. Zbudowanie umacnia fundament, pokrzepienie daje siłę do kolejnego kroku, a pocieszenie towarzyszy w smutku. Każde z nich wymaga uwagi na drugiego człowieka. Paweł mierzy mowę jej skutkiem w słuchaczach. Liczy się to, czy po rozmowie ktoś ma więcej odwagi i nadziei, a nie to, jak efektownie zabrzmiały same słowa.

Paweł opisuje proroctwo przez jego owoc pośród wspólnoty: słowo ma służyć zbudowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu. W tym rozdziale szczególnie ważne jest, by to, co dzieje się podczas zgromadzenia, było zrozumiałe i przynosiło pożytek innym. Dar nie staje się miarą czyjejś duchowej wielkości; jego wartość widać w tym, czy pomaga Kościołowi wzrastać. Właśnie dlatego Paweł zestawia proroctwo z mową, której zgromadzenie nie rozumie bez objaśnienia. „Zbudowanie” przywodzi na myśl dom, którego ściany umacnia się cierpliwie, kamień po kamieniu. Tak może działać słowo wypowiedziane we właściwej chwili: nie rozwiązuje wszystkich trudności, lecz pomaga komuś nie osunąć się w samotność. Pokrzepienie dodaje sił, a pocieszenie uznaje ciężar bólu, nie przykrywając go łatwą obietnicą. Werset nie sprowadza proroctwa do przewidywania przyszłości. Ukazuje mowę skierowaną ku ludziom, która ma przynieść dobro wspólnocie. Jej sprawdzianem nie jest niezwykłość ani podziw słuchaczy, lecz miłość, o której Paweł mówi na początku rozdziału. Słowo niosące pociechę nie usuwa nocy, ale może podtrzymać w niej nadzieję, że człowiek nie został zapomniany przez Boga.