1 List do Koryntian 14:5 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi tu o pragnieniu, które dotyczy nie tylko tego, co dzieje się w człowieku przed Bogiem, lecz także tego, co dociera do innych. Chciałby, żeby wszyscy mówili językami, jednak jeszcze bardziej pragnie, żeby prorokowali. Według 1 Listu do Koryntian 14:3 prorokowanie służy zbudowaniu ludzi, ich pokrzepieniu i pocieszeniu, więc jest mową, która ma dosięgnąć cudzego serca. Mówienie językami nie zostaje tu odrzucone. Paweł zauważa jednak, że mówiący językiem buduje siebie samego, a prorokujący buduje Kościół, jak czytamy w 1 Liście do Koryntian 14:4. Wyjątek z 14:5 jest znaczący: gdy obecny jest ktoś, kto tłumaczy, mowa, którą wcześniej słyszał tylko Bóg, może stać się wspólnym dobrem. Wtedy przeżycie wiary przestaje zostawać wyłącznie w zaciszu jednego serca i zaczyna pocieszać całą wspólnotę. Ten fragment pokazuje, że miarą daru jest zbudowanie wspólnoty, a nie sama głębia przeżycia. Zrozumiałe słowo staje się wtedy sposobem, w jaki miłość Boża dociera do ludzi obok nas.

W Pierwszym Liście do Koryntian 14:5 Paweł łączy uznanie daru języków z kryterium jego pożytku dla wspólnoty. Nie mówi, że dar ten jest bezwartościowy: sam pragnie, by wszyscy nim mówili. Jednak podczas zgromadzenia prorokowanie ma większą wartość, ponieważ jego treść dociera do innych i ich buduje, pokrzepia oraz pociesza. W tym rozdziale „prorokować” oznacza przekazywać zrozumiałe słowa służące wspólnocie, nie tylko zapowiadać przyszłość. Zastrzeżenie Pawła jest istotne: mówienie językami służy zbudowaniu Kościoła, jeśli ktoś je tłumaczy. Wtedy wypowiedź, która bez tłumaczenia pozostaje niezrozumiała dla zgromadzonych, może stać się dla nich pożyteczna. Miara nie dotyczy więc prestiżu osoby ani niezwykłości daru, lecz tego, czy inni mogą z niego skorzystać. To rozróżnienie wpisuje się w szerszy tok rozdziału: dary duchowe mają służyć miłości i budowaniu Kościoła. Paweł nie ustanawia tu zakazu używania języków. Porządkuje ich rolę: w zebranej wspólnocie pierwszeństwo ma zrozumiały przekaz, który rzeczywiście umacnia innych.

Paweł nie odbiera darom języków ich wartości. Pisze wprost, że chciałby, aby wszyscy mówili językami, lecz jeszcze bardziej pragnie, żebyście prorokowali. Wyjaśnia to w 1 Liście do Koryntian 14:4: kto mówi językiem, buduje siebie samego, a kto prorokuje, buduje Kościół. Miarą daru jest więc to, co z niego wynika dla innych. Prorok mówi do ludzi dla ich zbudowania, pokrzepienia i pocieszenia. Apostoł przypomina proste rzeczy: flet, cytra i trąba mają brzmieć wyraźnie, bo inaczej nikt nie rozpozna melodii ani nie zgromadzi się do boju. Paweł nie wstydzi się języków, lecz chce, by każde słowo docierało do słuchających. W 1 Liście do Koryntian 14:5 pojawia się ważny wyjątek. Mówienie językami może służyć wspólnocie, gdy ktoś je tłumaczy. Ten werset ukazuje, że wartość duchowego daru mierzy się jego służbą wspólnocie. Słowo, którego nikt nie rozumie, pozostaje zamkniętym przeżyciem. Dopiero zrozumiała wypowiedź staje się budowaniem Kościoła, a słuchający wychodzą z pokrzepieniem, a nie tylko z podziwem.

Paweł nie odrzuca mówienia językami. Pragnie, by wszyscy korzystali z tego daru, a jeszcze bardziej, by prorokowali, ponieważ słowo zrozumiałe dla wspólnoty może ją umacniać. Wcześniej wyjaśnia, że proroctwo służy budowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu ludzi (1 List do Koryntian 14:3). W tym świetle „większy” oznacza tu większą użyteczność dla Kościoła, nie większą wartość osoby obdarowanej. Dar duchowy nie jest własnością, którą można zamknąć w sobie. Przypomina światło lampy: rozjaśnia przestrzeń, gdy może z niego korzystać więcej niż jedna osoba. Mówienie językami także może służyć wspólnocie, jeśli ktoś tłumaczy; bez tłumaczenia słuchacze nie otrzymują zrozumiałego przekazu. Paweł mierzy więc wartość daru tym, czy staje się on czytelnym dobrem dla innych. Jest w tym cicha wskazówka o życiu Kościoła: duchowość nie kończy się na osobistym doświadczeniu Boga. Jej owoc dojrzewa również w słowach, które niosą komuś pokrzepienie i pocieszenie. Dary pozostają różne, lecz ich miejsce w zgromadzeniu odsłania się przez to, jak służą wspólnemu wzrastaniu.