1 List do Koryntian 14:6 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie Paweł pokazuje, jak jałowe jest mówienie niezrozumiałym językiem tylko po to, by zrobić wrażenie na innych. Taka mowa nie buduje wspólnoty i nie przynosi żadnego pożytku (Pierwszy List do Koryntian 14:6). Paweł mówi, że jeśli przyjdzie do nich i będzie mówił językami, nie przyniesie im to korzyści, chyba że przekaże objawienie, wiedzę, proroctwo lub naukę. Nawet apostoł, obdarzony wieloma darami, nie może pomóc wspólnocie, jeśli nie mówi w sposób zrozumiały dla słuchających.

Dotyczy to także przesłania, które samo w sobie jest bogate i pożyteczne. Nowe objawienia, jasne objaśnienia wcześniejszych objawień i wartościowe nauczanie nie przynoszą korzyści, jeśli są przekazywane w języku, którego ludzie nie znają. Nawet wyjaśnienie Pisma Świętego, podane w niezrozumiałym języku, trzeba by najpierw przetłumaczyć, by mogło komuś pomóc. Problem nie tkwi w prawdzie, którą się głosi, lecz w tym, że słuchający nie mogą jej pojąć.

Paweł wyjaśnia to za pomocą kilku prostych porównań. Najpierw przyrównuje niezrozumiałą mowę do fletu lub harfy, które wydają tylko jeden dźwięk. Jaki pożytek mają z tego tancerze? Jeśli dźwięki się nie zmieniają, nikt nie wie, jak się poruszać. Podobnie niezrozumiała mowa nie wskazuje, jak żyć po chrześcijańsku, tak jak instrument grający jedną nutę nie daje tancerzom żadnych wskazówek (Pierwszy List do Koryntian 14:7).

Następnie Paweł posługuje się obrazem trąby, która wydaje niepewny sygnał. Trąba ma wzywać ludzi do działania, szczególnie podczas bitwy. Jeśli jednak zabrzmi niewłaściwie albo nie wyda jasnego dźwięku, kto przygotuje się do walki? Podobnie mówienie w kościele w niezrozumiałym języku nie przynosi pożytku. Pozostawia wspólnotę w niepewności i zamieszaniu, tak jak niejasny sygnał dezorientowałby wojsko (Pierwszy List do Koryntian 14:8).

Po trzecie, Paweł porównuje taką mowę do porozumiewania się ludzi mówiących różnymi językami, którzy nie mogą się zrozumieć. Na świecie jest wiele rodzajów mowy, a każdy język ma swoje znaczenie (Pierwszy List do Koryntian 14:10). Jeśli jednak ktoś nie rozumie wypowiadanych słów, mówiący i słuchający są dla siebie jak obcy, a nawet, jak pisze Paweł, jak barbarzyńcy (Pierwszy List do Koryntian 14:11). Wymieniają między sobą jedynie dźwięki pozbawione sensu. Mówienie w kościele niezrozumiałym językiem staje się więc bełkotem, który wprawia ludzi w zakłopotanie, zamiast im pomagać.

Po przedstawieniu swojego argumentu Paweł udziela praktycznej rady. Skoro wierzący zabiegają o dary duchowe, powinni starać się o te, które najbardziej służą wspólnocie (Pierwszy List do Koryntian 14:12). Prawdziwa gorliwość wyraża się w pragnieniu budowania innych wierzących, pogłębiania chrześcijańskiego poznania i zachęcania do świętego życia. Według tej zasady należy oceniać dary duchowe.

Paweł odnosi tę zasadę bezpośrednio do mówienia językami. Kto mówi w obcym języku, powinien modlić się także o dar tłumaczenia (Pierwszy List do Koryntian 14:13). Mówienie w obcym języku i rozumienie go nie zawsze są tym samym darem. Ktoś może umieć nim mówić, a jednocześnie nie potrafić przełożyć swoich słów na język powszechnie zrozumiały. Wspólnota może jednak zostać zbudowana tylko wtedy, gdy rozumie to, co słyszy. Dlatego osoba mówiąca językami powinna prosić Boga również o zdolność tłumaczenia, a nawet zabiegać o ten dar bardziej niż o sam dar mówienia językami, ponieważ lepiej służy on wspólnocie.

Niektórzy rozumieją słowa Pawła tak, że człowiek powinien modlić się o zdolność wyjaśniania tego, co mówi w modlitwie. Tak czy inaczej, główna myśl pozostaje ta sama: wszystko, co dzieje się podczas wspólnego nabożeństwa, powinno umożliwiać wszystkim uczestnictwo i przynosić im pożytek.

Paweł podaje też uzasadnienie. Jeśli modli się w niezrozumiałym języku, jego duch może się modlić, czyli jego dar duchowy może być czynny albo jego wnętrze może być szczerze zaangażowane. Jednak jego rozum pozostaje bezowocny, ponieważ inni nie rozumieją znaczenia wypowiadanych słów (Pierwszy List do Koryntian 14:14). Nikt nie może włączyć się w coś, czego nie rozumie.

Dlatego podczas wspólnej modlitwy należy modlić się jasno i zrozumiale. Nie należy używać obcego języka ani tak trudnych słów, że słuchający nie mogą nadążyć. Najlepszy język modlitwy i całego wspólnego nabożeństwa to taki, który ludzie łatwo rozumieją.