1 List do Koryntian 14:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wprowadza do zgromadzenia w Koryntie wyobrażonego gościa, człowieka prostego albo poganina, który wchodzi w chwili, gdy wszyscy mówią naraz różnymi językami. Apostoł pyta: „czy nie powiedzą, że szalejecie?”. To pytanie ma w sobie raczej troskę niż oskarżenie. Ktoś stojący w progu, nieznający zwyczajów, może poczuć się obco i zagubiony, a wtedy trudno mu usłyszeć cokolwiek o Bogu. Sam werset mówi o tym, jak przybysz mógłby odebrać to, co widzi, a nie o tym, co już postanowił. Paweł myśli o człowieku, który przychodzi z zewnątrz i w tym momencie jest najbardziej bezbronny. Jego słowa przypominają, że zgromadzenie nie służy wyłącznie temu, by każdy mógł mówić, ale także temu, by nikt z zewnątrz nie został sam ze swoim zagubieniem. Z perspektywy Serca ten fragment pokazuje wagę zwykłej uważności. Bywa, że najbardziej ciąży właśnie przekonanie, iż nikt nie zauważa kogoś stojącego z boku. Dary duchowe zyskują wtedy swój sens, bo służą temu, by Bóg został rozpoznany także przez tych, którzy dopiero zbliżają się do wiary. Wspólnota, która o tym pamięta, staje się miejscem, gdzie samotność może choć trochę zmaleć.

Paweł kreśli scenę zgromadzenia, w którym wszyscy mówią językami, a do środka wchodzą ludzie spoza wspólnoty. Jego pytanie — czy nie uznają zebranych za szalonych? — odsłania problem: dar może być autentyczny, a jednak niezrozumiały dla słuchających. Sam entuzjazm nie sprawia, że staje się czytelnym świadectwem. W tym rozdziale Paweł nie odrzuca daru języków. Zauważa, że mówiący zwraca się do Boga, a jego słowa pozostają dla innych tajemnicze; dlatego w zgromadzeniu większą wartość przypisuje temu, co poucza i buduje. Kilka zrozumiałych słów może służyć wspólnocie bardziej niż wielka liczba wypowiedzi, których nikt nie rozumie. Werset 23 nie jest więc prostym osądem emocjonalnych lub niezwykłych przejawów duchowości. To pytanie o ich skutek w konkretnym miejscu: jak odbiera je ktoś, kto nie zna wspólnoty ani jej praktyk? W sąsiednich wersetach prorokowanie przynosi zrozumienie, a człowiek może rozpoznać obecność Boga. Paweł mierzy publiczne użycie darów tym, czy służą zbudowaniu i pozwalają innym pojąć, co dzieje się w Kościele.

Pierwszy List do Koryntian 14:23 opisuje zgromadzenie, które już trwa. Wszyscy mówią naraz w językach, a do sali wchodzi ktoś z zewnątrz, człowiek prosty albo poganin. Paweł pyta wtedy, czy obcy nie powie, że zebrani szaleją. Pytanie nie dotyczy tego, czy dar jest prawdziwy. Dotyczy tego, jak wspólnota wygląda dla kogoś, kto dopiero przekracza próg. Ten fragment ma wymiar bardzo praktyczny. Zebranie może być pełne życia, a jednocześnie chaotyczne i trudne do zrozumienia dla przybysza. Paweł nie zakazuje darów. W tym samym rozdziale pisze, że wszystko ma służyć zbudowaniu, a w wersetach 26 i 27 wprowadza prosty porządek: mówią kolejno, najwyżej dwaj albo trzej, a ktoś tłumaczy. Taki ład nie gasi Ducha. Pozwala obcemu zrozumieć, co się dzieje. Kolejne wersety pokazują, co może się wydarzyć, gdy słowo jest zrozumiałe. Gość zostaje osądzony, jego serce się odsłania i oddaje pokłon Bogu. Obecność Boga staje się widoczna dla kogoś, kto wszedł z zewnątrz, wtedy gdy zebranie mówi tak, by można je było usłyszeć i pojąć. Werset 23 pokazuje więc, że wspólnota nie żyje tylko dla siebie. Jej język, rytm i porządek świadczą o tym, kim jest Bóg.

W 1 Liście do Koryntian 14:23 Paweł nie odrzuca daru języków. Pokazuje jednak, co może się wydarzyć, gdy podczas zgromadzenia wszyscy mówią w sposób niezrozumiały dla przybysza: człowiek, który przekroczył próg wspólnoty, może uznać ją za miejsce zamętu, a nie spotkania z Bogiem. W sąsiednich wersetach miarą daru staje się pożytek drugiego człowieka. Proroctwo buduje, pokrzepia i pociesza; słowa wypowiedziane w Kościele powinny służyć zbudowaniu. Nie chodzi więc o to, by niezwykłe doświadczenie uciszyć, lecz by wspólnota umiała zatroszczyć się także o tego, kto jeszcze nie zna jej języka wiary. Można wyobrazić sobie przybysza stojącego u wejścia: słyszy wiele głosów, lecz nie znajduje w nich sensu. Dla zgromadzonych doświadczenie może być szczere i ważne, ale samo w sobie nie staje się przez to zrozumiałym świadectwem. Ten werset przypomina, że obecność Boga nie potrzebuje widowiskowego dowodu. Wspólnota odsłania coś z Bożej bliskości wtedy, gdy jej życie staje się czytelne i budujące również dla człowieka stojącego na progu.