1 List do Koryntian 14:20 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł zestawia tu dwie postawy, które łatwo pomylić. Wobec zła wierni mają być jak niemowlęta, czyli nie znać go od środka i nie zajmować się nim. W myśleniu natomiast mają być dojrzali. Słowa „nie bądźcie dziećmi w swoim myśleniu” nie odbierają prostoty i ufności. Dotyczą tego, by nie zostawać na poziomie dziecka w sprawach wiary i wspólnoty. Kontekst czternastego rozdziału pokazuje, jak ta dojrzałość wygląda. W 1 Liście do Koryntian 14:19 Paweł woli pięć słów zrozumiałych niż dziesięć tysięcy niezrozumiałych, bo celem jest pouczenie innych. Myślenie dojrzałe mierzy się więc troską o to, czy słuchający mogą zrozumieć. Gdy w 1 Liście do Koryntian 14:16 pojawia się pytanie, jak ktoś niewtajemniczony ma powiedzieć Amen, widać, że w centrum stoi drugi człowiek, a nie własne przeżycie. Taka dojrzałość nie wymaga wiedzy o złu. Polega raczej na uważności, czy dany dar buduje wspólnotę, czy tylko robi wrażenie. Werset mówi o dwóch postawach, które mogą trwać równocześnie, a nie o etapach dorastania, po których następuje kolejny.

Paweł rozróżnia tu dwa rodzaje „dziecięcości”. Wobec zła wierzący mają być jak niemowlęta, czyli nieobeznani z nim i nieulegający jego logice. W myśleniu mają natomiast dojrzewać: rozumieć, co służy wspólnocie, a co tylko robi wrażenie. Kontekst rozdziału pokazuje, że chodzi między innymi o korzystanie z darów podczas zgromadzenia. Paweł nie odrzuca mówienia językami — sam mówi, że dziękuje Bogu za ten dar — lecz podkreśla, że niezrozumiałe słowa nie budują innych tak jak wypowiedź zrozumiała. Dojrzałość oznacza więc rozeznanie, które stawia dobro wspólnoty ponad osobisty prestiż czy niezwykłość przeżycia. To ważne rozróżnienie: niewinność wobec zła nie jest tym samym co naiwność w myśleniu. Paweł nie zachęca do bezmyślności ani do udawania, że zło nie istnieje. Wskazuje raczej na postawę, która nie przyswaja jego sposobów, a zarazem umie ocenić, czy praktyka religijna rzeczywiście poucza i umacnia innych. W 1 Liście do Koryntian 14:20 duchowa dojrzałość widać zatem nie w imponowaniu, lecz w trzeźwym rozeznaniu służącym wspólnemu pożytkowi.

Ta krótka zachęta z 1 Listu do Koryntian 14:20 łączy dziecięcą prostotę z dojrzałością. Paweł nie chce, by wierni byli naiwni, ale chce, by w myśleniu byli dorośli. Ma to bezpośredni związek z tym, co dzieje się w zgromadzeniu. Kontekst jest wyraźny. Apostoł mówi o darze języków, który bez zrozumienia nie pomaga słuchaczom. Ktoś może błogosławić w duchu, ale niewtajemniczony nie wie, jak odpowiedzieć Amen, bo nie rozumie słów (14:16). Dlatego Paweł woli pięć zrozumiałych słów niż dziesięć tysięcy niezrozumiałych (14:19). Z tego wynika prosta myśl. Dojrzałość w myśleniu nie służy wyłącznie wiedzy osobistej. Jej sprawdzianem jest mowa, którą inni mogą przyjąć i z której mogą skorzystać, bo to ona buduje wspólnotę. Słowa o złu mają inny ciężar. Wierni mają być wobec niego jak niemowlęta, czyli pozostać prostymi i nieobeznanymi. Dorosłość w myślach nie oznacza więc wtajemniczenia w mroczne sprawy, lecz jasne rozeznanie. Taka dojrzałość nie zamyka się w sobie. Ma sens dopiero wtedy, gdy służy drugiemu człowiekowi.

W 1 Liście do Koryntian 14:20 Paweł nie przeciwstawia wiary myśleniu. Przeciwnie, wzywa do dojrzałości umysłu, a zarazem do prostoty wobec zła. W kontekście rozdziału chodzi o korzystanie z darów podczas zgromadzenia: nie wystarczy, że ktoś mówi pięknie lub doświadcza czegoś niezwykłego. Ważne jest, czy inni mogą zrozumieć i zostać zbudowani. Dojrzałość nie polega więc na tym, by wiedzieć coraz więcej o sobie i swoich przeżyciach. Uczy odróżniać to, co służy wspólnocie, od tego, co pozostaje niezrozumiałe dla innych. Pięć zrozumiałych słów może przynieść więcej dobra niż niezliczone słowa, których zgromadzenie nie pojmuje. Taka miara jest cicha, ale wymagająca: dar nie staje się własnością ani ozdobą mówiącego. Obraz niemowlęcia wobec zła nie oznacza niedojrzałości w myśleniu. Paweł rozdziela te sprawy: prostota wobec zła idzie w parze z dojrzałym rozeznaniem. Chrześcijańska mądrość nie potrzebuje oswajać zła ani nim się fascynować, by je rozpoznać. Jej owocem jest słowo, które służy życiu innych. Dojrzałość w Kościele mierzy się nie samą niezwykłością doświadczenia, lecz miłością, która troszczy się o zrozumienie.