1 List do Koryntian 14:19 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do wspólnoty, w której wielu chciało mówić językami, choć nie każdy mógł zrozumieć, co zostaje powiedziane. Wobec tego stawia prosty wybór: „Lecz w Kościele wolę powiedzieć pięć słów według mojego rozeznania, by pouczyć innych, zamiast dziesięć tysięcy wyrazów według daru języków” (1 List do Koryntian 14:19). Sama liczba nie jest tu najważniejsza. Chodzi o to, że słowo, które dociera do drugiego człowieka, pełni inną rolę niż słowo, którego nikt nie pojmuje. Można sobie wyobrazić zgromadzenie, w którym przez dłuższy czas brzmią słowa zrozumiałe tylko dla mówiącego. Ktoś obok może wyjść z niego z pustką, nawet jeśli modlitwa jest szczera. Wcześniej w tym rozdziale Paweł zapisał, że prorokowanie służy zbudowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu ludzi (1 List do Koryntian 14:3). Kilka zrozumiałych zdań staje się w ten sposób mostem, a tysiące niezrozumiałych mogą zostać po jednej stronie. Paweł sam dziękuje Bogu za dar języków (1 List do Koryntian 14:18), więc jego troska dotyczy zgromadzenia, a nie pomniejszania tego daru. Pięć zrozumiałych słów bywa cenniejsze od wielkiej ilości mowy, bo słowo wypowiedziane wśród wierzących ma służyć człowiekowi, który stoi obok.

W 1 Liście do Koryntian 14:19 Paweł nie rozstrzyga, który dar jest bardziej niezwykły. Zestawia raczej dwa kryteria: osobiste doświadczenie i zrozumiały pożytek dla wspólnoty. Nawet pięć słów wypowiedzianych „według mojego rozeznania” może pouczyć innych, podczas gdy ogrom wypowiedzi językami, niezrozumiałych dla zgromadzonych, nie przynosi im takiej korzyści. To nie jest pogarda dla daru języków. Paweł sam mówi, że nim się posługuje, a wcześniej w tym samym rozdziale uznaje modlitwę duchem. Podkreśla jednak, że w zgromadzeniu duchowe przeżycie powinno służyć także zbudowaniu innych. Werset 17 ujmuje tę różnicę jasno: ktoś może pięknie składać dzięki, a mimo to druga osoba nie zostaje umocniona, jeśli nie rozumie słów. „Pięć” i „dziesięć tysięcy” tworzą mocne przeciwstawienie: nie chodzi o matematyczny limit, lecz o pierwszeństwo jasnego przekazu przed imponującą długością czy niezwykłością. Wspólnota nie ocenia daru wyłącznie po intensywności doświadczenia mówiącego. Ważne jest również to, czy słowa stają się zrozumiałe i mogą służyć innym.

Słowa „Lecz w Kościele wolę powiedzieć pięć słów według mojego rozeznania” pokazują, że Paweł nie mierzy wypowiedzi ich długością ani brzmieniem. Mierzy je tym, czy dotrą do słuchaczy. Pięć zrozumiałych zdań ma dla zgromadzenia większą wagę niż dziesięć tysięcy wyrazów, których nikt nie pojmuje. Fragment wyrasta z sytuacji w Koryntie, którą opisuje cały czternasty rozdział. W Pierwszym Liście do Koryntian 14:3 apostoł pisze, że mówienie dla zbudowania ludzi służy ich pokrzepieniu i pocieszeniu. Słowo wypowiedziane w zgromadzeniu ma więc konkretny cel: dotrzeć do słuchacza. Zwrot „według mojego rozeznania” wskazuje na sposób myślenia. Apostoł nie pyta, co robi największe wrażenie, lecz co naprawdę służy innym. Taki wybór wymaga uwagi wobec tych, którzy słuchają, a nie tylko wobec własnego przeżycia duchowego. Werset nie odrzuca modlitwy ani daru języków. Paweł sam pisze, że będzie się modlił zarówno duchem, jak i umysłem (w Pierwszym Liście do Koryntian 14:15). Akcent pada na zrozumiałość słowa, które ma coś dać wspólnocie.

Paweł nie odrzuca daru języków: chwilę wcześniej mówi, że sam z niego korzysta. W zgromadzeniu wspólnoty wybiera jednak słowa zrozumiałe, bo mają pouczyć innych. Pięć słów niosących sens może więc służyć Kościołowi bardziej niż tysiące, których nikt obecny nie potrafi przyjąć. W tym obrazie nie chodzi o pochwałę zwięzłości ani o pomniejszenie modlitwy duchowej. Chodzi o miłość, która nie zatrzymuje daru przy osobie obdarowanej, lecz zwraca go ku bliźnim. Paweł wcześniej mówi o budowaniu, pokrzepieniu i pocieszeniu; tutaj pokazuje, że wspólnota potrzebuje słów, przy których inni mogą odpowiedzieć „Amen” i wzrastać razem. Jest w tym także spokojna miara wielkości. Nie rozstrzyga jej niezwykłość przeżycia ani liczba wypowiedzianych słów, lecz to, czy stają się dostępne dla drugiego człowieka. W kościele ktoś może przynieść piękną modlitwę, a ktoś inny zrozumiałe zdanie, które podtrzyma zagubionego. Ostatecznie dar nie jest własnością do podziwiania. Jego wartość ujawnia się w miłości, która czyni go pożytecznym dla wspólnoty.